[Αριστερά της Εδέμ] Αγανακτισμένοι

Οι Αγανακτισμένοι του 2011 και της Πλατείας Συντάγματος ήταν ο επιταχυντής της πολιτικής μεταβολής. Θα χρειαστεί να θυμηθούμε μερικά πράγματα βέβαια. Αν αρχικά ο πασιφισμός και η θολή αντιπολιτική διαμαρτυρία ήταν οι αιχμές των τότε πλατειών, γρήγορα οι μπαρουτοκαπνισμένοι της Αριστεράς (πλην ΚΚΕ) πήραν τα ηνία. Η κάτω Πλατεία έγινε μια διαρκής συνέλευση. Σημερινά πρόσωπα της κυβέρνησης εμφανίζονταν τότε σε ομιλίες με εναλλακτικά σχέδια για τη χώρα. Σχετικά αμέσως μορφοποιήθηκαν και οι τάσεις του κινήματος: η κάτω Πλατεία ανήκε στην Αριστερά και στους αντιεξουσιαστές. Η πάνω, μπροστά στην Αμαλίας, έλαβε μπλε χρώμα. Εως και πολύ μπλε. Και δεν εννοώ μέρη του κινήματος που έθεταν το (σωστό εν μέρει) αίτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. Εννοώ, και το θυμόμαστε όλοι, μέρος της επίσης τότε καλπάζουσας Ακροδεξιάς.

Οταν οι πλατείες εσίγησαν, ο καθείς εκταμίευσε πολιτικά τον αντιμνημονιακό θυμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 και του 2015 είναι αποκρυστάλλωση και εκείνων των ημερών. Αν σήμερα ψάχνουμε το ενοποιητικό στοιχείο των πλατειών, πλην του γεωγραφικού point που πάντως έχει τη σημασία του, νομίζω πως όλα οδηγούν στη διαιρετική τομή Μνημόνιο – αντιμνημόνιο.

Οι Αγανακτισμένοι του 2016 είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Και επίσης, κάτι ακόμη πρωτόλειο. Η εβδομάδα που διανύουμε πάντως φαίνεται πως οξύνει το μέτωπο με την κυβέρνηση. Και κάνει όλο και πιο διακριτές τις επαγγελματικές φυλές που αντιπολιτεύονται τον Τσίπρα στον δρόμο. Εδώ βέβαια, λείπει κάτι βασικό μέχρι στιγμής. Κάτι που να ενοποιεί τους «απ’ τα κάτω». Και αυτό δεν είναι το τρίτο Μνημόνιο, αφού η ΤΙΝΑ του καλοκαιριού συμπεριλαμβάνει προς το παρόν ακόμη και εκείνους που επιχειρούν να την αντιπαλέψουν. Στο υποθετικό σενάριο, για παράδειγμα, που ο Τσίπρας αποσύρει το Ασφαλιστικό ή το Φορολογικό, ποια θα είναι η αντίδραση του Σόιμπλε και των δανειστών; Αραγε το εκ νέου ενδεχόμενο ενός Grexit είναι κάτι που θα μπορούσαν να αντέξουν οι αγρότες, οι δικηγόροι και οι γιατροί; (εξαιρώ το μέρος της Αριστεράς που επενδύει σε αυτό με συνέπεια).

Αρα, οι φυλές των σημερινών θιγόμενων δεν αποτελούν ενιαίο πλήθος κατά του Μνημονίου. Ισως αποτελούν την ύστατη οπισθοφυλακή που τώρα μόλις νιώθει το ανάλγητο των μέτρων και των μεταβολών. Απ’ την άλλη, όμως, το να τους χαρακτηρίζεις «κατσαρόλες» παραπέμποντας στο κίνημα γυναικών των ευμαρών στρωμάτων στο Σαντιάγο της Χιλής κατά του Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1973 πάει πολύ. Κι αυτό αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποδείξει πως έχει σχέση με τη Λαϊκή Ενότητα της μακρινής χώρας.