ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

Στα χρόνια του Μνημονίου, οι ψηφοφορίες στη Βουλή έχουν αρχίσει να μοιάζουν με τους αγώνες της Φόρμουλα 1 όπου όλοι περιμένουν να δουν το ατύχημα: μεγάλες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες καταρρέουν ξαφνικά και με πάταγο.

Μόνο η έξοδος της χώρας από το Μνημόνιο θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση ώστε να επανέλθει η κοινοβουλευτική κανονικότητα – λόγω όμως πολιτικών χειρισμών από όλες τις πλευρές, αυτό θα αργήσει.

Ο Πρωθυπουργός είχε πάρει το μήνυμα από το ίδιο του το κόμμα, κατά τη διάρκεια της πρηγούμενης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ: η αποχώρηση της Πλατφόρμας μπορεί να μη στοίχισε εκλογικά στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά οι διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις κόστισαν στην οικονομία και έχουν οδηγήσει στη λεόντειο συμφωνία με τους δανειστές, την οποία όλο και δυσκολότερα θα μπορεί να υπηρετεί η κυβέρνηση.

Μέσα στον επόμενο μήνα, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών θα κληθεί να ψηφίσει δύο νομοσχέδια από εκείνα που ρίχνουν κυβερνήσεις: το πρώτο θα αφορά την αύξηση της φορολόγησης των αγροτών και το δεύτερο την περικοπή των συντάξεων και τη διεύρυνση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση.

Είναι μια παρτίδα στην οποία ο Πρωθυπουργός παίζει με τα λευκά πιόνια – έχει δηλαδή το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης. Για τον Αλέξη Τσίπρα το δίλημμα είναι σαφές: είτε θα κινηθεί επιθετικά, ποντάροντας στη συσπείρωση της εξουσίας, είτε θα τοποθετηθεί αμυντικά, επιδιώκοντας εκ των προτέρων τη διεύρυνση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Η πρώτη επιλογή ενέχει το ρίσκο της γρήγορης φθοράς, καθώς η συμπολίτευση μειώθηκε ήδη κατά δύο βουλευτές, ενώ η δεύτερη τον κίνδυνο εσωκομματικών αντιδράσεων.

Τούτων δοθέντων, το Μαξίμου θα προτιμούσε στήριξη από την αντιπολίτευση – ας πούμε στο Ασφαλιστικό – χωρίς όμως κυβερνητική συνεργασία. Εκεί αρχίζουν τα διλήμματα των κομμάτων που δεν είναι στην εξουσία, γιατί δεν μπορούν – ούτε θέλουν – να προκαλέσουν εκλογές, αλλά δεν θέλουν και να ξαναμπούν στην παγίδα της 14ης Αυγούστου – δηλαδή να πάρουν το κόστος της στήριξης μιας κυβέρνησης στην οποία δεν συμμετέχουν.

Φαίνεται αδιέξοδο – αλλά στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν, ως γνωστόν, αδιέξοδα.