[Στερεότυπα] Το νέο με παλιά υλικά

Εν αρχή ην η απερίγραπτη εικόνα. Ενας τύπος με περιβολή καμακίου από την εποχή της αθωότητας έχει καταλάβει υπουργικό θώκο και δίνει συνέντευξη Τύπου. Δεν λέει τίποτα, όπως έκαναν και τα καμάκια την εποχή της αθωότητας, κάτι σπασμένα ελληνικά μόνο, κάτι σπασμένα αγγλικά και κάτι χειρονομίες. Και μόνο όταν του κάνουν ερωτήσεις οι δημοσιογράφοι εξανίσταται και αρχίζει να ωρύεται, να τους αποκαλεί διαπλεκόμενους, στο τέλος να καβγαδίζει και μ’ έναν απ’ αυτούς με τον οποίο ανταλλάσσουν ωραίες εκφράσεις. Κάποια στιγμή, τσατίζεται γιατί αμφισβητούν τον υπουργό. Α, είναι όντως υπουργός, δεν είναι καταληψίας.

Δίπλα του είναι ένας λιγότερο αψύς κύριος, πιο μικρόσωμος και, γενικώς, αφού στη ζωή όλα είναι σχετικά, περισσότερο καλοντυμένος. Αυτός είναι πιο υπουργός από τον προηγούμενο. Και φαίνεται από το γεγονός ότι δεν καβγαδίζει, αλλά πασχίζει να πάρει τον λόγο. Κάποια στιγμή που έχει τον λόγο, όμως, αυτός, ο πολιτισμένος λέει το εξής: «Μα, επιτέλους, πρώτη φορά γίνεται τόση φασαρία επειδή αλλάζει η κυβέρνηση διοικητές. Δεν έχει δικαίωμα;».

Αν ο πρώτος, ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης απλώς εμφανίζεται ως εκπρόσωπος μιας ορεσίβιας επιδειξιμανίας, κάτι σαν εκπρόσωπος μιας σύγχρονης Βαβυλωνίας στα χρόνια του τρίτου (του καλύτερου) Μνημονίου, την πραγματικότητα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον κυνισμό της και την προσήλωση στα αθάνατα ιδεώδη του πελατειακού κράτους τα εκφράζει ο μειλίχιος στο πλάι του, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός.

  

Παλαιός συνδικαλιστής και γνώστης από μέσα των προβλημάτων της Υγείας, ο  Ξανθός διεκδικεί κάτι το οποίο θεωρεί αυτονόητο: το δικαίωμα μιας κυβέρνησης να λυμαίνεται τη Δημόσια Διοίκηση. Αυτό που ενδιαφέρει είναι να αντικατασταθούν οι παλιοί, και κυρίως όσοι δεν είναι «δικοί μας», με νέους. Είναι στελέχη που θα πασχίσουν για μια καλύτερη Δημόσια Διοίκηση οι νέοι; Κι αν είναι, γιατί πάνε περίπατο όροι και προϋποθέσεις εκσυγχρονισμού του κράτους όπως η διαφάνεια, το αυτοδιοίκητο, το μάνατζμεντ; Γιατί επιτροπές απολύτως αδιαφανώς επιλεγμένες καθαρίζουν, διά της μεθόδου των σύντομων συνεντεύξεων, με τους παλαιότερους για να φέρουν τους νέους;

Πώς είπατε; Και οι άλλοι τα ίδια έκαναν; Δεν ξέρω τι έκαναν οι άλλοι. Αυτό που ξέρω είναι ότι εσείς επαγγελθήκατε το νέο – αλλά αυτό που σας ενδιαφέρει είναι να χτίσετε κάτι του χεριού σας με τα ίδια, τα παλιά υλικά: τα υλικά ενός κομματικού κράτους. Είτε χτίζεται με το άγριο είτε με το καλό.