[Αριστερά της Εδέμ] Εγώ ο ξένος

Χθες τα μεσάνυχτα ολοκληρώθηκε το εσωτερικό δημοψήφισμα του Ποταμιού ενόψει του συνεδρίου του κόμματος και με άξονα τη φυσιογνωμία του και την οργανωτική του δομή. Αν δεν το μάθατε, πράγμα λογικό, σας το κοινοποιώ εδώ κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις. Αν πάλι παραξενεύεστε που δεν απασχόλησε το μεγάλο μέρος της κοινωνίας να θυμίσω πως αυτό ερμηνεύεται εύκολα. Κι αυτό αφού όχι μόνο Το Ποτάμι αλλά το σύνολο των σημερινών κομμάτων βρίσκεται σε αναντιστοιχία από τα πιο δυναμικά κομμάτια της κοινωνίας. Και σε αποξένωση από τις ανάγκες και τον παλμό της. Βεβαίως, Το Ποτάμι έχει τα δικά του παράδοξα σε σχέση με τους υπόλοιπους αντιπολιτευομένους. Για παράδειγμα, αν η ΝΔ διανύει μια μακροχρόνια κρίση ταυτότητας με εκκίνηση τον προηγούμενο κύκλο της Μεταπολίτευσης που μοιάζει να την περικλείει ως ξεπερασμένη, η κρίση του Ποταμιού έχει άλλη ένταση και άλλα χαρακτηριστικά.

Εδώ το πρόβλημα ξεκινάει ανάποδα. Δεν έχουμε μια πολιτική δύναμη που μετασχηματίζεται σε κουρασμένη πρόταση μέσα από μια μακρά διαδικασία. Εχουμε να κάνουμε με κόμμα που πριν προλάβει να διαμορφώσει την ταυτότητά του μοιάζει ήδη να χάνει έδαφος. Βεβαίως, δεν φταίει Το Ποτάμι για όλα τα δεινά του τόπου. Ούτε μπορεί κάποιος να του προσάψει ευθύνες. Η χώρα έχει κυβέρνηση εξάλλου και ο καθείς κρίνει. Φαίνεται όμως πως και στην περίπτωση του κόμματος του Σταύρου Θεοδωράκη τα ρήγματα και οι κρότοι απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος βρίσκουν κι εδώ έδαφος. Και το κόμμα που δεν μετράει ούτε δύο χρόνια λειτουργίας κρίνεται ήδη ως μέρος του παλιού. Η κρίση, για να το προχωρήσω λίγο και πέραν του Ποταμιού, είναι σήμερα η άλλη όψη μιας αντιπαράθεσης που εκτείνεται οριζόντια σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς. Μιας αντιπαράθεσης όμως από τα πάνω και σχεδόν ακαδημαϊκής.

Η αντιπαράθεση αυτή, ας μη γελιόμαστε, είναι μεταξύ των δυνάμεων του λεγόμενου «μεταρρυθμισμού» και της τυφλής προσήλωσης στο ευρωπαϊκό κεκτημένο από τη μία. Και του κρατισμού και ενός νέου ευρωσκεπτικισμού από την άλλη. Πολύ σχηματικά η αιώνια διαίρεση διαφάνηκε έντονα στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Οι φωνές για την ανάγκη νέου ευρωπαϊκού πόλου – ενός νέου ευρωεθνικισμού – που θα υπερβαίνει όλα τα κόμματα πύκνωσαν. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις που εντοπίζονται σήμερα σε όλο τον πολιτικό άξονα πολύ πιθανό να μετουσιωθούν προσεχώς σε μια νέα δύναμη. Αν η Ευρώπη δεν έχει μετατραπεί έως τότε σε κάτεργο εθνικών αναδιπλώσεων και ακροδεξιάς ηγεμονίας, και άρα δεν εμπνέει πλέον κανέναν.