Οι μελλοθάνατοι της δόξας

Η δόξα για να ευδοκιμήσει χρειάζεται έδαφος εύφορο, καλλιεργημένο από την πείρα και τον χρόνο. Οταν ο σπόρος της δόξας πέσει σε βραχώδεις τόπους φύεται μεν, ανθίζει, μα σε σύντομο χρονικό διάστημα μαραίνεται και χάνεται στον πρώτο άνεμο.

Τα ποδοσφαιρικά χωράφια δεν είναι από εκείνα τα γόνιμα που υποδέχονται τον σπόρο της δόξας με ωριμότητα και σύνεση. Σε αυτά κυρίως φύονται τα ζιζάνια της ματαιοδοξίας της κενοδοξίας και της εγωπάθειας.

Ο νεαρός ποδοσφαιριστής Γιώργος Κατίδης, γεννημένος πριν από 24 χρόνια στη Θεσσαλονίκη, έδειξε από νωρίς το ταλέντο του. Αγωνίστηκε στον Αρη και ξεχώρισε, πήρε μεταγραφή για την (παρηκμασμένη) ΑΕΚ, χρίστηκε αρχηγός της Εθνικής Νέων και φορώντας τη Γαλανόλευκη έφθασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ο Γιώργος Κατίδης ταξίδεψε στα ουράνια μέσω του διαστημόπλοιου «Τύπος», αγνοώντας το ελάττωμα της κατασκευής του: ο Τύπος σε ανεβάζει στα σύννεφα, αλλά αδυνατεί να σε επαναφέρει στη γη. Αν είσαι αετός πετάς και γυρίζεις μόνος, αν όχι βασανίζεσαι στην ελεύθερη πτώση σου.

Ο νεαρός Κατίδης το 2013 πανηγύρισε γκολ του με ναζιστικό χαιρετισμό.
Η ελεύθερη πτώση μόλις άρχιζε. Την Κυριακή ο Κατίδης αγωνιζόμενος στα 24  του σε ομάδα της ερασιτεχνικής κατηγορίας της Πέλλας ξυλοφόρτωσε τρεις αντιπάλους ποδοσφαιριστές και εξαφανίστηκε.

Το μανιτάρι της δόξας του ήταν δηλητηριώδες.

Ο Κώστας Γκατσιούδης, φέρελπις ακοντιστής, σημάδευε έως και χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο τη δεκαετία του ’90. Η αναγνωρισιμότητα και το χρήμα, η τρυφηλή ζωή και οι Σειρήνες της Αθήνας τον οδήγησαν στο να εξακοντίσει ταλέντο και δόξα. Αγνοείται η τύχη του.

Ο Σωτήρης Νίνης, γεννημένος το 1990 στη Χειμάρρα, με το που έδειξε ψήγματα ταλέντου επιβιβάστηκε στο «διαστημόπλοιο» και άρχισε το ταξίδι στα αστέρια. Το 2008 ήταν ανάμεσα στους 100 πιο ελπιδοφόρους ποδοσφαιριστές του κόσμου. Το 2016 είναι στη λίστα εξόδου από τον Παναθηναϊκό!

Ο Τζορτζ Μπεστ πούλησε τις ικανότητες και τη δόξα του και αγόρασε οινόπνευμα και έρωτες. Ο Τζορτζ Μπεστ κέρδισε ένα χαλασμένο συκώτι και άφθονο οίκτο.

Ο Κατίδης ούτε Μπεστ ήταν ούτε και Νίνης. Ενα παιδί από την περιφέρεια ήταν που εζήλωσε το χρήμα και το κλέος των συναδέλφων του. Η διάβαση από την όχθη της ανωνυμίας στη διασημότητα ήταν μοιραία.

Το όνειρο και της πιο μικρής πηγής είναι να γίνει κάποτε ποτάμι. Τα ποτάμια ονειρεύονται μια μέρα να γίνουν θάλασσες και οι θάλασσες φιλοδοξούν να φθάσουν τα νερά τους ώς τον ουρανό. Ολοι το καταφέρνουν πληρώνοντας όμως το βαρύ τίμημα: εξαφανίζονται!

Κι έτσι σαν επίλογο.

Κάποιοι συνετοί ρωμαίοι αυτοκράτορες είχαν στη δούλεψή τους έναν δούλο που ύστερα από κάθε θρίαμβο τους πλησίαζε και τους ψιθύριζε στο αφτί: η δόξα είναι εφήμερη. Οι περισσότεροι όμως, εγωπαθείς, ματαιόδοξοι και ανάλγητοι, δεν είχαν μέριμνα για τέτοιους δούλους. Ολοι τους είχαν το ίδιο τέλος: η δόξα ήταν αυτή που τους έδωσε τη θανάσιμη μαχαιριά!