[Αγιογραφίες] Μαγεία

Εξουσία, λένε, είναι η τέχνη να τρέπεις σε φυγή τα γεγονότα. Για πρώτη φορά στη διαρκώς ανοδική σταδιοδρομία του ο Αλέξης Τσίπρας δίνει τώρα την εντύπωση ότι δεν κυνηγάει τα γεγονότα. Τον κυνηγούν.

Δεν είναι οι – πρώιμες και γι’ αυτό υπερτιμημένες – δημοσκοπήσεις που δίνουν αυτή την εικόνα. Είναι κυρίως οι άλλοι αριθμοί. Η εξίσωση του Ασφαλιστικού που δεν βγαίνει ούτε με τα μέτρα των δανειστών ούτε με τα μέτρα των εγχώριων συσχετισμών. Η εξίσωση της οικονομίας που δεν δείχνει σημάδια επανεκκίνησης, καθιστώντας ανέφικτους τους δημοσιονομικούς στόχους του προγράμματος.

Η ριζική διαφορά είναι ότι ο Τσίπρας δεν έχει πια τον χρόνο να μαγειρέψει αυτές τις συνθήκες. Η αναβίωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης κλονίζει πρώτο ένα κεφάλαιο μάλλον ψυχικό: τη μοναδικότητα του Τσίπρα ως εγγυητή της σταθερότητας και της εφαρμογής του Μνημονίου και την άνεσή του να πολιτεύεται εντός κι εκτός με επίγνωση αυτής της μοναδικότητας.

Η παρόξυνση των δυσκολιών για την κυβέρνηση δεν προεξοφλεί, ωστόσο, και το τέλος της. Μπορεί η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία να είναι ισχνή, αλλά το κοινοβουλευτικό τοπίο τής επιτρέπει να ελπίζει σε ανασύνθεση του κυβερνητικού μπλοκ. Μπορεί η κυριαρχία της να μη μοιάζει πια ακλόνητη, αλλά έχει ήδη προλάβει να θωρακιστεί εδραιώνοντας ερείσματα εξωκοινοβουλευτικής ισχύος. Μπορεί ο ζουρλομανδύας του Μνημονίου να την περιορίζει, αλλά διατηρεί στη φαρέτρα της εργαλεία, όπως η αλλαγή του εκλογικού νόμου, που θα μπορούσαν να της ανοίξουν τον ορίζοντα.

Η κυβέρνηση δεν είναι αδύναμη. Ούτε υπάρχουν ενδείξεις ότι ξεθωριάζει η προσωπική απήχηση του Τσίπρα. Δεν έχασε ξαφνικά το πολιτικό του ταλέντο. Ωστόσο, ύστερα από έναν χρόνο δοκιμών διακυβέρνησης, δείχνει να μην έχει πού να διοχετεύσει αυτό το ταλέντο. Πείθει, αλλά δεν έχει κατασταλάξει ποιο είναι αυτό για το οποίο πρέπει τώρα να πείσει.

Θέλει τις επενδύσεις, όπως μαρτυρούν οι υψηλές προσδοκίες που καλλιεργεί ενόψει της παρουσίας του στο Νταβός, ή εξακολουθεί δογματικά να τις ποινικοποιεί, όπως δείχνει ο χειρισμός της υπόθεσης των μεταλλείων στη Χαλκιδική; Θέλει τις ιδιωτικοποιήσεις, που έστω και αργά προωθεί, ή τις αποστρέφεται, όπως διακηρύσσουν κορυφαίοι υπουργοί του;

Τα ερωτήματα δεν αφορούν θεωρητικά την αριστεροσύνη του Πρωθυπουργού. Αφορούν την ίδια τη δυνατότητά του να μακροημερεύσει στην εξουσία παρουσιάζοντας επιτεύγματα στην όντως πολιτική: στην ικανότητά του να θέσει ξανά σε λειτουργία την οικονομία.

Οχι, ο νεότερος Πρωθυπουργός στην Ιστορία της Ελλάδας δεν έχει χάσει τις δεξιότητες που τον έφεραν ώς εδώ. Κινδυνεύει, ωστόσο, να παραμείνει ο μάγος που φέρνει τη βροχή σε μια κοινωνία που ψάχνει ήδη τον μετεωρολόγο. Ενας μάγος με λαμπρό μέλλον πίσω του.