[Πίσω από τη βιτρίνα] Ellis Island

O υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής πήρε σβάρνα όλα τα κανάλια την προηγούμενη εβδομάδα για να προαναγγείλει το κλείσιμο των βορείων συνόρων της χώρας και τον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στον ελλαδικό χώρο. Το ίδιο πράγμα ελέχθη και από τα χείλη του αντιπροέδρου Γιάννη Δραγασάκη. Δεν είναι ξεκάθαρο αν η κυβέρνηση επιδιώκει να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για κάτι που γνωρίζει πως έρχεται ή να το παρουσιάσει ως επιτυχία, αν τελικά δεν συμβεί. Παρά τις διαμαρτυρίες αυτών που δεν θέλουν το πρόβλημα στην αυλή τους, ο Γιάννης Μουζάλας υποστηρίζει ότι ένας αριθμός 50.000 προσφύγων plus είναι διαχειρίσιμος από την ελληνική κοινωνία.

Οι εικόνες που φθάνουν πάντως από τη συνοριακή γραμμή της Ειδομένης απεικονίζουν σκοπιανούς στρατιώτες να χτίζουν δεύτερο φράχτη πλάι στον ήδη υπάρχοντα. Το σενάριο λέει ότι άπαξ και δοθεί η εντολή η πύλη εξόδου φρακάρει και οι πρόσφυγες εγκλωβίζονται στο ελληνικό έδαφος. Αν το σύστημα εκροών μπουκώσει στην εκβολή τότε πιθανότατα θα ανασχεθεί και το κύμα εισόδου, λέει το σκεπτικό. Το σήμα θα είναι ισχυρό, νέοι πρόσφυγες θα διστάσουν να εγκλωβιστούν σε μια χώρα με βαθιά κρίση και πιθανότατα κάποιοι, σίγουρα λιγότεροι, θα προτιμήσουν εναλλακτικές διαδρομές μέσω Αλβανίας, Βουλγαρίας ή Ιταλίας.

Στις Βρυξέλλες κοινοτικοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι οι Γερμανοί δεν έχουν ακόμη αποφασίσει τι θέλουν. Η ιδέα για κλείσιμο των συνόρων εκφράζεται κυρίως από την Ουγγαρία και την Πολωνία που σίγουρα πέφτει στο τραπέζι και για εσωτερική κατανάλωση στις εκεί κοινωνίες. Η Μέρκελ από την πλευρά της δέχεται ισχυρή εσωτερική πίεση για να μειώσει τον αριθμό εισροών στη Γερμανία και έχει τοπικές εκλογές σε έναν μήνα. Η παρουσία του ΝΑΤΟ στην εξίσωσή της δίνει ένα μπόνους κλιμάκωσης στη διαχείριση του προβλήματος, στα μάτια του μέσου ψηφοφόρου. Από την άλλη, το κλείσιμο των συνόρων μοιάζει με δρόμο δίχως γυρισμό, μια δρακόντεια λύση με ρίσκο. Είναι όμως λύση χαμηλότερης έντασης σε σχέση με την έξοδο της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σένγκεν. Αλλοι, πιο αισιόδοξοι, λένε ότι Γερμανοί και Κοινοτικοί ασκούν πίεση στην Αθήνα, ώστε να επιταχύνει σε υποδομές και οργάνωση.  

  

Η κυβέρνηση έχει ανοίξει πολλαπλά και ταυτόχρονα μέτωπα σε διαπραγμάτευση, Προσφυγικό και Ασφαλιστικό, με αλληλένδετη δυναμική. Το κουαρτέτο πάντως δεν φαίνεται να επιστρέφει άμεσα στην Αθήνα, την οποία καταλαμβάνουν αγρότες και υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες που βγήκαν στα κάγκελα λόγω των προτεινόμενων αλλαγών σε φορολογία και Ασφαλιστικό. Η κυβέρνηση βέβαια προτιμά να σπαταλά ενέργεια στον αντιπερισπασμό των τηλεοπτικών αδειών, παίζοντας «μουσικές καρέκλες» με τους καναλάρχες. Είναι μια παράσταση που ακόμη κόβει εισιτήρια. Την ίδια στιγμή όμως, η χώρα χάνει πόντους στο γεωστρατηγικό πεδίο, η Τουρκία διαπραγματεύεται από θέση ισχύος και με διπλωματικό τσαμπουκά, ενώ ακόμη και η FYROM, που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην προσφυγική κρίση, χτίζει μεθοδικά ένα διπλωματικό κεφάλαιο που θα αξιοποιήσει μελλοντικά. Κι εμείς, εγκλωβισμένοι στα αδιέξοδα της διαπραγμάτευσης, συζητάμε ακόμη το σενάριο της μετατροπής μας σε ευρωπαϊκό Ellis Island, με αμφίβολα ανταλλάγματα.