Ο Σαμαράς, η βεντέτα και ο εκτελεστής

Ηθελε να κρατηθεί μακριά. Να δείξει ότι παρακολουθεί το «ματς» από το ύψος που αρμόζει σε έναν πρώην πρωθυπουργό. Ομως η τροπή που πήρε η εσωκομματική αντιπαράθεση μετά το φιάσκο της περασμένης Κυριακής έβαλε τον Αντώνη Σαμαρά στο κέντρο της αρένας. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης – σαν να ξέχασε τους συνυποψηφίους του – τον έχρισε βασικό του αντίπαλο. Δεν αμφισβητήθηκε μόνο η ουδετερότητά του στη μάχη της διαδοχής αλλά και η ίδια η ανάδειξή του στην προεδρία του κόμματος το 2009.

Πώς βρέθηκε ο Σαμαράς στο στόχαστρο; Πώς δηλητηριάστηκε η σχέση του με τον Μεϊμαράκη; Και τι ρόλο έχει παίξει το παλιό αλλά ανεξάντλητο δηλητήριο της βεντέτας του με την οικογένεια Μητσοτάκη;

Απεντομώσεις – μυοκτονίες

Ο Μεϊμαράκης άνοιξε το μέτωπο με τον προκάτοχό του, προσπαθώντας να τον συνδέσει με την εταιρεία που είχε αναλάβει τη διοργάνωση της εκλογής. Η πλευρά Σαμαρά αντιμετώπισε τις κατηγορίες καθεαυτές ως αστείες, στη λογική ότι «ένας πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να ασχολείται με εταιρείες επιπέδου απεντομώσεων και συντήρησης ανελκυστήρων». Ο Μεϊμαράκης παρακολουθούσε από κοντά τη διαδικασία – τρεις από τους βουλευτές (Τραγάκης, Δαβάκης, Μπασιάκος) που μετείχαν στην Εφορευτική Επιτροπή συγκαταλέγονται στους υποστηρικτές του. «Αν υπήρχαν ενδείξεις δολιοφθοράς, δεν θα τον είχαν ενημερώσει τουλάχιστον οι δικοί του;» είναι το ρητορικό ερώτημα που απευθύνει το σαμαρικό στρατόπεδο, στο οποίο φαίνεται να κυριαρχεί η εκτίμηση ότι η αποτυχία της διεξαγωγής των εκλογών δεν οφείλεται σε δόλο αλλά σε ανικανότητα.

Η επίθεση Μεϊμαράκη μετά το φιάσκο μπορεί να ήταν η πρώτη που εκδηλώθηκε δημόσια, αλλά παρασκηνιακά η καχυποψία είχε εγκατασταθεί στις σχέσεις των δύο ανδρών πολύ νωρίτερα. Το περιβάλλον του Σαμαρά τη θεωρεί αδικαιολόγητη. Οσοι προσπάθησαν, λένε, να χρεώσουν στον πρώην πρωθυπουργό εμπλοκή υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου, παραγνωρίζουν το γεγονός ότι πολλά από τα μέλη της Πολιτικής Επιτροπής που προσυπέγραψαν αρχικά την υποψηφιότητα Μεϊμαράκη ήταν της επιρροής Σαμαρά, όπως και αρκετοί βουλευτές – με χαρακτηριστικότερη περίπτωση τον νυν μεταβατικό πρόεδρο, Γιάννη Πλακιωτάκη.

Η Ντόρα ξεβάφει

Αν δεν υπήρχαν ίχνη ανάμειξης του Σαμαρά, τι «τσίμπησε» τότε τον Μεϊμαράκη;

Η καθωσπρέπει απάντηση επικαλείται τη διαφωνία τους για τη στάση που έπρεπε να κρατήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σαμαράς διαφωνούσε με τη συναινετική τακτική του Μεϊμαράκη προς τον Τσίπρα – του τύπου «έρχομαι αύριο στην Κουμουνδούρου να τα βρούμε» – και του το είχε διαμηνύσει ήδη πριν από τις εκλογές. Ούτε όμως αυτή η διαφωνία είναι ικανή να εξηγήσει την ανοιχτή ρήξη. Πέρα από τις χαρακτηρολογικές και ψυχολογικές ερμηνείες, οι υποψίες των σαμαρικών στρέφονται – πού αλλού; – στην πλευρά Μπακογιάννη. Η ώσμωση του Μεϊμαράκη με την οικογένεια – όχι μόνο η ζωηρή ενεργοποίηση της Ντόρας υπέρ της υποψηφιότητάς του αλλά και η συνεργασία του με την Αλεξία Μπακογιάννη στην προεκλογική καμπάνια της ΝΔ – θεωρείται ότι προκάλεσε ώς έναν βαθμό την αντισαμαρική στροφή του. Η Ντόρα, λένε, ξέβαψε πάνω του.

Η επιλογή της Μπακογιάννη να αναμοχλεύσει την εκλογή του 2009 ενίσχυσε την εντύπωση των σαμαρικών ότι ο Μεϊμαράκης χρησιμοποιείται ως δανεικό χέρι – ως εκτελεστής στη βεντέτα του Σαμαρά με τους Μητσοτάκηδες.

Και οι καραμανλικοί που όχι μόνο έχουν συνταχθεί, αλλά θα έλεγε κανείς ότι προκάλεσαν την υποψηφιότητα Μεϊμαράκη; Οι δύο πρώην πρόεδροι ταυτίζονται τουλάχιστον στην προσπάθειά τους να αποστασιοποιηθούν. Από την πλευρά Σαμαρά γίνεται προσπάθεια να μη μολύνει η κόντρα με τον Μεϊμαράκη τη σχέση των δύο πρώην. Λέγεται ότι τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο αυτό επιτυγχάνεται μέχρι στιγμής, παρότι υποστηρικτές του Σαμαρά δεν κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους για την πιο διαλλακτική στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ που καταλογίζεται στην πλευρά Καραμανλή – δυσαρέσκεια που αγγίζει και τη στάση που κρατάει τώρα η Προεδρία της Δημοκρατίας.

Οι βουβοί
δελφίνοι

Οσοι γνωρίζουν τις σκέψεις του Αντώνη Σαμαρά μεταφέρουν πάντως ότι θα μείνει μέχρι τέλους συνεπής στον στόχο του «να μην ανακατευτεί», ακόμη κι αν η αντιπαράθεση οδηγηθεί σε δεύτερο γύρο. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η ανησυχία του είναι ότι σε περίπτωση που δεν υπάρξει μαζική συμμετοχή και καθαρό αποτέλεσμα, θα προκύψει μια ηγεσία ευάλωτης νομιμοποίησης, ανοιχτή στην αμφισβήτηση, όχι τόσο από τους άλλους υποψηφίους όσο από τους βουβούς δελφίνους που καραδοκούν. Σε ένα τέτοιο σκηνικό, εκτιμάται ότι η ενότητα του κόμματος δεν θα ήταν δεδομένη.