[Στίγμα] Μείον ένας

Μείον έναν μετράει, εκτός απρόοπτου, από απόψε η… τρεμάμενη κυβερνητική πλειοψηφία την οποία συγκροτούν ο αγαπημένος ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες». Οπως εγκύρως ενημερώθηκα, ο «μείον ένας», ο οποίος (φέρεται ότι) περιορίζει την πλειοψηφία που κυβερνά στις 154 έδρες, είναι ο γνωστός λατρεμένος σταρ της στήλης Νίκος «Γέροντα η ευχή» Νικολόπουλος.

Εξ όσων πληροφορήθηκα, ο ίδιος δεν είχε καμία διάθεση να αποχωρήσει. Εκδήλωσε απλώς την πρόθεση να καταψηφίσει το νομοσχέδιο για τα προαπαιτούμενα κατά την αποψινή ψηφοφορία. Είναι μια στάση που έχει επιλέξει μετά την κοροϊδία που υπέστη από τους κυβερνητικούς (συν)εταίρους, τον πρόεδρο Αλέξη και τον πρόεδρο Πάνο – του είχαν υποσχεθεί κατά μόνας ότι θα έπαιρνε θέση στην κυβέρνηση. Και επειδή τούτο δεν κατέστη εφικτό λόγω της γνωστής ιστορίας με τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου (δεν κρατάει κι αυτός ο Νικολόπουλος το στόμα του κλειστό…), του υποσχέθηκαν ότι θα του ανέθεταν την αντιπροεδρία της Βουλής – την κρίσιμη λόγω εποπτείας επί του πόθεν έσχες β’ αντιπροεδρία.

Αλλά ούτε και επί του συγκεκριμένου φάνηκαν συνεπείς. Και επειδή «το γινάτι βγάζει μάτι» έλεγαν παλιά, ο «Γέροντα η ευχή» Νικολόπουλος επέλεξε να υπερψηφίζει κατά περίπτωση. Κυρίως όμως να καταψηφίζει.

Χθες δέχθηκε σύντομο τηλεφώνημα του προέδρου Πάνου, «ηγουμένου», για να χρησιμοποιήσω μια θρησκευτική ορολογία, του κόμματος ΑΝΕΛ. Ο σχετικός διάλογος δεν είχε τίποτε το δραματικό. Δυνητικά θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι:

– Τσου…

– Κι εγώ θα βάλω τη γάτα μου να κλαίει…

Θα κλάψει ή όχι η γάτα του Νικολόπουλου – ύστερα από αυτό – λίγο ενδιαφέρει. Το θέμα είναι ότι οι 154 υπόλοιποι – εκτός απροόπτου – θα υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο. Γατάκια…

Ολο χάρη

Αναφέρομαι σε βουλευτές – «γατάκια», διότι λογικά την τακτική Νικολόπουλου έπρεπε να ακολουθήσουν αν ήθελαν να είναι συνεπείς με τα όσα τούς είχαν υποσχεθεί ο πρόεδρος Αλέξης και ο πρόεδρος Πάνος. Ο πρώτος είχε πει το κλασικό (αντιγραφή από τοίχους των Εξαρχείων και αλλαχού) «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη», λες και οι τραπεζίτες καίγονται να πάρουν σπίτια και όχι να μείνουν αυτά σε όσους τα έχουν και να εξυπηρετούν τα δάνειά τους. Ο δεύτερος είχε δηλώσει – είχε δεσμευθεί καλύτερα… – ότι η κυβέρνηση θα προστατεύσει απολύτως  την α’ κατοικία.

Αλλά η συμφωνία με την τρόικα προστατεύει μόνο το 25% των κατοικιών – αυτό βεβαιωμένο. Το υπόλοιπο 75% θα εκπλειστηριασθεί! Και αυτό βεβαιωμένο. Με απόφαση τής «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης. Αυτό να δεις πόσο βεβαιωμένο.

Αφού σου λέει ότι ο Ιωάννης Μελισσανίδης με τις υπέροχες από κάθε άποψη, θα επισημάνω, κυβιστήσεις του τα έχει χάσει με το ταλέντο και τις επινοήσεις του προέδρου Αλέξη (ο πρόεδρος Πάνος, δεν μπορεί. Εκ κατασκευής…).

– Θα μας φάει το ψωμί αυτός (θα μπορούσε να είχε δηλώσει έκθαμβος από τις κωλοτούμπες του άλλου).

Επιτυχία 100%

Βρέθηκα στη Βουλή χθες το μεσημέρι την ώρα που οι κτηνοτρόφοι (ένας κλάδος ιδιαίτερα  αγαπητός σε μένα λόγω καταγωγής…) έκαναν διαδήλωση. Πολλοί δεν ήταν, αλλά ήταν οργισμένοι. Δυο τρεις από αυτούς μού ζήτησαν να γράψω «για τα βάσανα που περνάνε» και πως «οι φόροι θα τους ξεκληρίσουν».

Το γράφω. Αλλά θα γράψω και γι’ αυτούς που φώναζαν «να καεί, να καεί η πουτάνα η Βουλή»! Φάτσες χρυσαυγίτικες οι περισσότεροι, προσπαθούσαν να εξαγριώσουν και τους υπόλοιπους. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και τα σχετικώς περιορισμένα επεισόδια κατά την απόπειρα μερικών – τους είδα… – να μπουν στο προαύλιο της Βουλής δείχνουν ότι οι περισσότεροι κτηνοτρόφοι ήρθαν στην Αθήνα για να διαδηλώσουν ειρηνικά.

Τυχαία είδα και τον προπηλακισμό από κτηνοτρόφους του φίλου Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ο άνθρωπος πήγε να τους συμπαρασταθεί. Αποδείχθηκε κακή ιδέα. Ευτυχώς δεν έγινε τίποτε σοβαρότερο. Αλλά να υπάρχει τύπος που να φωνάζει στον Λαφαζάνη – στον Λαφαζάνη! -«κλέφτες, κλέφτες», ε αυτό δεν το περίμενα.

Αγριο πράγμα ο όχλος, πολύ άγριο.

(Και ο Παναγιώτης, δύο στα δύο, ρε παιδί μου. Μία προχθές στην πορεία του Πολυτεχνείου και μία χθες με τους κτηνοτρόφους…)

Να έχει πλοκή

Ελικόπτερο δεν είδα να πετάει πάνω από τη συγκέντρωση των κτηνοτρόφων, υπήρχε όμως προχθές στην πορεία για το Πολυτεχνείο (που δεν έχω καταλάβει, αλήθεια το λέω, ποιο είναι πια το νόημά της…). Το βεβαιώνει η (τέως) πρόεδρος Ζωή, αλλά και διάφοροι φίλοι ρεπόρτερ, τους οποίους ρώτησα σχετικά διότι χθες «πλακώθηκαν» στο twitter η πρόεδρος Ζωή και ο… αντιπρόεδρος (του Ευρωκοινοβουλίου) Παπαδημούλης.

Η πρόεδρος Ζωή υπονόησε ότι το ελικόπτερο είχε πάει  ειδικά γι’ αυτήν, ο Παπαδημούλης υποστήριξε ότι αυτά είναι λαϊκισμός, μην τα πολυλογώ, έγιναν «μια ωραία ατμόσφαιρα».

Υπάρχει τίποτε καλύτερο, ερωτώ, από το να πλακώνονται δημοσίως δυο πρώην σύντροφοι; Εμένα αυτά είναι που μου αρέσουν στην πολιτική…

Δικό σας…

Φίλος, καλός, από τα παλιά, μου έστειλε χθες στίχο από το ποίημα του Αλεξανδρινού Κ. Π. Καβάφη «Εν μεγάλη ελληνική αποικία 200 π.Χ.», τον ακόλουθο (προφανώς προς σχολιασμό των κυβερνητικών… επιτυχιών στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα):

Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

«Ο ποιητής συνέθεσε το ποίημα το 1912» μου είπε, «πόσο επίκαιρο, μα πόσο επίκαιρο!».

Του απάντησα με άλλους στίχους από ποίημα του Καβάφη. Το «Από την σχολήν του περιωνύμου φιλοσόφου».

Εμεινε μαθητής του Aμμωνίου Σακκά δυο χρόνια·
αλλά βαρέθηκε και την φιλοσοφία και τον Σακκά.
Κατόπι μπήκε στα πολιτικά.
Μα τα παραίτησεν. Ηταν ο Επαρχος μωρός·
κ’ οι πέριξ του ξόανα επίσημα και σοβαροφανή·
τρισβάρβαρα τα ελληνικά των, οι άθλιοι.

Και ο νοών νοείτω…

Αντί απάντησης

Αισθάνομαι την ανάγκη να επαναλάβω αστικό μύθο, τον οποίο το πάλαι έχω καταγράψει, σύμφωνα με τον οποίο σε μια ταραχώδη προπολεμική συνεδρίαση της Βουλής, βουλευτής επιτίθεται συνεχώς από των εδράνων κατά του ευρισκομένου στο βήμα Γεωργίου Παπανδρέου. Ο Γέρος της Δημοκρατίας συνεχίζει να ομιλεί παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του βουλευτή της Δεξιάς να τον διακόψει.

Κάποια στιγμή όμως σταματά, γυρίζει προς το μέρος των βουλευτών της Δεξιάς, και ερωτά:

– Εγώ, εγώ, απαντάει περιχαρής ο βουλευτής που, επιτέλους, ο Γέρος τον πρόσεξε.

– Α, τότε δεν έχει την παραμικρή σημασία, παρατηρεί ο Παπανδρέου και συνεχίζει την ομιλία του…

(Αντί απαντήσεως σε διάφορα κλειδοκύμβαλα αλαλάζοντα που μου επιτέθηκαν χθες απ’ αφορμή τη γνωστή υπόθεση με τους υπουργούς Παππά και Σπίρτζη…)