[Στίγμα] Χυλόπιτα στην Αμάλ

Αναγγέλλω, με βαθιά θλίψη είναι αλήθεια, ότι η σύζυγος του Τζορτζ Κλούνι, αυτήν που κάθε γυναίκα ανά την υφήλιο ζηλεύει, έχει περιπέσει σε βαθιά κατάθλιψη. Οχι γιατί ο Τζορτζ της την «έκανε», αλλά γιατί έφαγε μια κανονική χυλόπιτα – «απόρριψη» το λένε οι γυναίκες μεταξύ τους – από έναν τύπο που δεν τον πιάνει το μάτι σου. Ανήκει στη λεγόμενη 3η ηλικία, έχει άσπρα μαλλιά, περπατάει αργά και μιλάει ακόμη πιο αργά. Κι από σώμα; Οχι φέτες, μία φέτα, και αυτή παραφουσκωμένη!

Ο άνδρας που πλέον μπορεί να αποτελέσει το… ίνδαλμα κάθε Ελληνα μετά από αυτό (χυλόπιτα στην Αλαμουντίν;!), ονομάζεται Αριστείδης Μπαλτάς, ήταν καθηγητής στο Πολυτεχνείο και επ’ εσχάτοις υπουργός Πολιτισμού.

Το χρονικό αυτής της απίθανης, από κάθε άποψη ιστορίας, εκτυλίχθηκε προ τριών μηνών, όταν το βρετανικό νομικό γραφείο Πάλμερ και Τζέφερσον, στο οποίο προσφέρει τις υπηρεσίες της η Αμάλ Αλαμουντίν, ενημέρωσε την ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού ότι «ολοκλήρωσε τη μελέτη για τη νομική διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα από τη Βρετανία». Και πως είναι έτοιμοι να την παραδώσουν στο υπουργείο, ώστε να προχωρήσει η σχετική διαδικασία.

Το υπουργείο όμως, δηλαδή ο και φιλόσοφος Μπαλτάς, ουδόλως συγκινήθηκε από την έμμεση πρόταση προς πρόσκληση στην Αθήνα της Αμάλ και των συνεργατών της.

«Να την παραδώσετε στην ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο» απάντησαν, και έτσι έγινε. Η εκ 350 σελίδων μελέτη παραδόθηκε στην πρεσβεία, και έτσι χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία να επαναληφθεί ένας νέος, δεύτερος γύρος, παγκόσμιας επικοινωνίας του θέματος της επιστροφής των γλυπτών (θυμίζω σχετικά τον πανικό που είχε γίνει πέρυσι όταν η Αλαμουντίν, λίγο μετά τον γάμο της με τον Κλούνι, είχε ταξιδέψει στην Αθήνα…).

Ουδείς γνωρίζει γιατί ο Μπαλτάς δεν την κάλεσε και πάλι στην Ελλάδα. Ουδείς πολύ περισσότερο, μια που αποκλείεται να τη μελέτησε κιόλας την πρόταση των βρετανών νομικών και της Αμάλ, γνωρίζει γιατί ο Μπαλτάς προδίκασε τη μη προσφυγή στα δικαστήρια «διότι θα τη χάσουμε την υπόθεση».

Είναι άλλο ένα μυστήριο της συριζαίικης διακυβέρνησης, που μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι πραγματικά «έτρεξε». Δεν του αρέσει το lifestyle ή θέλησε να αποφύγει την (αναπόφευκτη) γκρίνια στο σπίτι από τη συνύπαρξη έστω και για ώρες με την ωραιοτάτη Αλαμουντίν;

Ο πατριώτης

Θυμίζω απλώς, επί του προαναφερομένου, ότι τη δαπάνη για τη νομική μελέτη για την επιστροφή των Γλυπτών, ύψους 200.000 στερλινών, την κατέβαλε έλλην εφοπλιστής, ο οποίος διαμένει μονίμως στο Λονδίνο. Ο πατριώτης αυτός (και πατριώτης μου, αυτοδικαίως κατατασσόμενος στη χορεία των ηπειρωτών ευεργετών της χώρας) έχει θέσει ως όρο την ανωνυμία. Εξού και στη σύμβαση για την ανάθεση της μελέτης στο βρετανικό νομικό γραφείο αναφερόταν σαφώς ότι ο καταβάλλων το ποσό είναι «Ανεξάρτητος, πατριώτης χορηγός, του οποίου τα γενναιόδωρα κίνητρα είναι να στηρίξει και να προωθήσει τα συμφέροντα και τους στόχους της Ελλάδος στο θέμα της επανένωσης των γλυπτών του Παρθενώνα».

Αυτά να τα βλέπουν μερικοί μερικοί εδώ που επί πολλά χρόνια πλούτιζαν εις βάρος της χώρας, έκαναν τεράστιες περιουσίες, και δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη να γίνει κάτι σε αυτόν τον έρμο τον τόπο…

Ο μαγικός αριθμός

Αφήνω κατά μέρος τα… αρχαία για να πιάσω τα… νέα! Της Νέας Δημοκρατίας συγκεκριμένα, που οδεύει πλησίστια στις εκλογές, αλλά με την αγωνία να συνέχει τις αγνές καρδιές των νεοδημοκρατών υποψηφίων, οι οποίοι δεν ξέρουν τι θα τους ξημερώσει την επόμενη Κυριακή. Και κυρίως αν αυτός που θα εκλεγεί θα είναι πραγματικός πρόεδρος ή – λόγω μικρής συμμετοχής ψηφοφόρων – μειωμένης νομιμοποίησης.

Αυτά δεν τα λέω εγώ, μου τα είπαν κατά σειρά δύο βουλευτές (στα πέριξ της πλατείας καφέ), μια πρώην βουλευτής (η Φωτεινή Πιπιλή την οποία και ονοματίζω, διότι είναι φίλη μου) ένας υποψήφιος αρχηγός, και μια «κουβαρίστρα» που περιέρχεται τα πολιτικά γραφεία και μαζεύει νέα από παντού.

Ρώτησα όλους ποιο είναι το νούμερο (ο αριθμός, όχι από τα άλλα «νούμερα») με το οποίο θα ήταν μια εκλογή που δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει κανείς. Μου απάντησαν σχεδόν όλοι – ούτε συνεννοημένοι να ήταν – «250.000» ψηφοφόροι.

Κακό δεν το λες το νούμερο, αλλά πώς θα μαζευτούν όλοι αυτοί δεν ξέρω. Ασε που με τη Vodafone να κάνει τις εκλογές, αποκλείεται εκ των πραγμάτων να φουσκώσουν και το νούμερο και να το φτάσουν εκεί που νομίζουν ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα…

Το λάθος «φάρμακο»

Εκεί που σταθερά είναι φουσκωμένα τα νούμερα, είναι στα φάρμακα. Φίλος μου από το υπουργείο Υγείας μού έλεγε την Τετάρτη στο γήπεδο (τι να κάνω; Πήγα κι εγώ Καραϊσκάκη…), ότι παρά τις συνεχείς εξαγγελίες που γίνονται για την περιστολή της φαρμακευτικής δαπάνης, αυτή εξακολουθεί να παραμένει στα ύψη.

– Πού οφείλεται αυτό; ρώτησα.

– Στην ανεξέλεγκτη συνταγογράφηση,  μου απάντησε.

Κατά τον συνομιλητή μου, δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο η συνταγογράφηση, με αποτέλεσμα να συντάσσονται ετησίως 53 εκατομμύρια συνταγές!!

Το οποίον σημαίνει ότι κατά μέσο όρο συντάσσονται πέντε συνταγές για κάθε Ελληνα. Κι όλα αυτά γιατί;

«Διότι ουδείς έχει αποφασίσει να κάνει το μεγάλο βήμα – να ταυτοποιήσει τις συνταγές με τον ασθενή και το ιατρικό του ιστορικό».

Φαντάζομαι ότι αυτό θα είναι κάτι σαν τον τετραγωνισμό του κύκλου. Οχι;

Φτάνει πια!
Ενα από τα πιο δυνατά ποιήματα του μεγάλου Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη είναι το ακόλουθο. Εχει τίτλο «Οσο μπορείς»:
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική».
Το αντιγράφω ως έχει μήπως και όσους αφορά αντιληφθούν κάποια στιγμή ότι «φθάνει πια» με την αδιανόητη τυμβωρυχία στην οποία με τόση επιμονή επιδίδονται εις βάρος του Ανδρέα Παπανδρέου. Ωσάν να ανταγωνίζονται σε ένα εκ των πραγμάτων ανεκδιήγητο και πάντως ολωσδιόλου άθλιο αγώνισμα, άνθρωποι που έζησαν γύρω του και ωφελήθηκαν πολλαπλώς από αυτόν, ηθικά και υλικά, έχουν αποδυθεί σε μια ηλίθια προσπάθεια να τον κομματιάσουν και να ρίξουν τα κομμάτια του στα σκυλιά.
Οι δύο σύζυγοί του και από κοντά τα παιδιά του, αλλά και φίλοι και συνεργάτες του, γράφουν και ξαναγράφουν για να αποδείξουν, αλήθεια, τι; Οτι ο Ανδρέας δεν ήταν αυτός που αγαπήθηκε με πάθος από εκατομμύρια Ελληνες; Οτι δεν ήταν ο οραματιστής ηγέτης της Αλλαγής; Αυτός που έβγαλε από το περιθώριο την άλλη μισή Ελλάδα, την ηττημένη Ελλάδα του Εμφυλίου; Εκείνος που ένωσε τους Ελληνες, που έφερε την ισονομία, την ισοπολιτεία, την πραγματική δημοκρατία σε μια χώρα που την κυβερνούσε πότε με το μαστίγιο και πότε με τα όπλα η σιδηρά Δεξιά;
Τι διάολο κάνουν αλήθεια όλοι αυτοί; Και γιατί το κάνουν; Η σύζυγος Μαργαρίτα στα 92 της αισθάνθηκε την ανάγκη να τον κατακρεουργήσει και τα παιδιά της, αντί να την αποτρέψουν, την ενεθάρρυναν κιόλας – που διέλυσε τον μύθο του πατέρα τους!
Η δεύτερη σύζυγος Δήμητρα, αντί να σταθεί με περίσκεψη στα απίθανα λάθη της, εξέδωσε νέο βιβλίο υπό τον τίτλο «Η οργή του Ανδρέα»!
Μα αν μπορούσε να οργιστεί ο Ανδρέας είναι σίγουρο ότι θα έπαιρνε το φραγγέλιο στα χέρια.
Και ο Γιώργος, πρόεδρος και πρωθυπουργός με το κόμμα που ο πατέρας του ίδρυσε, τι στάση! Αντί να παρέμβει και να πει σε όλους «σκάστε, επιτέλους, αφήστε να τον κρίνει η Ιστορία» κάθεται και τους κοιτάει απαθής. Προσφάτως μάλιστα το κόμμα του έβγαλε ανακοίνωση γιατί άθλια υποκείμενα βεβήλωσαν τον τάφο του Ανδρέα.
Αλήθεια τι άλλο θα περίμενε να κάνουν οι φασίστες, όταν η ίδια του η οικογένεια αφοδεύει πάνω στη μνήμη του;
Και κάτι ακόμη: αυτά τα δεκάδες, εκατοντάδες, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που υπάρχουν γιατί άντλησαν φως και δύναμη από εκείνον, γιατί στέκονται σιωπηλά μπροστά σε αυτή την ιεροσυλία; Γιατί δεν μιλούν; Από ποιον περιμένουν να το κάνει; Προφανώς από τον Τσίπρα, που φαίνεται να τον τιμάει περισσότερο από τους ίδιους – για να τον μιμείται τόσο.