Υπάλληλος μόνο τη μισή μέρα

Το ξυπνητήρι χτυπά. Η ώρα 06.30. Ξύπνα, έχεις δουλειά. Ωχου πάλι… Αντε σήκω, πλύσου, πάρε πρωινό, ντύσου «καθώς πρέπει», οδήγα μέσα από μποτιλιαρισμένους δρόμους για να φτάσεις στην ώρα σου στο γραφείο. Και εκεί πάλι τα ίδια και τα ίδια. Τι έχουμε; Δάνεια, δόσεις, ληξιπρόθεσμα, επιταγές. Σιγά ρε φίλε, τραπεζικός είσαι; Είμαι. Είμαι από αυτούς τους εργαζομένους που δουλεύουν οκτάωρο… δώδεκα ωρών, μαζί με τις μετακινήσεις. Για να καταλάβεις τι είναι αυτό, είναι σαν να τρέχεις σε αγώνα 10 χιλιομέτρων και να σε υποχρεώνουν να τερματίσεις στο 12ο. Εντάξει, το κατάλαβες, είμαι τραπεζικός και δρομέας, γι’ αυτό και το ξυπνητήρι από τη Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή μού σπάει εκνευριστικά τα αφτιά στις 06.30. Ενώ το Σάββατο…

Το Σάββατο κουδουνίζει χαρούμενα στ’ αφτιά μου από τις 05.30! Σηκώνομαι ευχάριστος και χαρούμενος, πρέπει να ετοιμαστώ, στις 06.30 ξεκινάμε από Αγιο Κοσμά, ο Γιώργος, ο Χρήστος, ο Περικλής, η Σωτηρία, η Ελενα, ο Δημήτρης. Πού δουλεύουμε; Δεν δουλεύουμε, ρε φίλε, πάμε για τρέξιμο, το καθιερωμένο μας long run, μεγάλο τρέξιμο, μια βολτίτσα 20-25 χιλιόμετρα από Αγιο Κοσμά μέχρι Βουλιαγμένη μετ’ επιστροφής.

Και αφού τελειώσουμε, μια βουτιά στη θάλασσα και μετά για καφεδάκι στην πλατεία, σχεδιάζοντας την επόμενη συμμετοχή μας, σε κάποιον Ημιμαραθώνιο, στον Βόλο ή στα Γιάννινα, σε κάποιον Μαραθώνιο, στη Θεσσαλονίκη ή την Κωνσταντινούπολη.

Πού βρίσκουμε τα λεφτά; Χα! Τα εξοικονομούμε από τους λογαριασμούς των τηλεφώνων. Φράγκο δεν πληρώνουμε για κινητό. Μάθαμε εκεί στο τρέξιμο να μιλάμε, φίλε. Να μιλάμε ζωντανά, να γελάμε ζωντανά, να λυπόμαστε ζωντανά, να χρησιμοποιούμε πιο πολύ τη γλώσσα μας και την καρδιά μας παρά τα δάχτυλά μας στα πλήκτρα του κινητού.

Τη γλώσσα μας και την καρδιά μας. Ο τερματισμός του φίλου μας μάς δίνει μικρότερη χαρά από τον τερματισμό του άγνωστου συναθλητή μας. Χαιρόμαστε, συμπαραστεκόμαστε, ενθαρρύνουμε και απολαμβάνουμε τη χαρά του τερματισμού του άλλου, και περισσότερο του ξένου, και αυτό πρέπει να τρέξεις για να το νιώσεις άδολα και ανυστερόβουλα. Και λυπόμαστε όταν κάποιος συναθλητής μας δεν τερματίζει, είναι σαν να μην τερματίσαμε εμείς.

Εμείς. Αυτό είναι. Μη με ξαναρωτήσεις γιατί πηγαίνω βαριεστημένα στη δουλειά με το αυτοκίνητο, ενώ στο τρέξιμο πάω χαρούμενος και γελαστός. Γιατί στη δουλειά, στην ίδια υπηρεσία με άλλους εκατό, είμαι «εγώ», ενώ στο τρέξιμο, μόνος στον δρόμο, νιώθω «εμείς».

Εμείς. Και στην πορτοκαλί τρελοπαρέα μας, τον Σύλλογο Δρομέων Αλσους Νέας Σμύρνης (ΣΑΦΑΝΣ), είμαστε πιο πολύ «εμείς». Γελάμε, χαιρόμαστε, μαλώνουμε, τρέχουμε. Μαζί. Οι άλλοι μπορεί να μας λένε τρελούς, εμείς όμως δεν είμαστε παρά μόνο δρομείς. Γι’ αυτό και κανένα αφεντικό, καμία δουλειά δεν έχει καταφέρει να μας κάνει υπαλλήλους περισσότερο από τη μισή μέρα. Η άλλη μισή είναι δική μας. Και τρεχούμενη!

Ο Παναγιώτης Αναγνώστου είναι 50 ετών, τραπεζικός υπάλληλος και δρομέας. Τρέχει από το 2006 και έχει τερματίσει σε πέντε Μαραθωνίους, με καλύτερο χρόνο 4 ώρες και 39 λεπτά. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες, που τρέχουν κι αυτές.