[Θεωρείο] Οι νέοι ευεργέτες μας

Αποκαλύπτοντας την περασμένη Παρασκευή το σχέδιο της Κομισιόν για τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» σχολίασαν ότι η εφαρμογή του θα συνιστούσε μια από τις μεγαλύτερες παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας στην ιστορία της ΕΕ. Αυτό επειδή το σχέδιο προβλέπει ότι η νέα δύναμη που θα αντικαταστήσει την Frontex θα μπορεί σε έκτακτες περιπτώσεις να αναλαμβάνει δράση χωρίς τη συγκατάθεση του κράτους – μέλους. Κάτι που σημαίνει πρακτικά ότι οι ευρωπαίοι συνοριοφύλακες δεν θα περιμένουν την άδεια της ελληνικής κυβέρνησης για να περιπολήσουν στο Αιγαίο. Και λοιπόν;

Το σχέδιο αυτό επιβάλλεται από μια αδυναμία και από μια ανάγκη. Από την αδυναμία της Αθήνας να φυλάξει αποτελεσματικά τα σύνορά της και από την ανάγκη της ΕΕ να διασφαλίσει την εφαρμογή της Συνθήκης του Σένγκεν. Το ένα προϋποθέτει το άλλο: ελεύθερη κυκλοφορία στα εσωτερικά σύνορα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς έλεγχο των εξωτερικών. Και αν οι ελληνικές Αρχές αδυνατούν να αντεπεξέλθουν σε αυτήν τη στοιχειώδη υποχρέωση για ένα κράτος, δεν μένει παρά να κάνει τη δουλειά κάποιος άλλος. Ενώ όποιος αισθάνεται ότι πληγώνονται τα εθνικοκυριαρχικά του συναισθήματα, όποιος πιστεύει ότι η χώρα του μετατρέπεται σε προτεκτοράτο ή σε επαρχία μιας αυτοκρατορίας η οποία έχει λιγότερη αυτονομία από τις άλλες επαρχίες, όποιος πονά, δεν έχει παρά να σκεφτεί ποια θα ήταν η εναλλακτική. Οπως εξάλλου απέδειξε και ο υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, ο πόνος ψυχής αφομοιώνεται μάλλον εύκολα.  

Οι υπόλοιποι δεν μπορούν παρά να δουν το σχέδιο ως την καλύτερη δυνατή εξέλιξη. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο μια χώρα με διοικητική ανεπάρκεια, ελλιπείς υποδομές και καθημαγμένη οικονομία. Είναι και μια χώρα χωρίς γεωπολιτικές αντοχές, μια χώρα που έχει ξεμείνει από δυνάμεις – έτσι ακριβώς περιέγραψε την κατάσταση της κυβέρνησής του ο Πρωθυπουργός στο ντοκιμαντέρ του Πολ Μέισον. Κι αν είναι έτσι, οι ξένοι σεκιουριτάδες δεν είναι παρά οι νέοι ευεργέτες μας.