[Διαστάσεις] Τα νέα μολυβένια χρόνια

Από το 1969 ώς το 1987 σημειώθηκαν στην Ιταλία 14.591 τρομοκρατικές επιθέσεις πολιτικού χαρακτήρα και σκοτώθηκαν 491 άνθρωποι. Επρόκειτο για ένα φαινόμενο διπλής τρομοκρατίας: της «μαύρης», που τοποθετούσε βόμβες σε δημόσιους χώρους με στόχο να σκοτωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, και της «κόκκινης», που κτυπούσε αστυνομικούς, δικαστές, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές και πολιτικούς «εχθρούς», είτε επρόκειτο για φασίστες είτε για κομμουνιστές, σοσιαλιστές ή χριστιανοδημοκράτες. Ηταν τα «μολυβένια χρόνια». Και ο στόχος αυτής της «στρατηγικής της έντασης» ήταν να προκληθεί εμφύλιος πόλεμος.

Πολλοί συγκρίνουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Γαλλία μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου με την αρχή εκείνων των δύο μαύρων δεκαετιών στην Ιταλία. Υπάρχουν βέβαια πολλές και σημαντικές διαφορές. Ο στόχος όμως και στις δύο περιπτώσεις είναι η εμφύλια σύγκρουση, τότε μεταξύ αριστερών και δεξιών, τώρα μεταξύ μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων. Εχει ενδιαφέρον λοιπόν να δει κανείς πώς νίκησε η ιταλική δημοκρατία την πρόκληση που είχε αντιμετωπίσει τότε. Με καταστολή, ασφαλώς. Με ειδικούς νόμους, που είχαν προκαλέσει ανάλογες συζητήσεις με αυτές που προκαλεί σήμερα στη Γαλλία η κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Με διατάξεις που ενθάρρυναν τους τρομοκράτες να μετανοήσουν. Αλλά και με την κινητοποίηση των κομμάτων, των συνδικάτων και των ενώσεων, που κατήγγειλαν την τρομοκρατία και ευαισθητοποίησαν τους Ιταλούς, ιδιαίτερα στις πόλεις που πλήττονταν από την τρομοκρατία.

Στη Γαλλία, πάλι, συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό: υποχωρεί η δημοκρατία και ενισχύεται το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν, με τον διχαστικό και ρατσιστικό πολιτικό του λόγο. Πετυχαίνει δηλαδή τον στόχο της η «στρατηγική της έντασης» των τζιχαντιστών.

Οσο για την ελληνική περίπτωση, καταφέρνει κι αυτή τη φορά να είναι αταξινόμητη. Η τρομοκρατία της 17 Νοέμβρη νικήθηκε χάρις σε ένα τυχαίο γεγονός. Αλλά το ιδιότυπο «αντάρτικο πόλης» στο οποίο επιδίδονται κάθε τόσο οι νοσταλγοί της δεν μπορεί να νικηθεί. Περιουσίες καταστρέφονται, άνθρωποι έχουν καεί ζωντανοί και κινδυνεύουν να καούν και πάλι, περιοχές ολόκληρες έχουν γίνει γκέτο, αλλά το πάρτι συνεχίζεται με διάφορες αφορμές. Και η κοινωνία το παρακολουθεί αδιάφορη, αμέριμνη, ατάραχη, παραιτημένη.