[Διαστάσεις] Ενας διεστραμμένος πειρασμός

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε δεκτή με ένα μείγμα ενθουσιασμού και φόβου. Ενθουσιασμού από αυτούς που, είτε τον ψήφισαν είτε όχι, ελπίζουν ότι θα μπορέσει να εξυγιάνει και να εκσυγχρονίσει τη Νέα Δημοκρατία, ώστε επιτέλους η χώρα να αποκτήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική λύση. Φόβου από εκείνους που ανησυχούν πως είτε θα τους καταπιεί είτε θα τους εκτοπίσει. Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις της αρχηγού του ΠΑΣΟΚ για την «αβυσσαλέα διαφορά» ανάμεσα στα δύο κόμματα, όπως και οι εκτιμήσεις «κυβερνητικών κύκλων» για την ισχύ της οικογενειοκρατίας.

Ενας διεστραμμένος πειρασμός, πράγματι, πλανάται ήδη στην ατμόσφαιρα: να επιστρέψουμε στον παλιό, καλό δικομματισμό. Πριν ακόμη γίνει γνωστή η ετυμηγορία της κάλπης, ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιος Πιτσιόρλας πρότεινε με συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» να διαμορφωθεί «ο προοδευτικός πόλος απέναντι στη ΝΔ» – με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά. Αλλά και ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πιθανό να ξεκινήσει κάποια στιγμή μια εκστρατεία για τη συγκρότηση ενός ισχυρού «φιλελεύθερου» πόλου απέναντι στους λαϊκιστές – υπό την ηγεσία του φυσικά.

Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι απαραίτητο να συμβεί. Πρώτον, επειδή οι παραπάνω όροι είναι αυθαίρετοι. Τίποτα δεν συνδέει τον ΣΥΡΙΖΑ με την πρόοδο, εκτός ίσως από το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης (που ψήφισε και ο νέος αρχηγός της ΝΔ). Οσο για τον φιλελευθερισμό, είναι ένας τόσο παρεξηγήσιμος όρος που χωράει τα πάντα: ο Κυριάκος άνετα θα μπορούσε να αναφωνεί στο γνωστό διαφημιστικό σποτ «Εγώ είμαι Το Ποτάμι». Η ΝΔ αυτοπροσδιορίζεται ως ένα κεντροδεξιό κόμμα, άρα υπάρχει τεράστιος χώρος για να καλυφθεί είτε στα δεξιά του είτε στα αριστερά του. Αρκεί βεβαίως αυτοί που θέλουν να τον καλύψουν να αποδείξουν ότι το αξίζουν, ξεκαθαρίζοντας την ιδεολογία και τις θέσεις τους.

Ο δεύτερος λόγος είναι η διεθνής συγκυρία. Η Ισπανία μόλις έστειλε τον δικομματισμό στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Η Γερμανία έχει ξεχάσει εδώ και δεκαετίες τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Η σύγχρονη πολιτική απαιτεί συμμαχίες, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις, συγκλίσεις, όχι εναλλαγή δύο «καθαρόαιμων» κομμάτων στην εξουσία. Κι όταν δεν το καταλαβαίνουν τα ίδια τα κόμματα, τους το υπενθυμίζουν οι πολίτες.