[Εισαγωγικά] Στη σχεδία της «Μέδουσας»

«Κι ο κλήρος πέφτει στον Κυριάκο…». Εχοντας κάτι από τη νοσταλγική αχλή της παιδικής ηλικίας, είναι ο στίχος αυτός από το γνωστό τραγουδάκι που θα μπορούσε να αποτελεί υπόκρουση των εξελίξεων στη ΝΔ, αλλά ευρύτερα και στην ελληνική πολιτική. Το ρεφρέν, βεβαίως, είναι το «ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί;». Οπότε δικαιούται να ρωτήσει κάποιος: «Καλά, αρχηγός έγινε μόλις ο Μητσοτάκης – γιατί να φαγωθεί; Ισα ίσα που προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τον φάνε τις εβδομάδες και τους μήνες που κράτησε η διαδικασία εκλογής αρχηγού της ΝΔ από τη βάση…».

Ως  γνωστόν, το τραγουδάκι εμπνέεται από ένα μακάβριο περιστατικό που εντάσσεται στη ναυτική Ιστορία της Γαλλίας. Είναι το ναυάγιο της «Μέδουσας» που ενέπνευσε και τον γνωστό πίνακα του Ζερικό, ο οποίος κοσμεί πλέον το Λούβρο. Προκειμένου να επιβιώσουν, οι ναυαγοί που έμειναν μέρες σε μια σχεδία, κατέφυγαν στον κανιβαλισμό. Κανιβαλική είναι δυστυχώς και η ελληνική πολιτική μετά τα αλλεπάλληλα ναυάγια των Μνημονίων. Τα φαινόμενα κανιβαλισμού εκδηλώνονται ως επί το πλείστον – αν και όχι αποκλειστικά – μεταξύ αρχηγών. Οποιος είναι στην αντιπολίτευση κανιβαλίζει πολιτικά αυτόν που έχει την εξουσία, για να πάρει τη θέση του. Το έκανε ο Παπανδρέου στον Καραμανλή και μετά ο Σαμαράς στον Παπανδρέου. Το έκανε επίσης ο Τσίπρας στους Σαμαρά και Βενιζέλο. Κανιβαλισμούς όμως έχουμε και σε σχήματα συνεργασίας – ας πούμε, στην κυβέρνηση Παπαδήμου κανιβαλίστηκε ο Καρατζαφέρης. Ενώ ο Κουβέλης έφυγε από τη διακυβέρνηση με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, φοβούμενος ότι θα τον κανιβαλίσουν. Η ειρωνεία είναι ότι εκτός δεν βρήκε καλύτερη τύχη. Τέλος – και όχι λιγότερο σημαντικό – κανιβαλισμό έχουμε και όταν υπάρχει διακομματική συναίνεση. Ας πούμε το καλοκαίρι του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ κανιβάλισε τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι που τον στήριξαν στις ψηφοφορίες για τα προαπαιτούμενα και το Μνημόνιο ΙΙΙ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, με αναφορά την προηγούμενη πενταετία, ότι την καλύτερη επίδοση σε θέματα κανιβαλισμού την έχει ο Αλέξης Τσίπρας – με αρκετή βοήθεια από τον Πάνο Καμμένο. Κανιβάλισε την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του αλλά και την αντιπολίτευση. Δηλαδή, και αυτούς που ψήφισαν Ναι, αλλά και αυτούς που ψήφισαν Οχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να κινηθεί ανάλογα όχι μόνο στην υψηλή πολιτική αλλά και στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται στην κοινωνία. Στο Ασφαλιστικό, ας πούμε, ή στο Φορολογικό που ετοιμάζεται, ο προφανής στόχος είναι ο κανιβαλισμός της μεσαίας τάξης υπέρ των φτωχοποιημένων του Μνημονίου.

Φυσικά, τίποτε δεν γίνεται δύο φορές. Ο Τσίπρας δεν βρήκε συναίνεση την τελευταία φορά που εκλήθησαν οι πολιτικοί αρχηγοί στο Προεδρικό με το Ασφαλιστικό στην ατζέντα. Και, παρά τις πιέσεις των Βρυξελλών στην αντιπολίτευση, πολύ δύσκολα θα ξαναβρεί συναίνεση. Οπως δύσκολα θα ξαναπάει και σε εκλογές άμεσα. Δεν του απομένει λοιπόν παρά ο δομικός κανιβαλισμός του πολιτικού συστήματος – δηλαδή, η απλή αναλογική. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ θα παίξει πάνω στις ανασφάλειες των μεν – ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Λεβέντηδες -, την πάγια θέση των δε – η περίπτωση ΚΚΕ -, ακόμη και το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δεν έχει τίποτε να χάσει από μια τέτοια εξέλιξη.

Η πιθανότητα να βρει ο Τσίπρας 200 ψήφους και να περάσει την απλή αναλογική για τις επόμενες εκλογές δεν είναι λοιπόν απίθανη. Και αν η δημοσκοπική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ – όπως πολλοί προλέγουν – είναι φθίνουσα τους επόμενους μήνες, η κίνηση αυτή είναι σχεδόν αναγκαστική. Τα συμπεράσματα είναι αυτονόητα. Από τον δικομματισμό του σκληρού πλειοψηφικού στην αρχή της Μεταπολίτευσης, πάμε σε εννεακομματική – και βάλε – ιταλοποίηση στο τέλος της. Οσο για τον Κυριάκο – που θα του πέσει ο κλήρος κατά το τραγουδάκι – αυτός θα πρέπει, για να μη βρεθεί νικητής των εκλογών μια Κυριακή και κανιβαλιζόμενος τη Δευτέρα, να φροντίσει για την τύχη των κομμάτων που θα είναι οι δυνάμει σύμμαχοί του. Δηλαδή, έχει συμφέρον να μη διευρυνθεί η ΝΔ εις βάρος του ΠΑΣΟΚ ή του Ποταμιού. Το ενδιαφέρον είναι ότι Φώφη και Σταύρος έχουν γνώση – και μάλιστα όχι στερνή αλλά πρότερη όπως φαίνεται από τις πρώτες γρήγορες κινήσεις τους που αποτυπώνονται σήμερα στα «ΝΕΑ».