[Ενστάσεις] Σαμπάνια και μποζολέ

Μετά το μακελειό της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, το «Charlie Hebdo», που συνεχίζει να ζει το πένθος από τις δικές του πληγές, κυκλοφόρησε με το πιο εύστοχο εξώφυλλο ever, εφάμιλλο του πνεύματος ενός Βολινσκί (που τον σκότωσαν οι εξτρεμιστές της τζιχάντ) και ενός Ράιζερ. Το εξώφυλλο έδειχνε έναν διάτρητο από τις σφαίρες άντρα, που από τις τρύπες έρρεε σαμπάνια. «Αυτοί έχουν τις σφαίρες, εμείς έχουμε τη σαμπάνια» γράφει η λεζάντα του εξωφύλλου.

Η σαμπάνια! Αλλά και το μποζολέ – το φρέσκο κρασί που αρχίζει, όπως κάθε χρόνο, να διατίθεται από αύριο. Σύμβολα της χαλάρωσης, του ελεύθερου χρόνου, της καλής διάθεσης, της ευζωίας, της διεκδίκησης ενός όλο και υψηλότερου επιπέδου ζωής. Αλλά γιατί εχθρεύονται αυτό το επίπεδο ζωής οι φανατικοί του Ισλάμ;

Επειδή στο κέντρο αυτού του επιπέδου ζωής είναι το άτομο, το ελεύθερο άτομο. Στην ανακοίνωσή τους, οι δολοφόνοι του Ισλαμικού Κράτους παραδέχονται ότι στόχος τους είναι η διασκέδαση, η ελευθερία και η αυτοδιάθεση στο πλαίσιο μιας ανοιχτής κοινωνίας.

Οι εξτρεμιστές του Ισλάμ, που σήμερα σπέρνουν χάος, έχουν στόχο. Εναν στόχο πολύ διαφορετικό από εκείνον της Αριστεράς, που συνεχίζει να επενδύει πολιτικά στην κατάλυση του καπιταλισμού. Τον ίδιο στόχο θέτει και το Ισλαμικό Κράτος. Αλλά ο στόχος δεν μπορεί να ενώνει Αριστερά και ισλαμικό εξτρεμισμό. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια θεμιτή (αν και αδύναμη, ως προς το διά ταύτα της εναλλακτικής πρότασης) πρόταση πολιτικής πάλης. Στη δεύτερη έχουμε μια φονική μηχανή, που είναι προφανές ότι δεν θα αρκούνταν στην κατάλυση του καπιταλισμού, αλλά στην επιβολή μιας εξουσίας μεσαιωνικής δεσποτείας, μισαλλόδοξου ολοκληρωτισμού, όπου η διαφορά είναι λόγος δίωξης και εξόντωσης.

Στο καθεστώς αυτό, η σαμπάνια είναι ελαφρύ ποτό της παρακμής. Οι αυταρχισμοί προτιμούν το αίμα.