[Εισαγωγικά] Το τίναγμα της ψόφιας γάτας

ΚΑΘΕΝΑΣ δικαιούται τις ψευδαισθήσεις του.

ΣΤΟ Μαξίμου πίστευαν ότι το άστρο του Αλέξη Τσίπρα θα έλαμπε και στο Νταβός. Δεν είναι βέβαιο όμως ότι ο έλληνας Πρωθυπουργός φέρνει πίσω στις βαλίτσες του τίποτε περισσότερο από κρύο ελβετικό αέρα. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι κάτι σαν Γούντστοκ στα χιόνια όχι για ρόκερ αλλά για καπιταλιστές. Θα ήταν το τέλειο περιβάλλον αν ο Τσίπρας αποφάσιζε να ασπαστεί δημοσίως τον νεοφιλελευθερισμό. Καθώς όμως απέχουμε από κάτι τέτοιο, η σκοπιμότητα της επίσκεψης δημιουργεί ερωτηματικά. Το ελληνικό πρόβλημα – ή μάλλον τα προβλήματα εφαρμογής του Μνημονίου ΙΙΙ όπως επισήμανε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – δεν επρόκειτο να λυθεί εκεί. Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών έχει γοητεία εφάμιλλη με το τουρσί. Οι άλλοι που συνάντησε ο Τσίπρας – κυρίως οι Αμερικανοί – δεν το ‘χαν σε τίποτε να πουν μια καλή κουβέντα. Αλλά με κουβέντες η τρύπα του Ασφαλιστικού δεν κλείνει. Και σε ένα τρίμηνο το σύστημα διακυβέρνησης Ομπάμα θα είναι, ούτως ή άλλως, ήδη παρελθόν. Το Νταβός απλώς μας θύμισε ότι ο πολιτικός χρόνος τρέχει γρήγορα και ότι ήταν μάλλον λάθος που η κυβέρνηση δεν τα ψήφισε όλα πριν από τον Δεκέμβριο σε φάση που η ΝΔ έψαχνε όχι μόνο ποιος θα είναι ο αρχηγός αλλά πού ήταν οι εσωκομματικές κάλπες. Αλλιώς θα έγραφαν οι ιδιωτικοποιήσεις τύπου ΟΛΠ και με άλλον αέρα θα πήγαινε ο Τσίπρας στο Νταβός αν η αξιολόγηση είχε γίνει. Και, κακά τα ψέματα, η αξιολόγηση δεν θα ήταν δύσκολη αν είχαν εφαρμοστεί τάκα τάκα όσα ψηφίστηκαν – από πέντε κόμματα – τον Αύγουστο.

ΣΤΗ Συγγρού πάλι πιστεύουν ότι έχουν ήδη γυρίσει στην εξουσία. Η νίκη ενός αουτσάιντερ λειτουργεί πάντα ως θρίαμβος και ο Κυριάκος έχει αυτή τη στιγμή ρεύμα. Η επικράτησή του εκφράζει όντως την εξέγερση μιας μεσαίας τάξης που έχει αρχίσει να αγωνιά σοβαρά. Φαίνεται από το ποιοι σηκώθηκαν και πήγαν να τον ψηφίσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης είναι πρόεδρος ΒΠ. Από την άλλη όμως, η ΝΔ έχει δημοσκοπικό προβάδισμα ήδη από τον Δεκέμβριο. Οφείλεται στην υψηλή συσπείρωσή της – περί το 70% – την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε αποσυσπείρωση. Μέχρι εκεί όμως. Αυτοί που παίζουν στα δάχτυλα την πολιτική αριθμητική – και ήξεραν ότι η ΝΔ είχε περάσει μπροστά από πριν τις γιορτές – αμφιβάλλουν για το αν ο Κυριάκος μπορεί να περάσει το 32%-33% σε εθνικές εκλογές. Ακόμη χειρότερα: αμφισβητούν το μέγεθος των επιστροφών από τον ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ και εκτιμούν ότι η αντι-ΣΥΡΙΖΑ ψήφος μπορεί να πάει στη μεγάλη δεξαμενή της αποχής ή και σε καμιά Χρυσή Αυγή. Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι η ΝΔ, ακόμη και με τον Κυριάκο, δεν έχει εφεδρείες. Και σε ένα περιβάλλον συνεργασιών μπορεί να μη βρίσκει εταίρους καθώς συμπιέζει η ίδια το ποσοστό του Ποταμιού και αντιμετωπίζεται διστακτικά από το ΠΑΣΟΚ της Φώφης που δυσκολεύεται να γίνει αντιδραστήρας δημιουργίας ενός κεντρώου προοδευτικού πόλου.

Οι ψευδαισθήσεις των μεν και των δε επιβεβαιώνουν την αίσθηση ότι το ’16 θα είναι δύσκολο για όλους. Πικρή διακυβέρνηση για το Μαξίμου από την οικονομία – που δεν θα εκπλήξει θετικά κανέναν – ώς το Σένγκεν που μπορεί να κάνει την έκπληξη του Grexit. Αγωνία για τον ΣΥΡΙΖΑ που θα βρεθεί από κάτω στις μετρήσεις και μπορεί να βρει και τη συμπολίτευση να μικραίνει στο μέτρημα. Ανησυχία για τους ΑΝΕΛ – που μπορεί να δουν βουλευτές τους να στρέφονται στη ΝΔ. Αγονη επικράτηση για τη Συγγρού σε εκλογές που μπορεί να έρθουν πιο γρήγορα από όσο θέλουν – με κερασάκι την έξωθεν πίεση για στήριξη της κυβέρνησης σε Ασφαλιστικό και άλλα τινά. Υπαρξιακή αγωνία για τα άλλα κόμματα που θα είναι ευάλωτα στον κυβερνητικό εκβιασμό για απλή αναλογική τώρα – που σημαίνει 200 ψήφους.  

Εν πολλοίς, έχουμε κάτι σαν το τίναγμα της ψόφιας γάτας που πέφτοντας από ψηλά φαίνεται να αναπηδά ζωντανή στο έδαφος, αλλά όχι – είναι το γκελ πριν σωριαστεί.