[Αριστερά της Εδέμ] Ανασκόπηση… 2016

Το 2016 τελείωσε και είναι ώρα για μια ανασκόπηση. Ναι, καλά διαβάσατε, για το 2016 μιλώ, τώρα που εκπνέει και όχι για το αλήστου μνήμης 2015. Χρονιά παράδοξη, με αναταράξεις και νέα δεδομένα. Ποιος να το έλεγε, για παράδειγμα, πως ο Βασίλης Λεβέντης θα γινόταν υπουργός Παιδείας σε οικουμενικό σχήμα; Και μάλιστα με αναπληρωτή του τον Πάνο Παναγιωτόπουλο που κάποτε αντάλλασσαν πίτσες σε τηλεοπτικά στούντιο; Ποιος να το έλεγε επίσης πως ο Γιάννης Στουρνάρας θα ήταν πρωθυπουργός, επιλογή που προκάλεσε κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ και αποχώρηση της λεγόμενης τάσης των 53; Το 2016 λοιπόν ήταν πυκνό. Το Μνημόνιο είναι βέβαια ακόμη εδώ, ενώ μια νέα τάση εγκαινιάστηκε στο εσωτερικό του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα: η τάση Μάριο Ντράγκι. Ο Ευρωπαϊκός Συναγερμός των Κυριάκου Μητσοτάκη – Αντώνη Σαμαρά – Χάρη Θεοχάρη – Βαγγέλη Βενιζέλου καταγράφηκε ήδη δημοσκοπικά ψηλά, ενώ η Νέα Δημοκρατία του Βαγγέλη Μεϊμαράκη έκανε συνέδριο αρχών στη λίμνη Βόλβη αφήνοντας εκτός κόμματος τον Βορίδη και τον Αδωνη.

Αλλά το 2016 ήταν πρωτόγνωρο και για την Αριστερά. Η ΛΑΕ του Λαφαζάνη αυτοδιαλύθηκε και το νέο κόμμα του ΟΧΙ με ηγέτιδα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου προχώρησε σε μπαράζ ακτιβισμών κατά των ιδιωτικοποιήσεων της οικουμενικής κυβέρνησης. Ο τουρισμός σημείωσε μεγάλη αύξηση σε πολλές ζώνες της χώρας. Ο ρωσικός στόλος ήταν η αιτία να αναπλαστεί συνολικά η Τρούμπα και ορδές των Νεοελλήνων να συρρεύσουν στο Ινστιτούτο Πούσκιν για να ξεκινήσουν εκμάθηση ρωσικής γλώσσας. Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου επίσης πήγε καλά, παρά την απομάκρυνση Γιώργου Λούκου, αφού η διαρχία των Θόδωρου Τερζόπουλου και Γιάννη Χουβαρδά δεν άφησε ανικανοποίητη καμία τάση του ελληνικού θεάτρου και της μουσικής. Κομβική στιγμή η συμμετοχή του Γιάνη Βαρουφάκη στην παράβαση του «Πλούτου» υπό τη σκηνοθεσία Θεοδόση Πελεγρίνη που έσπασε τα ταμεία. Κανείς επίσης δεν θα ξεχάσει το 2016 λόγω της πληθωρικής παρουσίας του Ντόναλντ Τραμπ ως προέδρου των ΗΠΑ και της παράδοξης συμμαχίας του με τη Ρωσία του Πούτιν. Η στιγμή που τραγούδησαν από κοινού τον αμερικανικό ύμνο στη Σύνοδο του G8 στη Γιάλτα ίσως ήταν το ιστορικότερο point για το έτος που έφυγε. Μαζί βέβαια με την απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού της Ισπανίας Πάμπλο Ιγκλέσιας από καταλανό εθνικιστή και το Νομπέλ Λογοτεχνίας (επιτέλους) του Μίλαν Κούντερα. Χρονιά αναταράξεων, ελπίδων και προσδοκιών το 2016, βρήκε τον πόλεμο στη Συρία να τελειώνει, μέρος των προσφύγων να επιστρέφει στις εστίες τους και τον υπουργό Γιάννη Μουζάλα να ανακηρύσσεται πρόσωπο της χρονιάς – και σε κλίμα πολιτικής συναίνεσης. (Ευτυχισμένο το 2016 για όλους. Με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.)