ΔΗΜOΣΙΑ ΛΑΘΗ
Η διεκδίκηση των γλυπτών του Παρθενώνα, που άρχισε με πρωτοβουλία της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη το 1982, είναι μια διαρκής μάχη που ενώνει όλους τους Ελληνες - και όχι μόνον, αφού αυτό που επιδιώκεται είναι η αποκατάσταση ενός μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η διεκδίκηση των γλυπτών του Παρθενώνα, που άρχισε με πρωτοβουλία της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη το 1982, είναι μια διαρκής μάχη που ενώνει όλους τους Ελληνες – και όχι μόνον, αφού αυτό που επιδιώκεται είναι η αποκατάσταση ενός μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ολα τα προηγούμενα χρόνια, οι κυβερνήσεις ασχολήθηκαν με την υπόθεση – είτε με μεγαλύτερη είτε με μικρότερη ζέση. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αποφασίσει τη νομική διεκδίκηση των γλυπτών – και είχε μια επικοινωνιακή επιτυχία με την πρόσληψη της Αμάλ Αλαμουντίν.
Η σημερινή κυβέρνηση επιλέγει να μην ακολουθήσει τη δικαστική οδό – με την επίκληση ενός επιχειρήματος το οποίο δεν στερείται σοβαρότητας: πραγματικά, αν τα δικαστήρια δικαιώσουν τη βρετανική πλευρά, τότε θα κλείσει οριστικά ο δρόμος για τη διεκδίκηση της αποκατάστασης του Παρθενώνα.
Ομως η εικόνα του υπουργού Πολιτισμού να δηλώνει δημοσίως ότι υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί η δίκη είναι προφανές ότι δεν εξυπηρετεί την κοινή επιδίωξη: αν ο διεκδικών ομολογεί ότι μπορεί να μην αρκούν τα «όπλα» του, τότε ο κατέχων κερδίζει πόντους στην παγκόσμια κοινή γνώμη, η οποία τείνει ευήκοον ους στα ελληνικά επιχειρήματα.
Ακόμα και η – εν τη ρύμη του υπουργικού λόγου – χρήση του όρου «Ελγίνεια» δεν συνηγορεί υπέρ της ελληνικής θέσης, αφού πρόκειται για μια τιμητική αναφορά σε εκείνον που σύλησε το μνημείο: τα γλυπτά του Παρθενώνα δεν είναι παιχνίδι.
Google news
