[Αριστερά της Εδέμ] Είμαστε όλοι μελαγχολικοί

Το μακελειό στο Παρίσι υπενθύμισε τη μελαγχολία που προκαλεί ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα για οτιδήποτε τον ενεργοποιεί. Από τη μία, ο μηχανιστικός αντιιμπεριαλισμός που αυτόματα αναζητεί ποιος ωφελείται από την ατομική τρομοκρατία και σχεδόν πάντα «φωτογραφίζει» την Αμερική ή την αποικιοκρατική Γαλλία ως ένοχη για το κύμα βίας που έχει πυροδοτήσει παγκοσμίως.

Από την άλλη, ένας μικροαστικός ανθρωπισμός του «Ζε σουί Σαρλί» που μπέρδεψε την αλληλεγγύη με events και περφόρμανς και ενδύθηκε τη σημαία της Γαλλίας με σχεδόν μεταφυσικό τρόπο. Και οι δύο υστερικές λογικές έχουν τις ρίζες τους στη μελαγχολική δημοκρατία. Η πρώτη ακουμπάει στις πιο αφελείς εκβολές μιας σχεδόν μεταφυσικής Αριστεράς που έχει τα εργαλεία ανάλυσης έτοιμα ακόμη και για την πιο περίπλοκη εξίσωση. Η δεύτερη έχει κάτι από τον «Κυρ Παντελή» που τραγουδούσε ο Πάνος Τζαβέλλας σε μπουάτ και κάτι από τον φιλοζωισμό μεσόκοπων κυριών που νοσταλγούν την ΕΡΕ και την κανονικότητα του καταναλωτισμού.

Πλάι σε αυτά βέβαια προστέθηκε τώρα μετά το μακελειό και μια νέα φυλή φιλελεύθερων δημοσιολογούντων: οι πολέμαρχοι της Πλατείας Καρύτση. Κάτι όψιμοι ανθυπο-Τσόρτσιλ που έχουν μπερδέψει την Ευρώπη με τα τουριστικά τους ταξίδια, τον καταναλωτισμό με τις πιο ουσιαστικές παραδόσεις του Διαφωτισμού και τώρα εύχονται να πετάξουν Μιράζ πάνω από τον ουρανό της Μέσης Ανατολής.

Η σχετικοποίηση όμως και ο συμψηφισμός είναι ένα επικίνδυνο σπορ. Ακριβώς όπως και οι γενικεύσεις. Το τέρας του ISIS – υπαρκτό και πριμοδοτούμενο για χρόνια και από τη Δύση – είναι η άλλη όψη ενός νέου πολυπολικού και ταραγμένου πλανητικού πεδίου. Ταυτόχρονα, ο καλπασμός του δεν μπορεί να συνδέεται με αιμοσταγείς συμβουλές του τύπου «αφανίστε τους μουσουλμάνους». Οι εφιαλτικές απόψεις δημοσιολογούντων που ενοχοποιούν ολόκληρους λαούς για την τρομοκρατία ζητώντας σταυροφορίες είναι συχνά τεχνικές εξοικείωσης του πλήθους με τις πιο ακραίες θέσεις. Ξένες προς τον πυρήνα της αληθινής Ευρώπης.