[Αριστερά της Εδέμ] Πυροκροτητής

^«Η τραγωδία για τη χώρα ήταν πως από την ώρα που ξέσπασε η κρίση δεν υπήρξε ούτε μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία να ασκεί στην όποια κυβέρνηση κριτική από μεταρρυθμιστική σκοπιά». Αυτά έγραφε ο Γιάννης Λούλης στο δοκίμιο «Η μεγάλη τιμωρία» (εκδ. Καστανιώτη). Από την περασμένη Κυριακή αυτό αλλάζει. Με την προϋπόθεση πως η ΝΔ επί Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα ταυτίζει τις μεταρρυθμίσεις μονόπλευρα με τις καρατομήσεις δημοσίων υπαλλήλων. Υπό αυτήν την έννοια η νέα ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης (θα) είναι όντως μια νέα μεταβλητή στην εξίσωση της κρίσης.

Η επιστροφή της πολιτικής ζύμωσης στον χώρο του λεγόμενου Κέντρου είναι γεγονός. Ο Κυριάκος ως πυροκροτητής φαίνεται πως μετακινεί τις πλάκες. Με βεβαιότητα αυτό θα επισυμβεί στο Ποτάμι. Το σχήμα του Σταύρου Θεοδωράκη φαίνεται πως πληρώνει το ρευστό του πρόσημο. Για την ακρίβεια, αυτό που ήταν πλεονέκτημα του Ποταμιού για την περίοδο του Μνημονίου – αντιμνημονίου σήμερα – μοιάζει με την αχίλλειο πτέρνα του.

Η εποχή ήδη τρέχει στο φόντο της «μετα-αγανάκτησης» και δεν συγχωρεί τις θολές ταυτότητες (όπως για καιρό έκανε). Αυτό το τελευταίο θα ενταθεί και άμεσα στο κομμάτι της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Αντίστοιχα, τα απόνερα της αλλαγής στη «δεξιά πολυκατοικία» φθάνουν μέχρι και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Βεβαίως, εδώ οι φυγόκεντρες δυνάμεις είναι προφανώς ασθενέστερες. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ διαμόρφωσε κοινές περιοχές σε ζητήματα διακυβέρνησης και αφηγημάτων αλλά το ΠΑΣΟΚ σήμερα ευνοείται ανορθόδοξα από την επιστροφή μιας νέας μετανοημένης Σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη. Και θα ενισχυθεί ως μαξιλάρι απέναντι σε διάφορους απίθανους ακροδεξιούς που ονειρεύονται τείχη και συρματοπλέγματα. Ετσι, ο ιδιαίτερα θερμός τρόπος που μίλησε για τον Κυριάκο ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λεωνίδας Γρηγοράκος δεν αποτελεί το πρελούδιο κάποιας μαζικής μεταρρυθμιστικής αποχώρησης. Ακόμη και αν δεν έχει χαρακτήρα προσωπικού ελατηρίου (ο καλός πολιτικός δεν προτάθηκε ως αντιπρόεδρος της Βουλής από τη Φώφη), αποτελεί μειοψηφία η γνώμη του για τον νέο πρόεδρο της ΝΔ.

Η νέα διάταξη των πολιτικών δυνάμεων και ο νέος συσχετισμός θα δοκιμαστούν στο επόμενο τρίμηνο και στο νέο Μεσοπρόθεσμο. Ιδιαιτέρως βαρύ και με το σκληρό ΔΝΤ τελικώς, συμβαλλόμενο και μόνιμο μέρος στο ελληνικό πρόγραμμα, θα αποτελέσει δύναμη ανάσχεσης του αφηγήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Αν έως τότε ο τελευταίος δεν έχει πείσει με το παράλληλο ανακουφιστικό πρόγραμμα και δεν έχει πάρει μια κάποια απομείωση του χρέους, η κοινή γνώμη θα αρχίσει να μετατοπίζεται από τη στρατηγική ανοχή στη δημιουργική δυσφορία. Η νέα πόλωση «αριστερού» και «φιλελεύθερου» μεταρρυθμισμού δεν θα ευνοεί τον πρώτο.