[Ενστάσεις] Ο μοιραίος Φώτης Κουβέλης

Στις 30 Δεκεμβρίου 2014, ο χρόνος έκλεινε με την Ελλάδα σε ανάπτυξη, έπειτα από τέσσερα χρόνια Μνημόνια, κι η Ευρώπη παρείχε επενδυτικές ευκαιρίες. Ολα θα μπορούσε να είναι αισιόδοξα. Ο Αϊ-Βασίλης ξανάφερνε δώρα σε μια χώρα απηυδισμένη. Ηδη από το περασμένο καλοκαίρι, ένα τέτοιο δώρο θα μπορούσε να είναι ο Φώτης Κουβέλης ως ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προκειμένου η κυβέρνηση των «σαμαροβενιζέλων» να ολοκληρώσει μια σειρά από μεταρυθμιστικές εκκρεμότητες.

Αλλά, τελικά, ο κ. Κουβέλης προτίμησε αντί του Αϊ-Βασίλη, τη Γεροβασίλη. Δίβουλος και αναποφάσιστος (ή μήπως εγκλωβισμένος στην ιδεοληπτική θέαση του κόσμου;) τελικά απέφυγε την ευθύνη. Περίμενε ότι θα είχε καλύτερη αντιμετώπιση από τον Αλέξη Τσίπρα; Η ουσία είναι ότι οι επιλογές του τον εξάχνωσαν πολιτικά, ενώ τον ενέγραψαν στις δέλτους της Ιστορίας ως το μοιραίο πρόσωπο για την πορεία της χώρας. Είχε προηγηθεί η αποχώρησή του από την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, στην οποία συμμετείχε το 2012, η υπονόμευση του εγχειρήματος συγκόλλησης μιας μεγάλης ευρωπαϊστικής κεντροαριστερής παράταξης μέσω των 58 και η συνεδριακή αποδυνάμωση της ταυτότητας της ΔΗΜΑΡ, που οδήγησε στην έξοδο τους προσανατολισμένους στην ευρωπαϊκή λύση συνεργάτες του.

Επιστέγασμα, το βράδυ της τρίτης εκλογής, μεσάνυχτα 29ης Δεκεμβρίου 2014, ούτε ο κ. Κουβέλης ούτε οι άλλοι βουλευτές του ψήφισαν Σταύρο Δήμα – σε αντίθεση με τρεις δημαρίτες οι οποίοι ήδη είχαν αποχωρήσει (Λυκούδης, Ψαριανός, Μάρκου). Μαζί με το μπλοκ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, και μερικούς αναποφάσιστους (όπως ο Πέτρος Τατσόπουλος) που προτίμησαν να νίψουν τας χείρας τους, η χώρα πήγε σε εκλογές.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Οπως είχε προβλέψει ο Αλέξης Τσίπρας, γυρίσαμε σελίδα, με εντολή για πραγματική διαπραγμάτευση. Υποτίθεται ότι έτσι θα αφήναμε πίσω μας τα Μνημόνια. Τα αποτελέσματα της υπερβατικής ρητορικής (και πολιτικής) του σημερινού Πρωθυπουργού τα ζούμε ως οδυνηρή εμπειρία έναν χρόνο μετά.

Και τι σημασία έχει που εξαχνώθηκε ο Φώτης Κουβέλης;