Η ζωή μας ανοχύρωτη πόλη

Νιώθουμε σαν να βομβαρδιστήκαμε και σαν να βομβαρδίσαμε. Σαν να χτυπηθήκαμε και σαν να χτυπήσαμε. Δολοφονηθήκαμε και δολοφονήσαμε. Κακοποιηθήκαμε και κακοποιήσαμε.

Νιώθουμε θύτες και θύματα μαζί. Αλλόκοτο αυτό το υφέρπον κράμα. Υπόγειο, πολύπλοκο και δαιδαλώδες σαν το μετρό της πόλης που λάβωσαν.

Κράμα οργής και ενοχής – μια καθημερινότητα που δεν σ’ αφήνει πια σε χλωρό κλαρί. Κάθεσαι να φας με την οικογένεια ή με φίλους. Λίγο – πολύ όλοι αυτό κάνουμε (ακόμα). Κουβεντιάζουμε για όσα συμβαίνουν, διαφωνούμε στα πολιτικά, λέμε κάνα ανέκδοτο, καμιά μαλακία, εκνευρίζουμε εαυτούς και αλλήλους με το trivia του νοικοκυριού μας.

Τώρα πια στο τραπέζι της κουζίνας ο υπέρλαμπρος ήλιος φωτίζει μόνο τη σιωπή. Οι άνθρωποι δεν μιλάμε. Ακούς μόνο, ήχους από μαχαιροπίρουνα, τη λαδόκολλα που ξετυλίγει το γυρόπιτο, μια κόρνα από μακριά, ένα ντριν σε λάθος τηλεφώνημα.

Τι θα πεις; Τι να πεις;

«Ας φάμε μια φορά όπως παλιά, χωρίς να μαυρίζουμε την ψυχή μας»;

«Ας ξεχάσουμε για μισή ωρίτσα ό,τι συμβαίνει γύρω μας»;

«Ας μην ψυχοπλακωθούμε, έστω για λίγο»;

«Ας πάει μια – ΜΙΑ – μπουκιά κάτω, γαμώ το στανιό μου»;

  

Τι θα πεις; Τι να πεις; Αυτό το κράμα οργής και ενοχής σε ακολουθεί σαν του Καβάφη την Πόλη. Την ανοχύρωτη πόλη της δικής σου ζωής. Ολα όσα θεωρούσες δεδομένα, έχουν πια γίνει δυσεύρετα. Σπανιότερα κι από ένα γραμματόσημο του 1871 με την κεφαλή του Ερμή.

Αλλιώς μας τα ‘πανε. Αλλιώς μας μάθανε. Αλλιώς μας μεγαλώσανε. Με τα δεδομένα μας αγκαζέ. Η γειτονιά μας ασφαλής, η πόρτα ξεκλείδωτη, απ’ το παράθυρο η μυρωδιά του γιασεμιού και του ψωμιού του φρέσκου. Σχολειό, σπουδές, πάρτι, μια δουλειά σίγουρη, ένας μισθός στο τέλος κάθε μήνα. Ενας έρωτας άτυχος, ένα αβυσσαλέο πάθος, ένας γάμος καλός – κακός τρέχα γύρευε. Μια νέα γειτονιά – ίδια με την παλιά, μια παρέα που σκορπίζει, μια οικογένεια που δημιουργείται για να διαλυθεί κι αυτή με τα χρόνια. Φίλοι ήρθαν κι έφυγαν – μερικοί πιο νωρίς, πιο άδικα, πιο αιφνίδια. Συνοικίες και γειτονιές και προάστια με ορθάνοιχτες μπαλκονόπορτες να ανακατεύουν αντίπαλους ήχους των σουξέ της εποχής και των θερινών σινεμά.

Ζωή οχυρωμένη.

Ζωή ανοχύρωτη: Γιατί πρώτα ανατινάζουν τις ζωές μας και μετά τα δεδομένα μας. Τα χάνεις και τρομάζεις. Τα διεκδικείς και ντρέπεσαι.

Προχθές, ας πούμε. Εγώ, ας πούμε. Εφτασα και ξεπέρασα το σημείο αντοχής και ανοχής μου. Δεν μπορούσα πια να διαχειριστώ τίποτα. Τί-πο-τα. Θάνατοι, βασανιστήρια, κακοποιήσεις, εκποιήσεις, πρώτες κατοικίες, τελευταίες κατοικίες – τίποτα και με τίποτα.

Κατέβασα ρολά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Εγειρα το παντζούρι. Εκλεισα κινητό, ειδήσεις, ειδοποιήσεις. Με μια ρόμπα και χώθηκα μέρα μεσημέρι στα σκεπάσματα. Εβαλα μια τηλεοπτική σειρά – απ’ αυτές που χτυπάς μαραθώνιους – πήρα μια πλάκα σοκολάτα γάλακτος και τη φουντωτή μου γάτα αγκαλιά. Κι έκλεισα τη ζωή έξω – αναζητώντας για λίγες ώρες την πλασματική γαλήνη των πάλαι ποτέ δεδομένων μου.

Από τις 4 το απόγευμα μέχρι τις 4 το πρωί, κλείδωσα ενοχές μου, αγωνίες μου, οργή, θυμό, τα πάντα μου. Ηξερα πως όλα αυτά παραμονεύουν απέξω. Ηξερα πως το επόμενο πρωί θα μπουκάρουν πάλι μέσα. Ομως, για λίγες ώρες, μες στο δωμάτιο έστησα μια θεατρική παράσταση για κεκτημένα που χάθηκαν. Για  δεδομένα που ακυρώθηκαν.  

Εβαλα παρωπίδες; Ακόμα χειρότερα, έθαψα το κεφάλι μου στην άμμο; Μπορεί. Αυτό χρειαζόμουν, αυτό μπορούσα, αυτό έκανα. Πήρα μια ανάσα πριν ξαναχωθώ στον ζόφο και στο έρεβος που ελλοχεύει σταθερά πίσω από το κλειστό παντζούρι.

Και στα ίδια ερωτήματα. Βομβαρδιστήκαμε ή βομβαρδίσαμε; Χτυπηθήκαμε ή χτυπήσαμε; Κακοποιηθήκαμε ή κακοποιήσαμε; Η συμμετοχή είναι ενεργή ή και παθητική;

Φταίμε ή όχι;

Ο χορός του Θανάτου γίνεται «για όλα αυτά» ή «παρ’ όλα αυτά»; Ολο αυτό συμβαίνει ερήμην μας ή αποτελεί τη sans voir απόρροια της παθητικότητάς μας; Η ζωή μας ανοχύρωτη πόλη. Κι αυτό σιγά σιγά σαν τη σταγόνα στον βράχο – το συνηθίζουμε.

Στην τελική, άμα στρέψεις το βλέμμα από την άλλη μεριά, όλα μοιάζουν πιο εύκολα. Με μια γάτα φουντωτή και σοκολάτα γάλακτος.