[Αμφίσημα] Το νόμιμο και το ηθικό

Στο Φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 157) δημοσιεύθηκε ο νόμος 4278/2014 στον οποίον περιλαμβάνεται η διάταξη για «τιμητική απονομή βαθμού Αξιωματικού σε Ολυμπιονίκες».

Στο άρθρο 41, παράγραφος 7, αναφέρεται: «Αθλητές που καταδικάζονται αμετακλήτως για παράβαση των νόμων περί χρήσης απαγορευμένων ουσιών (ντόπινγκ) εξαιρούνται από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου. Αν ήδη υπηρετούν στις ΕΔ, αποτάσσονται από τις τάξεις τους σύμφωνα με τις διατάξεις του Κεφαλαίου ΣΤ’».

«Αμετάκλητη καταδίκη» από ποιον; Τα αθλητικά δικαστήρια και το CAS ή τα ποινικά δικαστήρια και τον Αρειο Πάγο;

Αν τα αθλητικά δικαστήρια τιμωρήσουν τον αθλητή για χρήση απαγορευμένων ουσιών, αλλά στη συνέχεια τον αθωώσουν τα ποινικά, όπως έχει συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν, τότε προφανώς ο νόμος καλύπτει τη δεύτερη περίπτωση.

Το νόμιμο όμως είναι και ηθικό; Ο αθλητής διεκδικεί μπόνους και οικονομική εξασφάλιση από τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων, μέσω διορισμών στο Δημόσιο και στις Ενοπλες Δυνάμεις, προτάσσοντας το μετάλλιο που έχει κρεμασμένο στο στήθος. Οταν αυτό το σκαλισμένο μέταλλο των περίπου 200 γραμμαρίων αναγκάζεται να το επιστρέψει στις αθλητικές Αρχές γιατί  τον έκριναν ένοχο για απάτη, δεν θα πρέπει να επιστρέψει και τα προνόμια που κόμιζε το σύμβολο μιας επίπλαστης επιτυχίας;