[Ενστάσεις] Τα θινκ τανκ στη Γιουροβίζιον

Αυτή τη φορά, ο πρόεδρος της ΕΡΤ, Διονύσης Τσακνής, πρωτοπορεί. Αναγνωρίζει, λέει, τη μεγάλη μιντιακή προβολή του φεστιβάλ της Γιουροβίζιον και φέτος επιθυμεί να την επιμεληθεί ο ίδιος προσωπικά ώστε η ελληνική συμμετοχή, τόσο ως προς τη φόρμα όσο και ως προς το περιεχόμενο, να κάνει μνεία των σοβαρών προβλημάτων της χώρας. Η επιλογή δεν θα γίνει με διαγωνισμό αλλά με απευθείας ανάθεση, ελπίζω όμως να διαρρεύσουν τα κουτσομπολιά χάρη στα οποία συντηρείται η περιέργεια ενός φανατικού κοινού του συγκεκριμένου διαγωνισμού: γιατί αυτός και όχι ο άλλος, σε ποια ΚΟΒΑ είχαν οι συντελεστές μπάρμπα, ξάδερφο ή, έστω, αμόρε αλλά, κυρίως, πώς θα γίνει δυνατόν να συνάψουν σύμφωνο συμβίωσης δύο διαφορετικές αισθητικές: η γιουροβιζιονική χαρούμενη ελαφρότητα με τον ελληνοφρενή σκοταδόψυχο σουρεαλισμό του τραγουδιού που έχει υπηρετήσει και ο πρόεδρος.

Ο οποίος, πάντως, για να μην ανησυχούμε, μας πληροφορεί ότι το ελληνικό τραγούδι «θα είναι καλό» με έθνικ στοιχεία, βαλκανικό ήχο και χωρίς εφέ. Αν και η συνταγή είχε επαναληφθεί με τη Μαρίζα Κωχ, που τραγουδούσε θρηνητικά «Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου», νομίζοντας ότι έτσι ευαισθητοποιεί πολιτικά τον κόσμο για τον Αττίλα στην Κύπρο, οι σημερινές συνθήκες είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσες.

Και είναι ενδιαφέρουσες επειδή ο Διονύσης Τσακνής πρέπει να εκφράσει την πραγματικότητα μιας χώρας που καθημερινά καταστρέφεται, υπό την πολιτική ηγεσία μιας κυβέρνησης που είχε υποσχεθεί τα πάντα και δεν κατάφερε τίποτα. Αυτή την κατάσταση δύσκολα μπορεί να τη συλλάβει ακόμα και με την ποιητική μίρλα του λεγόμενου έντεχνου. Χρειάζεται σημαντικότερα εργαλεία.

Μήπως, άραγε, θα του τα παράσχουν το Ιδρυμα Νίκος Πουλαντζάς και το Ινστιτούτο Ρόζα Λούξεμπουργκ, τα συριζαϊκά θινκ τανκ που θα συνεργάζονται για την Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου καμιά βδομάδα (τόσο κρατάει η μέρα στην επικράτεια της ελληνικής Αριστεράς) με τη θυγατρική του ΣΥΡΙΖΑ κρατική ραδιοφωνία;