[Μικρού μήκους] Συμψηφισμός φανατισμών

«Φονιάδες των λαών ιμπεριαλιστές, οι βόμβες σας γεννάνε τους τζιχαντιστές». Πώς να ένιωσαν άραγε οι 18άρηδες στην πορεία του Πολυτεχνείου κάτω από το βάρος  του φολκλορικού αντιιμπεριαλισμού; Κι από πότε κουβαλούν το στίγμα της δυτικής ενοχής;

Σε έκτακτες συνθήκες, όπως το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, η εσωτερική συνείδηση πενθεί στα τυφλά χωρίς ιδεολογικά βαρίδια ή μισόλογα. Προτεραιότητα έχει η απερίφραστη καταδίκη – πάντως όχι η οργισμένη σιωπή της ουδετερότητας.

Το μαστίγωμα του δυτικού πολιτισμού και ο συμψηφισμός των φανατισμών δεν θα σβήσουν τις αιτίες γέννησης του ISIS. Στην οργανωμένη έκρηξη βίας το αντεπιχείρημα δεν μπορεί να είναι οι Σταυροφορίες, η αποικιοκρατία ή ο ιησουιτισμός του Χριστόδουλου («μήπως και οι δικοί μας τα ίδια δεν θα έκαναν;»).

Η ριζοσπαστικοποίηση δεν ερμηνεύεται με το λυσάρι της φτώχειας, ειδικά στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου Ισλάμ. Διαμορφώνεται σε μεντρεσέδες, αλλά δικτυώνεται στα λάπτοπ του Κέιμπριτζ. Αν ο οριενταλισμός είναι μια διαστρέβλωση, την ίδια (επιθετική) φαντασίωση μεταφέρει ο δυτικισμός, σύμφωνα με τον όρο των Ιαν Μπουρούμα και Αβισάι Μαργκαλίτ.

Η λήψη μέτρων ασφαλείας στις δυτικές πρωτεύουσες ή η εξουδετέρωση στρατηγικών στόχων του ISIS δεν κρίνονται σε επίπεδο ηθικής. Κρίνονται σε επίπεδο αποτελεσματικότητας. Η ανέγερση ενός τζαμιού δεν αποκλείει τις κάμερες στο ιστορικό κέντρο μιας πόλης.

Ο σημαντικότερος αγώνας δίνεται εντός της ευρωπαϊκής επικράτειας με όρους κοινωνικής ενσωμάτωσης. Το Ισλάμ δεν είναι μια ξένη, αλλά μια ευρωπαϊκή θρησκεία. Με τα λόγια ενός σπουδαίου γάλλου δημοσιογράφου, του Ζαν Ντανιέλ: «Το να κατηγορούμε τον Θεό για φανατισμό είναι, κατά κάποιον τρόπο, σαν να τον εξανθρωπίζουμε. Ο Θεός δεν είναι φωτισμένος. Φωτίζει. Δεν είναι φανατικός. Φανατίζει ή, εν πάση περιπτώσει, μπορεί να το κάνει» («Ο Θεός είναι φανατικός;», Πόλις). Προτεραιότητα δεν έχει η προάσπιση της κουλτούρας ή της κοινότητας, αλλά των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Η μόνη κοινή αναφορά για τα θύματα, εκτός από την απογευματινή έξοδο στους παρισινούς δρόμους, ήταν το γαλλικό Σύνταγμα. Ούτε το Κοράνι ούτε η Βίβλος.