[Στην ανάπαυλα] Το κατεπείγον του κατεπείγοντος

Περίεργο. Το καλοκαίρι ο Πρωθυπουργός μάς βεβαίωσε, μέσα σ’ όλα τ’ άλλα, ότι μια κυβέρνηση Αριστεράς δεν κάνει ποτέ διαγραφές.

 Εχθές, πάλι, ίσως σε μια άλλη κρίση στιγμιαίας αμνησίας (κρίσεις που πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό στον ταραγμένο εγκέφαλο της κυβέρνησης) πάει ο Παναγούλης. Διεγράφη.

Οχι ότι στενοχωρήθηκα που έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ το διαμάντι του, διότι ο εν λόγω βουλευτής έχει υπάρξει πολύτιμος λίθος που έχει στολίσει αρκετά κόμματα με τη φυσική του πολιτική λάμψη και δεν είδα να τα έβαψε κανένας μαύρα.

Αλλά να. «Περδεύομαι» που έλεγε κι ένας καθηγητής μου όταν με σήκωνε στο μάθημα και προσπαθούσα με δικά μου λόγια να του αναπτύξω το πείραμα του Τορικέλι.

Βέβαια από τα πολλά «περδέματα» που μου έχει προκαλέσει η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά, θα έπρεπε να έχω πάθει έναν μιθριδατισμό, μια ανοσία, αλλά φαίνεται ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που πιστεύει ότι μπορεί ν’ αλλάξει κάποιος με τον καιρό.

Λάθος μου, το παραδέχομαι. Διότι αν μετρήσω το τι ελέχθη και τι «ξελέχθη» από τα χείλη των κυβερνώντων δεν με φθάνουν ούτε οι μήνες που έχουν (κατά τη γνώμη τους πάντα) κυβερνήσει.

Αυτός ο έρημος ο ΦΠΑ στην Παιδεία πόσες φορές μπήκε, βγήκε, ξαναμπήκε, ξαναβγήκε, ούτε που θυμάμαι.

Πήγε λέει προχθές ο ίδιος ο ΦΠΑ αυτοπροσώπως ως ισοδύναμο και μπήκε στο κρασί. Δεν πρόλαβα να το εμπεδώσω, τον κόψανε στα μισά. Μπορεί τώρα που γράφω να τον διπλασιάσανε. Ή να τον εξαφανίσανε και να τον βάλανε στα προφυλακτικά. Ξέρεις τι σου ξημερώνει;

Αυτό είναι που χαρίζει η κατάσταση που ζούμε. Η έκπληξη.

Κάθε πρωί ξυπνάς και σου ξεφυτρώνει κάτι καινούργιο. Αλλιώτικο, περίεργο, πρωτότυπο, αλλά πάντα τρελό, αλλοπαρμένο και ασυλλόγιστο.  

Ευτυχώς όμως και η αντιπολίτευση δεν παύει κι αυτή με τον τρόπο της να σε διασκεδάζει δυσάρεστα.

Δεν ξέρω αν είδατε τα σποτάκια των υποψηφίων. Α! Είναι μια τρέλα. Ενα ξεφάντωμα. Ειδικά αυτό του βορειοελλαδίτη αντι-Τσίπρα με πρωταγωνιστή έναν ευτραφή μουστακαλή που τον παίρνει καβάλα ένας άλλος δύσμοιρος και τον σεργιανάει δώθε κείθε, είναι ένα κουρ-μετράζ μπιζουδάκι (έτσι λέγαμε στα νιάτα μου τις ταινίες μικρού μήκους).

Κατά τ’ άλλα, οι μαχητές του Ισλάμ συνεχίζουν ακάθεκτοι, τα σύνορα μάλλον θα μας τα κλείσουνε και θα μας μείνουνε να θρέψουμε μερικά εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες, η ανακεφαλαιοποίηση για να πετύχει έφθασε τις τράπεζες να πουλάνε τις μετοχές μπιρ παρά και πέσανε σαν τα κοράκια οι αετονύχηδες, τα κάπιταλ κοντρόλ καλά κρατούν – ο Στουρνάρας όταν ρωτήθηκε αν βλέπει φως για το ’16  απάντησε «έχουμε καιρό μπροστά μας», αλλά εμείς έχουμε άλλα θέματα καυτά. Οπως ότι διαγράφτηκε ο «Γέροντα την ευχή σου», ότι δεν πετάξανε νεράντζια στον Τσίπρα στο Πολυτεχνείο, μόνο κάτι μπουκαλάκια νερό πέσανε και το βασικό, τι γραβάτα έκαναν δώρο οι Τούρκοι στον Πρωθυπουργό κι αν αυτό αποτελεί Κάζους Μπέλι.

Για τούτο και η φίλη μου η Μαργιέττα το ‘ριξε στα μεσημεριανά και με πήρε να μου πει «Ανοιξε τώρα τηλεόραση να δεις να τρελαθείς».

Ανοίγω και τι βλέπω; Μια ξανθιά – ξανθιά, βαμμένη μέχρι τα νύχια, να λέει το εξής:

«Ναι, έλαβα μέρος για δεύτερη φορά στα καλλιστεία, για την πρώτη φορά δεν “προκλίθηκα”. Φέτος όμως “προκλίθηκα” Μις Ελλάς. Γι’ αυτό σκοπεύω να πάω Νέα Υόρκη με σκοπό να βγω Μις Εμφύλιος».

Να. Αυτά φοβάμαι εγώ. Μην έχουμε κάναν εμφύλιο και κάνουμε και καλλιστεία από πάνω.

Γιατί άλλο ζει ο άνθρωπος; Για μια «πρόκλιση».

Εστω και στα καλλιστεία.