[Αριστερά της Εδέμ] Κόμμα σε κρίση

Ηταν ομολογουμένως ένα μελαγχολικό Σαββατοκύριακο. Ειδικότερα αν ήσουν νεοδημοκράτης. Ηταν όμως απλώς τεχνικές δυσκολίες αυτές που δεν επέτρεψαν να γίνουν οι εκλογές στη Νέα Δημοκρατία; Ή μήπως είδαμε ένα από τα τελευταία επεισόδια ενός κόσμου που καταρρέει;

Το σπαρασσόμενο κόμμα δείχνει να χάνει κάτι πολύ βασικό. Κάτι που έχουν όλα τα κόμματα εξουσίας: τον δεσμευτικό κώδικα που θα ενοποιεί όλες τις πολιτικές πτέρυγες. Εκείνο το μίνιμουμ πρόγραμμα που θα εκφράζει την προσδοκία μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας. Συνήθως αυτό παραδοσιακά στην κεντροδεξιά παράταξη αποτυπωνόταν σε ένα πρόσωπο. Σε έναν «κεντριστή». Σε κάποιον που ήξερε να ισορροπεί μεταξύ νεοφιλελεύθερων, λαϊκών δεξιών, ακροδεξιών και μετριοπαθών φυλάρχων.

Το φιάσκο της Κυριακής δεν ήταν τεχνικό, όση ευθύνη κι αν είχε μια εταιρεία του ιδιωτικού τομέα (τραγική ειρωνεία για το κόμμα που έχει θεοποιήσει τον ιδιωτικό κλάδο). Το φιάσκο ήταν ιδεολογικό, πολιτικό, αισθητικό. Κοινώς, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο της ΚΕΦΕ (εφορευτική επιτροπή). Και δεν ήταν μόνο της Κυριακής. Μέσα στο κάδρο του θορύβου βέβαια ακούστηκε ένας «μικροαναλυτικός» ψίθυρος. «Να γίνουν τα τρία – τέσσερα αιματηρά πράγματα από τον Τσίπρα και μετά ανασυγκροτούμαστε έχοντας κερδίσει χρόνο και έχοντας φθείρει τον αντίπαλο. Να φθαρεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια παράλληλη τροχιά ανάκτησης του δικού μας κύρους». Ψίθυρος που δεν λαμβάνει υπόψη πως από το 2011 ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πυκνός. Και με ένα ακόμη εγγενές εμπόδιο: όταν δεν έχεις πει κιχ για τους δανειστές και δεν έχεις παρουσιάσει ούτε ένα σοβαρό ισοδύναμο, πας ντουγρού για το χρονοντούλαπο. Και όπως δεν θα χρεωθείς τη φθορά τώρα, δεν θα χρεωθείς και την (μερική) ανάκαμψη προσεχώς. Στοιχειώδες.

Ετσι, πιθανότερο είναι πως την Κυριακή σημειώθηκε ένα επεισόδιο στο μακρύ αφήγημα της απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Μια υπενθύμιση πως στην πολιτική οφείλεις να επινοήσεις τον εαυτό σου αφουγκραζόμενος τις κοινωνικές δονήσεις.

Ακόμη κι αν σήμερα η Νέα Δημοκρατία βρει το πιο φωτεινό πρόσωπο, πάλι άμεσα θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα ταυτότητας. Με μία ακόμη μεταβλητή που έχει αξία: η όποια αστική τάξη στην Ελλάδα σήμερα έχει μία στρατηγική, την πρόσδεση στο ευρώ και την ΟΝΕ. Οι πολιτικοί εκφραστές της δεν ενοποιούνται κάτω από μια νέα Μεγάλη Ιδέα (π.χ. ο θεσμικός εκσυγχρονισμός του ’90 με κορύφωση την Ολυμπιάδα). Η στρατηγική της σήμερα υλοποιείται εν μέρει από την κυβέρνηση. Ο ιδιότυπος νέος κορπορατισμός που δεν θα διαρκέσει πολύ αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ φθείρεται ταχύτατα, χαρίζει το έδαφος στην αμηχανία και τον κατακερματισμό για τους υπολοίπους. Παρότι τα συντρίμμια γενικώς ευνοούν μεσσιανικούς απεσταλμένους.