[Εναλλακτικά] Αλλα θέλει κι άλλα κάνει

Η αποχώρηση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη έχει κάτι από τη θλίψη ενός μέρους της Αριστεράς που θυμίζει τον στίχο του Μάλαμα: «Αλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω». Εκλεγμένος με λίστα και πάνω σε συμφωνημένο οδικό χάρτη, ο νέος του ΣΥΡΙΖΑ αιφνιδίασε ένα τμήμα του δημόσιου λόγου με την απόφασή του. Και δεν αιφνιδίασε καθόλου ένα μέρος της Αριστεράς που ήξερε πως από τον Ιούλιο και μετά ο χρόνος για εκείνον μετρούσε αντίστροφα.

Πίσω όμως από τη δική του (προσωρινή) αποστρατεία μοιάζει να συνοψίζεται η αρχή του τέλους μιας πολιτικής προσδοκίας ή μιας φαντασίωσης: αυτή δεν είναι άλλη από το λεγόμενο παράλληλο πρόγραμμα που θα μπορούσε να υλοποιηθεί ταυτόχρονα με το επώδυνο Μνημόνιο. Φορείς της ιδέας υπήρξαν οι αποδεκατισμένοι πρώην 53 του κυβερνώντος κόμματος. Μια τάση καθόλου τυχαία, καθόλου αμελητέα και σίγουρα αρκετά συμβολική αφού υπήρξε ο συνδετήρας μεταξύ κινηματικού πεζοδρομίου και βαθέος κυβερνητισμού.

Τέκνο ενός ιδιότυπου κράματος ρεαλισμού και ρομαντισμού, ο συμπαθής Γαβριήλ είναι ταυτόχρονα και η πιο ευαίσθητη χορδή μιας συλλογικής αντίφασης. Τα λεγόμενα ισοδύναμα είναι πλευρά αυτής της αμφισημίας. Δεν μπορείς με το ένα χέρι να εξαθλιώνεις τιμωρητικά και με το άλλο να ανακουφίζεις. Και δεν μπορείς να υλοποιείς κάτι το οποίο δεν το πιστεύεις. Αυτό συνήθως είναι δουλειά άκαρδων μάνατζερ, όχι νεαρών ιδεολόγων όπως ο Σακελλαρίδης. Αν η Αριστερά είχε μάθει μετά το 1949 να επενδύει στο υπαρκτό της μαρτυρολόγιο και στη θυματοποίησή της, εδώ και περίπου δέκα μήνες έχει κληθεί να διαχειριστεί δημόσια ταμεία, Εθνική Αμυνα, μισθούς και συντάξεις, και την κοινωνική συνοχή μιας γονατισμένης χώρας.

Είναι κοινός τόπος πως σε κεντρικά πεδία υπήρξε απολύτως απροετοίμαστη. Δεν υπολόγισε τον Προκρούστη της Ευρώπης. Ακόμη και ο παραλληλισμός με το ΠΑΣΟΚ του 1981 είναι εντελώς άκυρος αφού ο Ανδρέας είχε οργανώσει ομάδες εργασίας από το 1977 και είχε σαφές σχέδιο (σε άλλο βέβαια τοπίο). Ετσι, μοιάζει πιθανό οι αντιφάσεις της κυβέρνησης και το πρόγραμμα που ψήφισε – αλλά δεν ήθελε – να την απονομιμοποιήσουν τάχιστα.

Ας δούμε ένα σενάριο: με φόντο το Ασφαλιστικό, τον νέο προϋπολογισμό, μεγάλο τμήμα της Αριστεράς (και οι τέως 53) έχει δώσει ένα τελευταίο dead line στον Τσίπρα, την απομείωση του χρέους. Αν ούτε αυτό δεν επιτευχθεί, οι οικουμενικές λύσεις θα τεθούν πιθανά στο τραπέζι. Ενα διακομματικό αποϊδεολογικοποιημένο διευθυντήριο θα κληθεί να εφαρμόσει τη συμφωνία και τα μέτρα της. Ο διαιρετικός άξονας θα αποκατασταθεί. Οι νέοι σχηματισμοί θα μιλήσουν μεταμνημονιακά. Αν υπάρχει βέβαια η χώρα.