[Στίγμα] Τα πάνω κάτω

Η πληροφορία είναι από πηγή ιδιαιτέρως σοβαρή (του οικονομικού επιτελείου, ρε παιδί μου) και αναφέρει ότι το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι καθόλου ικανοποιημένο από την αγαπημένη Λούκα (Κατσέλη) η οποία προΐσταται της Εθνικής και προτίθεται να την αντικαταστήσει άμεσα – προφανώς για να προωθήσει στη θέση της κάποιον πιο ελεγχόμενο από τα συστήματα.

Η πληροφορία, οφείλω να σημειώσω, μου δημιούργησε μια αναστάτωση διότι θεωρούσα τη Λούκα «πυλώνα» της πολιτικής τής κυβέρνησης στον τραπεζικό τομέα και γνώριζα επίσης ότι τους είχε βρει και τη λύση με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας που απαιτούσε η τρόικα: όταν θα χρειαζόταν να εφαρμοστούν οι σχετικές αποφάσεις, η Ενωση Ελληνικών Τραπεζών, της οποίας η Λούκα είναι πρόεδρος, θα έλεγε «θα τις εφαρμόσουμε σε έναν χρόνο» ας πούμε.

Μου προξένησε επίσης και (μεγάλη) έκπληξη διότι στον ορυμαγδό των τροπολογιών και των διατάξεων που εντάχθηκαν στο πολυνομοσχέδιο για τα προαπαιτούμενα ψηφίστηκε διάταξη η οποία καθόριζε τους όρους και τις προϋποθέσεις για να αναλάβει κάποιος πρόεδρος ή διευθύνων σύμβουλος σε τραπεζικό ίδρυμα. Υποπαράγραφος ανέφερε ότι για να αναλάβει κάποιος μια τέτοια θέση θα πρέπει για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια να μην έχει διοριστεί σε θέση – πλην των άλλων – υπουργού! Ούτε πέντε ούτε δέκα. Τέσσερα.

Τα είχα βάλει μάλιστα κάτω και είχα υπολογίσει ότι ήταν τέσσερα τα χρόνια και κάτι ημέρες  που η Λούκα ήταν ακόμη υπουργός – του Γιώργου! Και μου έμοιασε όλο αυτό σαν μια φωτογραφία. Από αυτές τις εβδομαδιαίες που τράβαγαν παλιά. Αλλά μου τα ‘φερε όλα τούμπα η πηγή μου…

Επιθυμίες

Στο μεταξύ, συγκινητικό μέχρις δακρύων βρήκα το χθεσινό μήνυμα του προέδρου Αλέξη προς την ελάσσονα αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι δηλαδή, για εθνική συνεννόηση. Για να είμαι απολύτως ακριβής, με κόπο συγκράτησα τα δάκρυα που ήταν έτοιμα να αναβλύσουν από τα (πράσινα) μάτια μου διαβάζοντας τη συνέντευξη στο «Εθνος» – τέτοια συγκίνηση μιλάμε. Και είναι αυτή η συγκίνηση που δεν με άφησε να αρχίσω στη συνέχεια να σκέφτομαι γιατί τώρα η έκκληση (για εθνική συνεννόηση) και όχι ας πούμε στις 20 Σεπτεμβρίου το βράδυ, όταν έκανε κυβέρνηση με το καμμένο κόμμα;

Αν και η απάντηση είναι σχετικά απλή (με 155 είσαι καβαλάρης, με 153 τρέμει η ψυχή σου), θα αποκαλύψω ότι από μια σύντομη έρευνα που έκανα ο πρόεδρος Αλέξης σχεδιάζει να βάλει στο παιχνίδι της «εθνικής συνεννόησης» και τον πρόεδρο Προκόπη, μήπως και είναι αυτός που θα μεταπείσει ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι να αλλάξουν στάση και να στηρίξουν μια  κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς το καμμένο (εξ αντικειμένου και εκ των πραγμάτων…) κόμμα.

Εύκολο; Δύσκολο, θα επισημάνω. Διότι η πρόεδρος Φώφη και ο πρόεδρος Σταύρος δεν  επιθυμούν να μετάσχουν σε  κυβέρνηση υπό τον πρόεδρο Αλέξη…

Τελειωμένα πράγματα.

Πόρτα

Αλλωστε θεωρούν «τελειωμένο» και τον ίδιο. Οτι δεν μπορεί να «περάσει» από τη Βουλή ούτε το Ασφαλιστικό ούτε τη φορολογία των αγροτών. Και πως αναζητεί δεκανίκια για να φτιάξει μια κυβέρνηση – υπό τον ίδιο πάντα – η οποία θα βγάλει τους επόμενους τρεις – τέσσερις μήνες ώς τον κρίσιμο Μάρτιο, όποτε και θα γίνει η δεύτερη και πραγματική αξιολόγηση. Υπενθυμίζω σχετικά τις δηλώσεις της προέδρου Φώφης. Από την Παρασκευή «πυροβολεί» την πρακτική Τσίπρα. Γιατί δεν δέχτηκες, του λέει (και μου επανέλαβε και εμένα χθες το μεσημέρι), την πρότασή μας το καλοκαίρι, να δημιουργηθεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας ευρύτατης πλειοψηφίας και επέλεξες εκλογές για να λύσεις τα εσωκομματικά σου προβλήματα;

– Τι λέτε όμως για την πρότασή του για εθνική συνεννόηση που είναι στο τραπέζι; τη ρώτησα ανιχνεύοντας ίσως κάποια χαραμάδα.

– Οτι η πρόταση είναι προσχηματική. Ο άνθρωπος δεν διαθέτει πολιτική αξιοπιστία πλέον. Καμιά, για την ακρίβεια…

Με τον πρόεδρο Σταύρο δεν συνομίλησα. Ακουσα όμως ότι τα έχει «πάρει» άσχημα, διότι ο πρόεδρος Αλέξης στις ασκήσεις επί χάρτου που κάνει τον θεωρεί λύση έσχατης ανάγκης – η προτεραιότητά του είναι να προσεγγίσει την πρόεδρο Φώφη και το ΠΑΣΟΚ…

Μπάχαλο

Και ενώ εξελίσσεται αυτή η συζήτηση και οι περισσότεροι σκέφτονται πως πάλι σε αδέξιους  έχει περιέλθει η διακυβέρνηση της χώρας (κάποτε ήταν στους δεξιούς…), ήρθε το χθεσινό καραγκιοζιλίκι στη Νέα Δημοκρατία να επιβεβαιώσει ότι αυτή η χώρα δεν έχει καμιά, μα καμιά λέμε, τύχη!

Οι τύποι που προβάλλονται ως η εναλλακτική πρόταση εξουσίας της χώρας και που ο καθένας από την πλευρά του (εννοώ τους τέσσερις υποψηφίους για το προεδρικό αξίωμα) αυτοπροβάλλεται ως «αντι-Τσίπρας» δεν κατάφεραν να κάνουν μια διαδικασία της προκοπής για να εκλέξουν έναν αρχηγό.

Αναζήτησα την αιτία του φιάσκου. Μίλησα με σαμαρικούς και μεϊμαρακικούς. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι είναι για τα μπάζα. Παραμονή των εκλογών έψαχναν… φορτιστές για τα laptop των εκλογικών κέντρων που θα συνδέονταν στη συνέχεια με ένα  σύστημα με τον κεντρικό υπολογιστή ώστε να καταμετρηθούν οι ψήφοι στο τέλος της ημέρας. Δεν τα κατάφεραν. Και τώρα πάνε ολοταχώς για διάσπαση – θυμηθείτε με…

Στο βάθος τοίχος

Θα στενοχωρηθώ γι’ αυτό; Οχι, δεν θα στενοχωρηθώ. Αν μάλιστα η κυβέρνηση δεν είχε  τέτοια και τόσα χάλια και η χώρα δεν ήταν ουσιαστικά ακυβέρνητη, θα τους έπαιρνα και στην πλάκα. Αλλά τώρα;

Τέσπα που λένε και οι πιτσιρικάδες, από τις (πολλές) συνομιλίες που είχα με διάφορα στελέχη της ΝουΔου κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο πρόεδρος Βαγγέλης (Μεϊμαράκης) θα επιδιώξει αρχικά τη διεξαγωγή ενός διευρυμένου συνεδρίου, το οποίο να έχει και (έκτακτες) καταστατικές αρμοδιότητες, να αποφασίσει την πρώτη μέρα εκλογή προέδρου από το συνέδριο (αντί της βάσης) και την τελευταία μέρα να εκλέξει πρόεδρο.

Εύκολο είναι αυτό; Καθόλου, θα υπογραμμίσω. Διότι ουδείς των υπολοίπων το θέλει. Και γιατί στο τέλος της διαδρομής αυτής προβάλλει – το είπα ήδη – ολόμαυρη, όρθια και ευθυτενής η διάσπαση!

Τι μαθαίνει κανείς…

Ο άνθρωπος του προέδρου Αντώνη, ο Γιώργος Μουρούτης, μου έλεγε επίσης ότι δεν μπορεί να καταλάβει πώς εξελίχθηκε αυτό το μπάχαλο που οδήγησε στην αναβολή των εκλογών – εμένα για ματαίωση μου κάνει. Μου είπε ακόμη ότι δεν καταλαβαίνει γιατί έπρεπε τις εκλογές να τις αναλάβει μια εταιρεία, όταν το 2009 τις εκλογές (που ανέδειξαν τον πρόεδρο Αντώνη αρχηγό) τις διεξήγαγε μόνη της η Νέα Δημοκρατία και δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα.

Τι άλλο μου είπε;

Οτι θεωρεί πάρα πολλά λεφτά τα 400.000 ευρώ που διατέθηκαν για την εκλογή και πως σχεδόν με τα μισά θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν χωρίς κώλυμα…

Αριστούργημα

Ασφαλώς και θέλω να συμπαρασταθώ στον μπαρμπα-Αλέκο Φλαμπουράρη για την εμπρηστική επίθεση στο υπέροχο, εξ όσων είδα από τα πλάνα των καναλιών, νεοκλασικό που διατηρεί στα Εξάρχεια. Είναι όντως πράξη τρομοκρατική αυτό που υπέστη από τους λεγόμενους «γνωστούς – αγνώστους» που κόβουν βόλτες στην περιοχή. Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού, θα επισημάνω.

Η επίθεση του επέτρεψε να «τσουβαλιάσει» διαπλοκές, ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα και να  τους χρεώσει συλλήβδην την επίθεση με μια δήλωση αληθινό «έργο τέχνης», όπου μπόρεσε και χώρεσε – το θηρίο! – το προβληματικό πόθεν έσχες του, το εργάκι με την Περιφέρεια Πελοποννήσου, τη μεταβίβαση της κατασκευαστικής εταιρείας ΔΙΑΤΜΗΣΗ ενόσω ήταν υπουργός και τις ξεφτίλες με το νερό στην Αίγινα!..

Τέλειο; Μα πιο τέλειο δεν γίνεται!