[Αριστερά της Εδέμ] Κολαστήριο

Υπάρχει ένας λογαριασμός στο ελληνικό twitter που δεν έχει πλάκα. Δεν τρολάρει, κοινώς, δεν σχολιάζει καυστικά την επικαιρότητα. Εκπέμπει σήμα κινδύνου. Μιλώ για το «Κολαστήριο Κορυδαλλού» που έχουν φτιάξει οι νοσηλευόμενοι των Φυλακών Κορυδαλλού. Οι συνθήκες και οι εικόνες από το νοσοκομείο που δημοσιοποιούν οι ίδιοι αλλά και η δημοσιογραφική έρευνα με τις φωτογραφίες θα αρκούσαν για να επιβεβαιώσουν πως κάτι είναι πολύ σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Οι τραγικές συνθήκες νοσηλείας μοιάζει σήμερα να υπερβαίνουν τις κυβερνήσεις. Στους θαλάμους του νοσοκομείου φυματικοί συνυπάρχουν με οροθετικούς και ανθρώπους με κομμένα πόδια σε σλίπινγκ μπαγκ. Συγγνώμη, αλλά εδώ δεν χωράει καμία αντιπαράθεση, κανένα ισοδύναμο, καμία μικροπολιτική τεχνική επιβίωσης, κανένα χαμόγελο.

Εδώ απαιτείται άμεση λύση. Κάθε μέρα που περνάει και διατηρείται αυτή η κατάσταση, κανείς δεν μπορεί να μιλάει για Ευρώπη, Διαφωτισμό, Αριστερά ή Δεξιά, δημοκρατία. Παράλληλα νομικοί, αλληλέγγυοι, απλός κόσμος, ρωτούν με τρόμο κοινοποιώντας εικόνες με τους ασθενείς. Για την Ιστορία, στο κεντρικό κτίριο του νοσοκομείου συνωστίζονται 134 κρατούμενοι και στο παράρτημά του 47 (οι οποίοι είναι οροθετικοί).  Μάλιστα, η κατάσταση είναι τέτοια που οι φυλακισμένοι εδώ και περίπου τρεις ημέρες έχουν προχωρήσει σε απεργία πείνας και είκοσι πέντε μέρες σε αποχή από τα φάρμακά τους.

Αν η σημερινή κυβέρνηση έχει ένα τελευταίο στρατηγικό πλεονέκτημα σε σχέση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αυτό είναι η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο των δικαιωμάτων. Και μέρος του λεγόμενου «παράλληλου» προγράμματος του κυβερνώντος κόμματος δομήθηκε σε αυτό το κομμάτι ακριβώς. Δεν είναι τυχαίο πως η εσωτερική υπόσχεση για την τήρησή του – παράλληλα με το μεγάλο κάδρο της επώδυνης συμφωνίας με τους δανειστές – είναι και ο λόγος που παραμένουν στην Κουμουνδούρου οι «βελούδινοι» διαφωνούντες της εσωκομματικής τάσης των 53.

Το σήμα SOS λοιπόν που εκπέμπουν οι κρατούμενοι – ασθενείς έρχεται να δυναμιτίσει κάθε «δικαιωματικό» προφίλ της κυβερνώσας Αριστεράς. Η όποια χρονοτριβή ή καθυστέρηση – ακόμη και μετά τη χθεσινή κινητοποίηση των υπουργείων Δικαιοσύνης και Υγείας για το θέμα – δεν βαραίνει απλά πολιτικά.

Δεν υπάρχει εξάλλου και η πολυτέλεια να μιλήσει κάποιος απλά πολιτικά για τη φρίκη. Ανακινεί πιο βαθιά ανθρωπιστικά θέματα. Ακουμπάει στις πιο ευαίσθητες χορδές της δημοκρατίας και του δικαιώματος για ζωή. Υπερβαίνει τα κόμματα.

Οι συνήθεις λαλίστατοι βουλευτές όλων των πολιτικών δυνάμεων οφείλουν να θυμούνται πως η διατήρηση τέτοιων εικόνων δεν δυσφημεί απλά την κυβέρνηση (αυτό είναι το λιγότερο εξάλλου). Απονομιμοποιεί οριζόντια το δημοκρατικό κεκτημένο. Μας εξοικειώνει με το πρόσωπο του «τέρατος».