[Αριστερά] Φρύδια

Δεν είναι παράλογο ότι ο Τσίπρας «μιλάει» με τον Καραμανλή. Για την ακρίβεια, ότι μίλησε μία και μόνο φορά απευθείας – διασταυρωμένα – πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης στις 12 Ιουλίου. Ως εγγενής θεματοφύλακας του ευρωπαϊσμού, ο Κώστας δεν θα μπορούσε εκείνη τη στιγμή να μη (συν)ομιλήσει. Ηταν η πρώτη φορά που η Ευρώπη συνεδρίαζε με θέμα την αποπομπή μέλους της. Και όχι για τη διεύρυνση της ίδιας.

Λίγο νωρίτερα, ήταν πάλι ο Καραμανλής που είχε παρέμβει με τηλεοπτικό διάγγελμα υπέρ του Ναι στο διαιρετικό δημοψήφισμα. Και ήταν αυτή ακριβώς η συμβολική του εικόνα, με φόντο τη φωτογραφία του θείου του και τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που δεν άφηνε παρερμηνείες για υπόγειες ταυτίσεις με την όχθη του ευρωσκεπτικισμού.

Βεβαίως οι δίαυλοι επικοινωνίας Μεγάρου Μαξίμου – Παναγή Κυριακού μοιάζει να διατηρήθηκαν. Μετά το αριστερό Μνημόνιο και τη διατήρηση της χώρας στον πυρήνα του λαβωμένου αλλά υπαρκτού ευρωπαϊσμού, Αλέξης και Κώστας ξαναμίλησαν. Και δεν έχει σημασία αν το έκαναν ή το πράττουν απευθείας. Αυτό συχνά μπορεί να συμβεί μέσω τρίτων. Ή μέσω σημάτων καπνού.

  

Ο Προκόπης Παυλόπουλος αναμφίβολα, πέραν της ανώτατης πολιτειακής ιδιότητας, είναι πάντα και ένας κομισάριος του καραμανλισμού. Φύσει και θέσει. Και επειδή το όνομα του εθνάρχη είναι ταυτόσημο με την ευρωπαϊκή σύσταση της χώρας – ιστορικά αυτό μέτρησε πιο πολύ και από την αντιπαροχή του ’60 – έχει την άνεση να μιλάει ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και συνάμα ως «φωνή» μιας άτυπης κεντρώας Δεξιάς. Να μιλάει όχι μόνο ως Προεδρικό Μέγαρο αλλά και ως Παναγή Κυριακού. Ετσι, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω τη σύνοψη αυτών που πάθαμε με την ευχή να μην τα υποστούμε ξανά. Με σαφή βέλη.

  

Για παράδειγμα, ο ζυγισμένος του λόγος είχε μερικές ενδιαφέρουσες αποστροφές. «Αποτελεί κοινό τόπο ότι οι μεγάλες εθνικές προτεραιότητες, τις οποίες εξέθεσα, βρίσκουν σύμφωνες όλες, σχεδόν, τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Και μόνο το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών το αποδεικνύει, με βάση μάλιστα το δημοκρατικώς αμάχητο τεκμήριο της κυρίαρχης λαϊκής ετυμηγορίας» είναι η μία. Κοινώς, θα ευχόμασταν να προχωρήσουμε χωρίς νέες εκλογές. «Πολλώ μάλλον διότι, όπως η Ιστορία μάς έχει αποδείξει, τα μεγάλα και σημαντικά τα επιτύχαμε ενωμένοι. Ενώ ο διχασμός, και δη σε κρίσιμες περιόδους, μόνο ανεπανόρθωτα δεινά κυοφόρησε για τον τόπο και τον λαό μας» είναι η δεύτερη. Σε απλά ελληνικά, ποτέ ξανά μια δημοψηφισματική περιδίνηση. Προσθέστε τη φράση του Προέδρου προς τον Βούτση: «Μπράβο που ξαναφτιάξατε τη Βουλή, έτσι όπως την ξέραμε». Και ναι, καλά καταλάβατε. Η ομαλότητα έχει παρακαταθήκες μεγάλων φρυδιών, ευρωπαϊκό DNA, ήσυχο προεδρείο Βουλής και κοινωνική ειρήνη που προς το παρόν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ εγγυάται.