Ακροβάτες καριέρας

Η σπουδαιότερη από τις αρετές του ανθρώπου είναι η αυτογνωσία. Το να γνωρίζεις ποιος είσαι, μέχρι πού φθάνει το βήμα σου και ίσαμε πού ακούγεται η φωνή σου είναι σχεδόν λυτρωτικό για κάποιον που έχει μάθει να πορεύεται πατώντας με το ένα πόδι στη γη και το άλλο στο κενό. Τέτοιοι άνθρωποι είναι οι προπονητές των ποδοσφαιρικών ομάδων: ακροβάτες δίχως δίχτυ ασφαλείας. Το προτέρημα που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν από τους άλλους είναι η αυτογνωσία που τους οδηγεί (εκτός των άλλων) σε μακροπρόθεσμες προβλέψεις, οι οποίες αρκετές φορές τους σώζουν από τραγικές πτώσεις.

Το χρήμα και η δόξα, σημειωτέον, είναι οι κάκιστοι των συμβούλων των προπονητών· τους οδηγούν σε λαβυρίνθους εσωστρέφειας και τελικά τους αποπροσανατολίζουν καθιστώντας τους άθυρμα στις ορέξεις των οπαδών, της διοίκησης, των ποδοσφαιριστών τους.

Ο Λουίς φαν Γκάαλ δοξάστηκε με την ομάδα του Αγιαξ την περίοδο 1991-1997. Εκτοτε είναι από τους πλέον ευπώλητους στην αγορά των προπονητών. Τα χρόνια όμως φεύγουν και μαζί τους φεύγει η λάμψη, κι όσο απομακρύνεσαι από το ένδοξο παρελθόν τόσο σε καταδιώκει ένα άδοξο μέλλον. Ο Φαν Γκάαλ είχε την ευαισθησία να δηλώσει παραίτηση όταν είδε πως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήθελε τον Χριστό και όχι έναν ταπεινό ολλανδό προπονητή στο τιμόνι της για να αναστηθεί. Οι γνώστες όμως των έσω του Ολντ Τράφορντ έκριναν πως ο Φαν Γκάαλ έπρεπε να συνεχίσει. Και συνεχίζει.

Και συνεχίζει, γκρεμίζοντας βδομάδα τη βδομάδα το κύρος που με κόπο έχτισε μέχρι να πατήσει τα 65 του. Και περιμένει ο άλλοτε ιπτάμενος Ολλανδός τη συντριβή στωικά και με συγκατάβαση γιατί δεν είναι πια στα 40 του, τότε που έστελνε τη στρατιά του Αγιαξ και κατακτούσε τίτλους, τότε που σήκωνε το χέρι και όλοι σταματούσαν, τότε που έκανε ένα νεύμα και όλοι ακολουθούσαν. Είναι πια στο κατώφλι των 70 ο Λουίς φαν Γκάαλ και εκτός από τα νιάτα έχει απολέσει και την πολυτέλεια του να κάνει ό,τι θέλει· πλέον κάνει ό,τι μπορεί!

Και είναι τραγικό να βλέπεις καλλιτέχνες που κάποτε έλαμπαν σαν αυγουστιάτικο φεγγάρι να αργοσβήνουν επαιτώντας σε πίστες – πεζοδρόμια, καταθέτοντας τις τελευταίες ρανίδες του ταλέντου τους. Είναι γελοίο να παρακολουθήσεις πολιτικούς να τραυλίζουν γερασμένα συνθήματα γαντζωμένοι στους θώκους τους και ακόμη πιο γελοίο και απογοητευτικό είναι να βλέπεις αυτούς που κάποτε θαύμαζες να χύνονται σαν την άμμο στην κάτω πλευρά της κλεψύδρας, στον πάτο της ματαιοδοξίας!

Θέλει στομάχι δυνατό για να πεις: τέλος, ώς εδώ η καριέρα, τώρα θα λέω παραμύθια στα εγγόνια μου.

Ο Σκολάρι, ο Χίντιγκ, ο Ερικσον είναι κάποιοι από τους προπονητές που δεν σεβάστηκαν το παρελθόν τους και το παρόν τούς τιμωρεί. Το χρήμα και η δόξα κάποτε σ’ αφήνουν, εκείνο που πάντα σε ακολουθεί είναι η υστεροφημία. Και ο Φαν Γκάαλ, εκτός από την αυτογνωσία, δείχνει να μη γνωρίζει και τη λέξη υστεροφημία.