ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Μια αλυσίδα λαθών και παραλείψεων συνιστά την πολιτική της χώρας μας στο Προσφυγικό ολόκληρο το περασμένο δωδεκάμηνο. Από τους μετανάστες που - τάχα - λιάζονταν και στη συνέχεια εξαφανίζονταν ώς τις τεράστιες καθυστερήσεις στην υλοποίηση των δεσμεύσεων για κέντρα καταγραφής και φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών.
Μια αλυσίδα λαθών και παραλείψεων συνιστά την πολιτική της χώρας μας στο Προσφυγικό ολόκληρο το περασμένο δωδεκάμηνο. Από τους μετανάστες που – τάχα – λιάζονταν και στη συνέχεια εξαφανίζονταν ώς τις τεράστιες καθυστερήσεις στην υλοποίηση των δεσμεύσεων για κέντρα καταγραφής και φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών.
Με αφορμή πραγματικά αλλά και ανύπαρκτα σφάλματα, η Ελλάδα – παρά τις άοκνες προσπάθειες Λιμενικού και πολιτών να σώσουν ζωές στο Αιγαίο – απομονώθηκε στην Ευρώπη: αντιμετωπίζουμε πια την αποπομπή από τη Συνθήκη Σένγκεν, αλλά και τη μεταφορά των ευρωπαϊκών συνόρων στα Σκόπια, καθώς οι ευρωπαϊκές ηγεσίες σκέπτονται κατ’ αρχάς το πολιτικό κόστος.
Σε ένα τέτοιο σκηνικό, η πρωτοβουλία της καγκελαρίου Μέρκελ να εμπλέξει το ΝΑΤΟ στη φύλαξη των ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων θα μπορούσε εκ πρώτης όψεως να συμβάλει στη μείωση των πιέσεων προς την ελληνική πλευρά.
Ωστόσο δεν είναι η στιγμή να συνεχιστούν τα λάθη – αυτή τη φορά σε διπλωματικό επίπεδο: είναι γνωστό ότι το ΝΑΤΟ ακολουθεί στο Αιγαίο πολιτική ευμενούς ουδετερότητας υπέρ της Αγκυρας – θέτοντας εκτός νατοϊκού πλαισίου όλες τις περιοχές για τις οποίες έχει προβάλει αξιώσεις η τουρκική πλευρά.
Μαζί με τη μείωση της πίεσης στο Προσφυγικό, η κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίσει σε κάθε περίπτωση τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο – και αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με μεγαλύτερη εμπλοκή των ευρωπαϊκών θεσμών. «Ανήκομεν εις την Δύσιν», αλλά πρώτα ανήκουμε στην Ευρώπη.