[Εισαγωγικά] Οσο κρατάει ένας στεναγμός

ΤΙ να σκεφτόταν ο Αντονι Τσαρλς Λίντον Μπλερ διαβαίνοντας το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου την περασμένη Δευτέρα; Εντάξει, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας είναι πολυεκατομμυριούχος χάρη στις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρέχει σε χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν. Ημιεπισήμως, η επίσκεψη είχε σχέση με τη διπλωματία των αγωγών. Νικητής όμως τριών εκλογών – κάτι όχι ευκαταφρόνητο στη Βρετανία – ο Μπλερ είναι πρωτίστως πολιτικό ον. Δεν μπορεί να μην είχε μέσα του περιέργεια για το πώς είναι, πώς μιλάνε και πώς σκέφτονται οι νυν κυβερνώντες την Ελλάδα.

Ο Τόνι και οι συν αυτώ δεν έχουν αυταπάτες. Ο νέος αρχηγός των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν ενσαρκώνει την απόλυτη άρνηση στο μοντέλο Μπλερ. Λίγες μέρες πριν από την εκλογή του, ο Πίτερ Μάντελσον, δεξί χέρι του Μπλερ στους παλιούς καλούς καιρούς, είχε μιλήσει για «τη δική μας στιγμή ΣΥΡΙΖΑ». Αγγλιστί «our SYRIZA moment». Ο Μπλερ είχε λοιπόν την ευκαιρία να αποκτήσει ιδίαν  αντίληψιν. Στους πολιτικούς αρέσει, άλλωστε, η πολιτική. Ειρήσθω εν παρόδω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τόνι πάτησε το πόδι του στο Μαξίμου. Το 2004, ερχόμενος στην Αθήνα για τους Ολυμπιακούς, είχε επισκεφθεί τον Κώστα Καραμανλή – υπάρχει και η αναμνηστική φωτογραφία μετά συζύγων. Τότε ο ιέρακας των πάλαι ποτέ Νέων Εργατικών είχε γοητεύσει το γαλάζιο επιτελείο του Μαξίμου.

Πίσω στα δικά μας, ο Μπλερ δεν έφερε γούρι στο κόκκινο Μαξίμου. Τρεις μέρες αργότερα, η συμπολίτευση έπεφτε στους 153 βουλευτές. Το ότι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης δεν προσμετράται γιατί τους διευκόλυνε με την παραίτησή του θα μπορούσε να είναι καλό νέο αν δεν κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια του ΣΥΡΙΖΑ δύο ακόμη παραιτήσεις βουλευτών που αποφεύχθηκαν με αρκετό πρεσάρισμα. Θα μπορούσε το «SYRIZA moment» – η δική μας εγχώρια και ορίτζιναλ «στιγμή ΣΥΡΙΖΑ» – να κρατήσει όσο ένας στεναγμός; Είναι ένα σενάριο που δεν είχε γραφτεί για το φθινόπωρο του ’15. Εκλεγμένη με λίστα και έχοντας συμφωνήσει σε συγκεκριμένο φύλλο πορείας από τις 14 Αυγούστου, υποτίθεται ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα ΣΥΡΙΖΑ ΙΙ δεν είχε αυταπάτες και δεν έκρυβε εκπλήξεις. Και φαίνεται ότι οι πρώτοι που εξεπλάγησαν ήταν οι οικοδεσπότες του Τόνι, κρίνοντας από το κλίμα άγχους που καταγράφουν οι ευαίσθητοι δέκτες της πολιτικής αγοράς. Βλέπετε, έρχονται κι άλλα τριχωτά προαπαιτούμενα, ενώ ακολουθούν οι μπαμπούλες του Ασφαλιστικού. Το Μαξίμου κάνει ό,τι μπορεί για να ψηφίσει τώρα μόνο τα εύκολα και να σπρώξει πίσω τον περιβόητο «επανυπολογισμό» των συντάξεων. Πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής αν σκεφτεί κανείς ότι ο Πρωθυπουργός ήθελε αρχικά να ξεμπερδεύει με προαπαιτούμενα και υποχρεώσεις, ώστε να πάει γρήγορα στην αξιολόγηση και να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος. Αλλά και το χρέος, κρίνοντας από την πρόσφατη αναδίπλωση Τσακαλώτου, πίσω πάει, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί τη γραμμή της προκατόχου κυβέρνησης για προτίμηση στην επιμήκυνση και τα πολύ χαμηλά επιτόκια.

Ηταν πριν από έναν χρόνο τέτοιες μέρες, τέλος Νοεμβρίου του ’14, που η Ελλάδα έμπαινε σε νέα πολιτική φάση, καθώς η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου έφθινε και η προεδρική εκλογή δεν έβγαινε. Τα αστικά κόμματα έκλειναν τον κύκλο τους. Εντεκα μήνες αργότερα, τίποτε δεν είναι καλύτερο σε αυτή τη χώρα. Με εξαίρεση τον Τσίπρα και τους δικούς του, που έχουν την εξουσία, όλοι βρίσκονται σε δεινότερη θέση. Αν, κατά την ορθόδοξη μαρξιστική ανάγνωση, η θρησκεία είναι το όπιο των λαών, φαίνεται ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ απαρτίζεται από οπιομανείς της εξουσίας.