[Κραυγές και ψίθυροι] Για τον Βασίλη

«Κοίταξε πώς αδυνάτισα! Χάσε κι εσύ κανένα κιλό γιατί παραστρογγύλεψες τελευταία». Καθώς μου τα έλεγε αυτά, είχε ξεκουμπώσει το υπέρκομψο μπλέιζερ και μου έδειχνε με καμάρι το παντελόνι που του έπλεε στη μέση. Ηταν ο Βασίλης, ο Billy Bo, και ήταν καλοκαίρι του 1986. Πού να φανταζόμασταν και οι δύο εκείνο το βράδυ πως ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπα γερό και πανέμορφο, ενώ το AIDS είχε αρχίσει ήδη να ροκανίζει τη ζωή του. Και την ισορροπία του κόσμου όπως την ξέραμε μέχρι τότε.

Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS μου δίνει την αφορμή γι’ αυτή την προσωπική αναφορά. Σε έναν φίλο και μια εποχή που τελείωσε οριστικά με τον θάνατό του. Εγώ όμως θα θυμάμαι τον Βασίλη όπως ήταν εκείνο το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας που αναδύει η κίβδηλη βεβαιότητα ότι το μέλλον μας ανήκει. Στο απόγειο της επαγγελματικής του ακμής, με τη δύσκολη αμερικανική αγορά να του έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες τότε που η έμπνευση, το πείσμα και η πολλή δουλειά ήταν τα βασικά κεφάλαια της επιχειρηματικότητας. Με το διαπιστευτήριο της εκθαμβωτικής όψης του σε μια εποχή που η ομορφιά είχε την υπεραξία της αυθεντικότητας και ο έρωτας ήταν επανάσταση. Υστερα, ο ερωτισμός έγινε βιντεοκλίπ και ο νεοπουριτανισμός στέγνωσε τους χυμούς των ανθρώπων.

Εμείς πληρώσαμε ακριβά το τίμημα των επιλογών και της εποχής μας. Πολλοί με τη ζωή τους και περισσότεροι μετρώντας απόντες. Προλάβαμε όμως να ζήσουμε. Αναρωτιέμαι τι πληρώνουν οι νεότερες γενιές.