[Επιφυλλίδα] «Να σας αγαπούν οι δικοί σας άνθρωποι»

Σχεδόν δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα, στη συμβολή της Ασκληπιού με την Σκουφά, ο νεαρός επαίτης, που θα έλαμπε αν γινόταν να τον φανταστεί κανείς με ρούχα καθαρά, ξυρισμένο και ευθυτενή, στη θέα του ενός ευρώ που ήταν ήδη στην παλάμη του απηύθυνε την πιο πρωτότυπη και καίρια ευχή που θα μπορούσε να ακούσει κανείς. «Κύριε, να σας αγαπούν οι δικοί σας άνθρωποι». Δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν η ευχή που έμοιαζε να βγαίνει από τα έγκατά του ήταν απόρροια του προσωπικού του προβλήματος, να τον έχουν δηλαδή εγκαταλείψει οι δικοί του άνθρωποι, ή αν θεώρησε τόσο απροσδόκητη την ευεργεσία με το ένα ευρώ ώστε η τόσο δυνατή αυτή ευχή τού ανέβηκε αυθόρμητα στα χείλη.

Με τον κίνδυνο να μεροληπτούμε – απόδειξη ότι συμβαίνει σε όλους μας το γεγονός πως ένας άνθρωπος που ζητάει βοήθεια στα όρια του Κολωνακίου μάς φαίνεται πιο αξιόπιστος στην ανάγκη του σε σχέση με έναν άνθρωπο που το επιχειρεί γύρω από την Πλατεία Ομονοίας – θα άξιζε τον κόπο να σκεφτούμε τη σημασία μιας ευχής που μοιάζει περιττή καθώς υπογραμμίζει το αυτονόητο. Χωρίς να ισχυριστούμε ότι ένας μακρινός πρόγονος του «δικού» μας νεαρού θα μπορούσε να λογαριαστεί ο Βασιλιάς Ληρ, οφείλουμε να αναρωτηθούμε για το χάσμα που θα άνοιξε στη ζωή του όταν αισθάνθηκε πως την ώρα που χρειαζόταν περισσότερο παρά ποτέ τους δικούς του ανθρώπους, οι τελευταίοι τον είχαν εγκαταλείψει.

Δεν έχει σημασία αν ήταν ο ίδιος που είχε φταίξει ή ακόμη αν τον είχαν απειλήσει οι δικοί του ότι θα τον εγκαταλείψουν αν δεν διορθωθεί. Σημασία έχει πως απόψε που κρυώνει, πεινάει και δεν έχει πού να κοιμηθεί διατυπώνει μια ευχή που εκφράζει περισσότερο το παράπονο για μια διάψευση που του επιφυλάχτηκε και λιγότερο θυμό ή οργή γιατί οι άνθρωποι που τον αγαπούσαν μπορεί την ώρα αυτή να μην κρυώνουν και να μην πεινάνε.

Η ευχή που έμοιαζε ως πλεονασμός, στην ουσία έκρουε τον κώδωνα κινδύνου, ότι αυτό δηλαδή που θεωρείται δεδομένο για τον καθένα είναι το πλέον προσφερόμενο προς εξαφάνιση είδος. Μεταβαλλόταν αυτομάτως η ευχή σε μια βαθιά υπαρξιακή διερώτηση που έκανε τους στίχους από ένα εξαίσιο τραγούδι το οποίο πρωτοτραγούδησε η Αρλέτα τη δεκαετία του ’60, το «Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες/τώρα σιωπή», να ακούγεται σαν ένας ειδυλλιακός περίπατος. Θα μπορούσε να προεκτείνει κανείς την ευχή του άγνωστου νεαρού λέγοντας πως με το να αναγνωρίζει τόση σημασία για κάτι αυτονόητο μετέβαλε αυτό που συχνά επιθυμούμε διακαώς να μοιάζει σαν κάτι χωρίς αντίκρισμα. Αφού το να σ’ αγαπούν οι δικοί σου άνθρωποι θα μπορούσε κάποια στιγμή να πάψει να υφίσταται, σημαίνει ότι το αυτονόητο για να εξακολουθεί να ισχύει χρειάζεται τόση φροντίδα και καλλιέργεια όσες ακριβώς και το αδιανόητο.

Συμπερασματικά, ο νεαρός επαίτης φαίνεται να έλεγε πως χρειάζεται σεβασμός και λεπτός χειρισμός για κάθε τι που θεωρείται δεδομένο, διαφορετικά καιροφυλακτεί ο κίνδυνος να εκλιπαρείς για κάτι που δεν πρόκειται να σου δοθεί ποτέ.