[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Ο Θεός παίζει ζάρια;

«Σκέψου ένα πελώριο όμορφο μνημείο,

που τ’ αγάπησαν κεραυνοί, το σεβάστηκαν άνθρωποι,

μα το γκρέμισαν κάποτε κάμποσοι αρουραίοι.

Τι κρίμα…»

Γ. Παναγιωτακόπουλος, «Ποιητικές καταθέσεις»

Ο Θεός θέλησε να δοκιμάσει τη λογική και το ομόγνωμον των Ελλήνων. Πήρε λοιπόν το δίκοπο μαχαίρι του και έκοψε την Αλήθεια σε φέτες. Υστερα μεταμφιέστηκε σε πραματευτή και κατέβηκε στην αγορά της Αθήνας, κάτω από την Ακρόπολη. Συνάντησε κάμποσους πολίτες που φιλονικούσαν για την ύπαρξή του και χάρισε στον καθένα μια φέτα Αλήθειας λέγοντάς τους πως αν βρουν τρόπο να τα συνενώσουν θα έχουν για πάντοτε Δημοκρατία.

Κι αυτοί, ενώ ήξεραν ότι κρατούσαν μόνο ένα κομμάτι της Αλήθειας, βγήκαν στις ρούγες και στις πλατείες διαλαλώντας πως ο καθένας τους κατέχει ολόκληρη την Αλήθεια.

Κανείς δεν σκέφτηκε να καλέσει τον πλαϊνό του για να ενώσουν τις φέτες Αλήθειας κι έτσι να βοηθήσουν τον κόσμο να λύσει τα προβλήματά του. Προτίμησαν να κάνουν ομάδες, ν’ απολυτοποιήσουν την αξία του κομματιού τους και να κατηγορήσουν τους κατόχους των άλλων κομματιών ως ψεύτες.

Ετσι δημιουργήθηκαν και λειτουργούν από τότε τα ελληνικά κόμματα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου και η παντοδυναμία των Ιερατείων. Ολοι κατέχουν και παίζουν με ένα κομμάτι Αλήθειας αλλά χειρίζονται άψογα το (μεγαλύτερο) κομμάτι Ψέματος.

Πώς όμως να προτείνεις λύσεις όταν οι άλλοι δεν θέλουν να δουν τα προβλήματα;

«Ποίαν χρείαν» έχουμε θεσμών και νόμων εάν πιστεύουμε ότι η μεν σωτηρία θα έλθει «άνωθεν», ο δε συμφηφισμός παρ-ανομιών θα επιτευχθεί «κάτωθεν»;

Δημοκρατία α λα καρτ και νομοθεσία με το κομμάτι: κλασική περίπτωση θεσμικής απορρύθμισης και πολιτικής παρακμής.

Εγκλωβισμένοι άπαντες στον φαύλο κύκλο του «να αλλάξουνε τα πράγματα αλλά να μην αλλάξουμε εμείς», αναζητούμε εναγωνίως παραισθησιογόνα μιας χρήσης (ΔΝΤ, μείωση χρέους, λίστα Λαγκάρντ).

Σισύφειες καταστάσεις. Το κατεστημένο θα πληρώσει κατιτί αλλά δεν θα αντικατασταθεί. Οι ρίζες του είναι βαθιές.

Τα κόμματα τα ελέγχουν οι κομματ-άρχες, τους στρατούς διοικούν οι στρατ-άρχες, τα ΜΜΕ διευθύνουν οι καναλ-άρχες και τον πλανήτη κυβερνάει ο πλανητ-άρχης. Τι μένει λοιπόν για μας; Απλούστατα, ο υπέροχος κόσμος που δεν καθοδηγείται, δεν εμπαίζει, δεν απειλεί, δεν πισωμαχαιρώνει. Αυτός ο αληθινός κόσμος των καθαρών προσώπων και των γνήσιων πραγμάτων της ελληνικής κοινωνίας, στον οποίο αξίζει να χαρίσουμε την ψυχή μας, παίρνοντάς την πίσω απ’ αυτούς που μόνο την ψήφο μας κυνηγούν και θέλουν.

ΥΓ: Δεν ξέρω αν ο Θεός παίζει ζάρια ή πού τα ρίχνει. Ξέρω όμως ότι ο ελληνικός λαός δεν συγχωρεί τις ζαβολιές.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός