ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ

1 λεπτό
Η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων ήταν ασφαλώς ένα από τα πλέον οδυνηρά αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης – μιας και η επένδυση στην οικοδομή υπήρξε διαχρονικά μία από τις κύριες επιλογές των Ελλήνων.
Η δε υπερφορολόγησή τους – από σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις της εποχής των Μνημονίων – κατέστησε ακόμη μεγαλύτερη την απώλεια περιουσίας των πολιτών, οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν πολλά για ακίνητα που δεν μπορούν καν να πωλήσουν, αφού δεν υπάρχει αγοραστής.
Η πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει μεσοπρόθεσμα σε ένα σύστημα φορολόγησης με βάση τις εμπορικές αξίες των ακινήτων είναι ασφαλώς θετική – καλό θα ήταν μάλιστα να αποφευχθεί η επικείμενη «μεταβατική» φάση της μείωσης των αντικειμενικών τιμών, οι οποίες δεν έχουν πια καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Ωστόσο μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί να συνοδεύεται από τη διατήρηση του στόχου για τα έσοδα του ΕΝΦΙΑ στα 2,6 δισ. ευρώ, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν επιβαρύνσεις για χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων.
Μια τέτοια κίνηση θα είχε νόημα εφόσον πρώτα λαμβάνονταν μέτρα που θα έδιναν ανάσα στην κτηματαγορά – πράγμα που θα έδινε τη δυνατότητα πώλησης σε λογική τιμή από ιδιοκτήτες που δεν μπορούν πια να συντηρούν τα ακίνητά τους. Αλλιώς θα μιλούμε για αναδιανομή της αδικίας, ύστερα από μία πενταετία υπερφορολόγησης.














