[Εισαγωγικά] Οι Φουκουγιάμα των Βρυξελλών

Πριν – μπρρ – από είκοσι πέντε χρόνια ένας αμερικανός πολιτικός αναλυτής – ή έστω φιλόσοφος – με ασιατικό επώνυμο, ο Φράνσις Φουκουγιάμα, έγραψε για το «Τέλος της Ιστορίας». Οι πιο φιλόδοξοι παίκτες του πανεπιστημιακού χώρου αναζητούν πάντα την πιο πιασάρικη ιδέα. Και με το πτώμα του υπαρκτού σοσιαλισμού ακόμη ζεστό στο χώμα, ο Φουκουγιάμα θεώρησε ότι η Ιστορία είχε τελειώσει. Η αντιπαράθεση κομμουνισμού και καπιταλισμού είχε κριθεί με νικητή τον δεύτερο που ετοιμαζόταν να κάνει τη μοιραία – όπως αποδείχθηκε μετά – βουτιά στο μίξερ της παγκοσμιοποίησης. Το εύρημα άρεσε – αλλά ο νικητής στην αρένα των πρωτότυπων θεωριών ήταν τελικά ο διοπτροφόρος Σάμιουελ Χάντιγκτον. Η «Σύγκρουση των Πολιτισμών» κυκλοφόρησε περίπου την ίδια εποχή και συνεχίζεται – κρίνοντας από όσα έγιναν πρωτοχρονιάτικα στην Κολωνία. Αν και τα περιστατικά αυτά είναι «λάιτ», υπό την έννοια ότι δεν ήταν αιματηρά όπως όσα φριχτά είδαμε το 2015.  

Η «Σύγκρουση των Πολιτισμών» σκιάζει μια Ελλάδα που αποτελεί μια από τις πλέον θερμές εστίες του Προσφυγικού. Αυτά στο διεθνές πεδίο. Γιατί στο εσωτερικό μας τείνουμε να ζήσουμε μια τοπική εκδοχή του τέλους της Ιστορίας που, εν προκειμένω, έχει τη μορφή ενός τέλους της πολιτικής. Αυτό επήλθε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήλθε στην εξουσία και επέλεξε να μείνει εκεί ψηφίζοντας το Μνημόνιο ΙΙΙ. Τι νόημα έχει η πολιτική αντιπαράθεση όταν η ριζοσπαστική Αριστερά εφαρμόζει πρόγραμμα κοπής ΔΝΤ; Ακόμη περισσότερο: όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει κυβέρνηση με την ακραία λαϊκίστικη Δεξιά – δηλαδή τους ΑΝΕΛ – και υποστηρίζεται από την καραμανλική – λαϊκή – Δεξιά; Αυτή είναι, εν πολλοίς, η ανάγνωση της εγχώριας πολιτικής συγκυρίας από τους Φουκουγιάμα των Βρυξελλών. Αυτοί θέλουν διαρκή επανάληψη του καλοκαιριού, δηλαδή πέντε κόμματα – έξι με τους Λεβέντηδες – να στηρίζουν κάθε νομοσχέδιο που υλοποιεί το Πρόγραμμα με κεφαλαίο Π. Οπως έγινε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο με τα προαπαιτούμενα και το Μνημόνιο. Η προσέγγιση αυτή πάει να λειτουργήσει ανασχετικά στο αντάρτικο της Φώφης και να βάλει όρια στους προβληματισμούς του Σταύρου. Σπεύδει επίσης να ακυρώσει εκ προοιμίου το αποτέλεσμα της εκλογής νέου αρχηγού της ΝΔ από τη βάση: τι Κυριάκος, τι Μεϊμαράκης – αμφότεροι καλούνται να στηρίξουν Τσίπρα στο Ασφαλιστικό, το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και τα όποια μέτρα χρειαστούν.

Μόνο προσοχή: άλλο το τέλος της πολιτικής κι άλλο το τέλος της αντιπολίτευσης εν Ελλάδι. Το τέλος της αντιπολίτευσης αφορά ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Λεβέντηδες από τους οποίους ζητείται να κάτσουν στα αβγά τους και να παραμερίσουν τα υπαρξιακά τους. Το τέλος της πολιτικής σημαίνει επιπλέον αυστηρή υποταγή και των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛαίων στις επιταγές του Μνημονίου της 13ης Αυγούστου. Εν προκειμένω, έχουν σημασία οι διαθέσεις του Τσίπρα που είναι ο κύριος εταίρος της συμπολίτευσης, αλλά και ένας αδηφάγος πολιτικός. Αυτός ζητά ήδη να φύγει το ΔΝΤ από το Πρόγραμμα και εξαπολύει τον Τσακαλώτο σε γύρο πρωτευουσών – άρα ρίχνει σπόρο για να ξαναφυτρώσει η πολιτική εν Ελλάδι. Χωρίς το ΔΝΤ, που το θέλουν ως «κακό» οι Γερμανοί και οι Βόρειοι, όλοι ξέρουν ότι το Πρόγραμμα θα χαλαρώσει αφού η πιο «πολιτική» Κομισιόν νερώνει εύκολα το κρασί της έναντι των κρατών-μελών της ΕΕ. Ολα αυτά, βεβαίως, δεν είναι άσχετα με τις σκληρές δηλώσεις Ντεϊσελμπλούμ περί παραμονής του ΔΝΤ και άτεγκτης εφαρμογής των συμφωνηθέντων.

Οι μισοί λοιπόν – δηλαδή αυτοί που είναι στην κυβέρνηση – θέλουν να το ρίξουν στην πολιτική. Οι άλλοι μισοί ονειρεύονται ότι θα κάνουν αντιπολίτευση. Οι δανειστές θέλουν όμως να μαντρώσουν τους μεν, όπως θέλουν να μαντρώσουν και τους δε. Σε λογική ότι έξω από το μαντρί έχει μόνο λύκους. Το αφήγημα μοιάζει ήδη γραμμένο – άρα δεν μένει παρά να ανατραπεί.