[Πίσω από τη βιτρίνα] Ενα διαζύγιο που δεν βγαίνει

Ο Πιερ Μοσκοβισί το είπε καθαρά προχθές σε έλληνες δημοσιογράφους: Η παρουσία του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα είναι asset – ελληνιστί ένα χρήσιμο εργαλείο, απαραίτητο για το τρίτο ελληνικό πρόγραμμα. Οι πιο παρατηρητικοί είδαν τον Μοσκοβισί να φορά σε αυτές τις δηλώσεις γαλλικό και όχι κοινοτικό καπέλο. Εξέφραζε, με άλλα λόγια, τις προθέσεις και της Γαλλίας, η οποία δεν φαίνεται να θέλει στην παρούσα φάση να τα τσουγκρίσει με τους Γερμανούς στο ελληνικό ζήτημα. Στο Βερολίνο άλλωστε βλέπουν το ΔΝΤ και ως μπαμπούλα, έναν σύμμαχο στην εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας που χρησιμοποίησε η Μέρκελ για να πείσει τους βουλευτές της να ψηφίσουν υπέρ ενός τρίτου ελληνικού προγράμματος. Η Κομισιόν από την πλευρά της δεν το πολυφωνάζει, αλλά αξιωματούχοι της το ομολογούν παρασκηνιακά: κάποιος πρέπει να μείνει στο παιχνίδι για να παίζει τον ρόλο του κακού. Για τους υπόλοιπους Βορειοευρωπαίους, η παρουσία του ΔΝΤ διασφαλίζει την τεχνογνωσία που λείπει από τους κοινοτικούς μηχανισμούς. Σε κάθε περίπτωση, η ομοβροντία δηλώσεων από το εξωτερικό συνέκλινε στο ότι η παρουσία του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα δεν είναι απλώς αναγκαία, αλλά και νομικά δεσμευτική.

Η κυβέρνηση, πάντως, επέλεξε να στοχοποιήσει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, προσδοκώντας οφέλη στο πεδίο των συμβολισμών. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη. Τα ίδια είχε κάνει ο Αντώνης Σαμαράς στην τελευταία του συνάντηση με τη Μέρκελ στο Βερολίνο. Είχε εκφράσει την επιθυμία να δει το ΔΝΤ εκτός, πριν από την ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος. Για να μην πάμε πίσω στον Γιώργο Παπανδρέου, που πίστευε πως απειλούσε την Ευρώπη με το πιστόλι – του ΔΝΤ – στο τραπέζι. Κανείς τους ωστόσο δεν ωφελήθηκε πολιτικά.

Πρόσωπα που έχουν συμμετάσχει στη διαπραγμάτευση θεωρούν ότι η παρουσία του ΔΝΤ, παρά το αρνητικό φορτίο που σέρνει, τους δογματισμούς που κουβαλάει και την πολύ σκληρή στάση του σε επιμέρους ζητήματα όπως τα εργασιακά, μπορεί να αποτελεί το εισιτήριο της χώρας στις διεθνείς αγορές, αφού οι σχετικές του εκθέσεις αξιολογούνται με μεγαλύτερη βαρύτητα από μακροπρόθεσμους επενδυτές. Κι όλα αυτά τη στιγμή που ο Οργανισμός έχει θέσει ως προϋπόθεση συμμετοχής στο πρόγραμμα τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους, με το ζήτημα του Ασφαλιστικού να συνδέεται άμεσα. Κι αυτό γιατί το προφίλ του χρέους συναρτάται με τις προβλέψεις δαπανών του προϋπολογισμού τα επόμενα χρόνια σε σχέση με τις συνταξιοδοτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Εκεί όμως η κυβέρνηση μπλοκάρει, αφού τρέμει την αντίδραση των κυβερνητικών βουλευτών σε ένα σχέδιο δομικών αλλαγών με περικοπές συντάξεων και ενοποιήσεις Ταμείων. Και κάπως έτσι, την ώρα που το Μαξίμου βιάζεται από τη μια να τρέξει τα ζητήματα για να φτάσει στην πρώτη αξιολόγηση του προγράμματος εισήλθε ξανά σε τροχιά λεκτικής σύγκρουσης με τους δανειστές, και πιο συγκεκριμένα με τον «κακό μπάτσο». Επρόκειτο για μια συνήθη τακτική συσπείρωσης. Διαζύγιο, πάντως, με το ΔΝΤ μάλλον δεν θα βγει. Αλλωστε το έργο το έχουμε ξαναδεί.