Δεμένοι γερά στο παρελθόν

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

Ο αείμνηστος συνάδελφος Χρήστος Μότσιας με πικρό χαμόγελο μας εξήγησε (τότε) τον στίχο του Καβάφη: «Οπως κυλούν οι ώρες φεύγουν τα χρόνια. Ούτε που καταλαβαίνεις πότε περνάς στην αντίπερα όχθη». Ο Χρήστος έφυγε χρόνια πριν, χωρίς να προλάβει να δει την άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού. Δεν είδε τον Κεντέρη να κόβει το νήμα σε τρεις κορυφαίες διοργανώσεις στίβου, δεν είδε την Εθνική Ποδοσφαίρου να αποσβολώνει τον ποδοσφαιρικό κόσμο με το θαύμα εν Πορτογαλία, δεν είδε Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα· πρόλαβε όμως την παρέα του Γκάλη και την Πατουλίδου ρε γαμώτο. Ο ελληνικός αθλητισμός πέρασε στην αντίπερα όχθη των επιτυχιών δίχως να καταλάβουμε πώς.

Και το 2015 έφυγε, όπως φεύγουν οι ώρες, γρήγορα, μα βασανιστικά. Κι αν ο ρομαντικός συνάδελφος Χρήστος Μότσιας ζούσε ακόμη θα έβλεπε τη βαρυχειμωνιά που διαδέχτηκε την άνοιξη στους στίβους, στα παρκέ, στα γήπεδα.

Η πρώτη σκέψη για σχολιασμό στο έμπα του νέου χρόνου ήταν ένας χιουμοριστικός Καζαμίας, με προβλέψεις για το 2016. Ομως τον ελληνικό αθλητισμό, χρόνια τώρα, μόνο με χιουμοριστικό πρίσμα δεν μπορείς να τον κοιτάξεις. Αντίθετα, είναι τραγελαφικά προβλέψιμος: ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός θα αποκλειστεί από το Τσάμπιονς Λιγκ, κάποιος αθλητής στίβου θα βρεθεί ντοπαρισμένος (ευτυχώς δεν υπήρχαν ούτε ψυγεία πάγου το 1896, διαφορετικά και τα ούρα του Σπύρου Λούη θα βρίσκονταν «λερωμένα»), θα φτάσουμε στην πηγή της Ευρωλίγκας μα θα φύγουμε διψασμένοι, η ΑΕΚ θα μείνει άστεγη ακόμη μια χρονιά. Εφέτος Euro δίχως Ελλάδα και Ολυμπιακοί Αγώνες με Ελλάδα (πώς φοβάμαι). Μεταγραφές για γέλια που θα οδηγήσουν αιθεροβάμονες στα αεροδρόμια, πορεία νυχτερινή ομάδων δίχως μπούσουλα, δίχως έρμα. Πόσο χιούμορ να χωρέσει σε τόση πίκρα;

Προσπαθούμε απεγνωσμένα σαν τους κατατρεγμένους πρόσφυγες να κρατηθούμε στη βάρκα των (δήθεν) επιτυχιών, όμως του κάκου: ο βυθός μάς γνέφει ανατριχιαστικά. Κι όλα αυτά γιατί το ‘χουμε συνήθειο να κολυμπάμε μεσοπέλαγα όταν μαίνεται η καταιγίδα, γιατί το συνηθίζουμε να χτίζουμε πάνω σε ρέματα και σε χαράδρες με σαθρά πετρώματα. Η πρώτη μπόρα μάς παρασέρνει, η πρώτη κατολίσθηση μας καταπλακώνει. Και μετά; Μετά μας φταίνε όλοι οι άλλοι. Αρπακολλατζήδες, φορτώνουμε στα Θεία το μέλλον: έχει ο Θεός· μοιράζουμε ελπίδες και εισπράττουμε οργή. Τι θα φέρει το 2016; Ο Θεός ξέρει.

Ο ελληνικός αθλητισμός θυμίζει βαπόρι σε λιμάνι: κοιτάζεις από τα φινιστρίνια του και νιώθεις ξαφνικά ότι φεύγεις, πως το πλοίο ξεκίνησε, όμως δεν είναι έτσι, απλά άλλο πλοίο έχει κάνει πίσω. Τόσο ωραία: άλλοι έκαναν πίσω κι εμείς νομίσαμε ότι προχωρούσαμε ενώ βρισκόμασταν τραγικά δεμένοι με τους κάβους της εσωστρέφειας και της προχειρότητάς μας στο ασφαλές λιμάνι της μετριότητας!