[Στίγμα] Χωρίς εξαίρεση

Η γιαγιά μου η Αρετούλα, μια γυναίκα σοφή, νουθετούσε τα εγγόνια της, εμού συμπεριλαμβανομένου, με το κλασικό (για εκείνη) «παιδάκι μου, όλα εδώ πληρώνονται. Ο,τι έκανες και ό,τι κάνεις κάποια μέρα θα το βρεις μπροστά σου και θα πληρωθείς με το ίδιο νόμισμα». Η γιαγιά Αρετούλα έφυγε πλήρης ημερών με τη σοφία να την συνοδεύει ώς την τελευταία της ημέρα. Φευ «έφυγε» προ ετών, και δεν πρόλαβε να δει, να ζήσει, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οχι πως θα την ψήφιζε, δηλαδή, αλλά να  διαπιστώσει ιδίοις όμμασιν το πώς και πόσο έχει εφαρμογή στην καθημερινότητα η σοφία της!

Χθες, ας πούμε. Οργανώθηκε ολόκληρη «καταδρομική» επιχείρηση με τη συμμετοχή πλήθους ένστολων αστυνομικών, αστυνομικών με πολιτικά και διαφόρων «ντουλαπών» του τομέα κινητοποιήσεων του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να πάει το αριστερό μου αγόρι Αλέξης στο Πολυτεχνείο να καταθέσει (το καθιερωμένο) στεφάνι.

Παρακάμπτω το γεγονός ότι για να καταθέσει στεφάνι ο λαοφιλής Πρωθυπουργός, το ίνδαλμα της νεολαίας, ο άνθρωπος που με τις δημόσιες εμφανίσεις του κάνει τον Μπόνο και τον Μπρους Σπρίνγκστιν να χάνουν το χρώμα τους, χρειάστηκε να κινητοποιηθεί τόσος κόσμος. Στέκομαι στο γεγονός καθ’ εαυτό. Πέρσι πήγε στο Πολυτεχνείο ωραίος, άνετος, με χαιρετούρες δεξιά – αριστερά, και με δηλώσεις για το πόσο αγωνιστική είναι η Αριστερά. Φέτος – φρουρούμενος και με την ψυχή στο στόμα – ένα λεπτό (1 λεπτό!!) έμεινε στον χώρο.

Πέρσι οι δικοί του, η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που έκραζε όσους πολιτικούς αποτολμούσαν να πλησιάσουν στο Πολυτεχνείο. Φέτος ήρθε η σειρά του. Γιατί, όπως έλεγε και η γιαγιά μου η Αρετούλα, σοφή γυναίκα (θα το επαναλάβω), «παιδάκι μου, όλα εδώ πληρώνονται».

Νεράντζια γιοκ

Ενημερώνω για όσους καίγονται να μάθουν λεπτομέρειες για το πώς εξελίχθηκε το όλο event ότι νεράντζια και τέτοια δεν έπεσαν. Θες γιατί κάποιοι προνόησαν να τα μαζέψουν αποβραδίς ή θες γιατί, τύχη αγαθή, φέτος οι νεραντζιές στο Πολυτεχνείο δεν άνθισαν, και ως εκ τούτου πώς να κάνουν νεράντζια, νεραντζάκια δεν εκτοξεύθηκαν.

Κάτι μπουκαλάκια – μικρά, των  500 ml – έπεσαν, αλλά κανένα ευτυχώς δεν βρήκε τον πρόεδρο Αλέξη, ο οποίος αποχώρησε ατσαλάκωτος μεν, κραζόμενος οικτρά δε.

Ποιοι έκραζαν; Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν ότι η πολιτική είναι η τέχνη της ψευδολογίας – και του ρεαλισμού θα συμπλήρωνα αν δεν κινδύνευα να με επικηρύξουν οι οπαδοί του Βολταίρου, στον οποίο ανήκει και ο σχετικός αφορισμός…

Εκδηλώσεις

Σε συνέχεια των ανωτέρω θα σημειώσω επίσης ότι «έχει ο καιρός γυρίσματα» – αυτό δεν το έλεγε η γιαγιά μου, εγώ το λέω – και θα επισημάνω ακόμη ότι ισχύει απολύτως και αυτό που μου είχε πει προ ημερών ένας πολιτικός μου φίλος, ότι «αδερφέ, αυτοί σε λίγο θα κοιτάζουν τον κόσμο πίσω από  τα φιμέ τζάμια των λιμουζινών τους».

Φυσικά, έκανα μεγάλη πλάκα χθες βλέποντας τα σχετικά βίντεο τόσο από την Αθήνα όσο και από το Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης όπου συριζοστελέχη επιχείρησαν να καταθέσουν στεφάνια για το Πολυτεχνείο.

Πέρασα ευχάριστα, επειδή είχε απίστευτο γέλιο το θέαμα διάφοροι γέροντες (αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ – ένα απολίθωμα…) να σπρώχνονται με τα παιδαρέλια και να ωρύονται αλληλοϋβριζόμενοι. Με έπιασε η ψυχή μου διότι οι άνθρωποι εμφανίζονταν στα όρια του εγκεφαλικού! Οι μεγάλοι. Οι πιτσιρικάδες το γλεντούσαν…

Συστήνω ανεπιφύλακτα τα βίντεο – μπορεί κανείς να τα βρει όλα στο YouTube. Προσθέτω απλώς  την εξήγηση ΣΥΡΙΖΑ που έδινε το 2010 και το 2011, όταν μέλη του προπηλάκιζαν αγρίως στελέχη της τότε κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ): πρόκειται, έλεγαν, για εκδηλώσεις της δίκαιης κοινωνικής οργής.

Υποθέτω ότι χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό μπορούμε να ερμηνεύσουμε αναλόγως και τα χθεσινά εις βάρος του Τσίπρα…

Διορθώσεις

Για την αγαπημένη «Αυγή», αυτό το υπόδειγμα συριζαίικης δημοσιογραφικής δεοντολογίας και αντικειμενικότητας, που τίποτε δεν είδε από όλα τα προηγούμενα, αρκεί το γεγονός ότι ο πρόεδρος Αλέξης αποτόλμησε να μεταβεί χθες στο Πολυτεχνείο, πρωί πρωί με την… αυγούλα – 9 το πρωί, σου λέει, ήταν εκεί!

Εξού και το site της εφημερίδας ανέπεμψε αμέσως μετά διθυράμβους για τον… ηρωικό Πρωθυπουργό: «ο πρώτος πρωθυπουργός που πήγε στο Πολυτεχνείο», έγραψε μετά πολλών θαυμαστικών.

Λυπάμαι που θα το στενοχωρήσω, το λατρεμένο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Τσίπρας δεν είναι ο πρώτος. Είναι ο τέταρτος πρωθυπουργός που πήγε Πολυτεχνείο (και δεν τον βλέπω να ξαναπηγαίνει…). Ο πρώτος ονομαζόταν Ανδρέας Παπανδρέου, ο δεύτερος Κώστας Σημίτης και ο τρίτος Γιώργος Παπανδρέου – ο οποίος μάλιστα κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο στις 17  Νοεμβρίου του 2010, δηλαδή επί του δικού του Μνημονίου…

Και χωρίς τη χθεσινή… μεγαλειώδη κινητοποίηση των αστυνομικών Αρχών – διότι του έργου είχε επιμεληθεί ο «μανούλα σ’ αυτά» Μιχάλης Καρχιμάκης…

Οχι άλλη απογοήτευση

Αλλάζω πίστα, για να επισημάνω ότι η άτεγκτος (ενίοτε…) ελληνική Δικαιοσύνη εξήντλησε τις «δυνατότητές» της κατά την εκδίκαση της υπόθεσης του ζεύγους Γιάννου και Ρούλας Παπαντωνίου, που είχαν ξεχάσει να καταγράψουν 1,3 εκατ. ευρώ στο πόθεν έσχες του έτους 2009. Το δικαστήριο δεν δέχθηκε καμία από τις εξηγήσεις και τα επιχειρήματα των κατηγορουμένων, διαβάζω στις σχετικές ειδησεογραφικές σελίδες στο Διαδίκτυο.

Επειδή δεν μπορώ να κρίνω μια δικαστική απόφαση – το απαγορεύουν οι ίδιοι οι δικαστές -, θέλω να ελπίζω ότι η ίδια αυστηρή στάση θα τηρηθεί και σε άλλες περιπτώσεις, λ.χ., το πρώτο που μου έρχεται στον νου είναι το θέμα με τα προβληματικά πόθεν έσχες του Γιώργου Σταθάκη και του μπαρμπα-Αλέκου Φλαμπουράρη!

Υπέπεσαν και οι δύο σε ανάλογο αδίκημα. Η Πανδερκής θεά Θέμις που αντιπροσωπεύει τον νόμο, την ηθική τάξη και το θείο δίκαιο, και η οποία κρατάει έναν ζυγό στο αριστερό της χέρι για να συμβολίσει τη Δικαιοσύνη και μια αλυσίδα μετά ξίφους στο δεξί για να συμβολίσει την αυστηρή εφαρμογή της, θέλω να ελπίζω ότι θα κάνει τη δουλειά της ανεπηρέαστη.

Κάτι άλλο θα με απογοήτευε, κυρία Θάνου μου (απευθύνομαι στην αγαπημένη πρόεδρο του Αρείου Πάγου με το γνωστό μαλλί – χολιγουντιανή υπερπαραγωγή). Πρέπει να σας το πω αυτό…

Σκληροί

Στο μεταξύ, επιθυμώ να απευθύνω μια έκκληση στην κυβέρνηση εκ μέρους όλων εκείνων που τρέμουν μη χάσουν το σπιτάκι τους σε πλειστηριασμούς: παρακαλώ, λοιπόν, να μη διαπραγματεύεται τόσο σκληρά με τους δανειστές που πίνουν το αίμα του λαού. Διότι μετά τα… απτά αποτελέσματα που προέκυψαν από τις ολονύχτιες ή τις 17ωρες διαπραγματεύσεις, πολλοί όπως κι εγώ σκέφτονται ότι πιθανότατα αν ο Τσακαλώτος, ο Χουλιαράκης, ο Σταθάκης και τα άλλα παιδιά δεν διαπραγματεύονταν τόσο… σκληρά με την τρόικα, τα πράγματα ίσως να ήταν καλύτερα. Να έλεγε η τρόικα, δηλαδή, εντάξει μωρέ, τι να τους πάρουμε τώρα των ανθρώπων τα σπίτια, τι να τα κάνουμε, και το πράγμα να έληγε εκεί. Τουτέστιν… όχι άλλο κάρβουνο αδέρφια, όχι άλλο κάρβουνο…

Λάθος πόρτα

Παρέλαβα χθες το απόγευμα κυβερνητική ανακοίνωση υπό τον τίτλο «Δήλωση Νίκου Παππά και Χρήστου Σπίρτζη σχετικά με το συκοφαντικό δημοσίευμα της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ”».

Αφορά το χθεσινό δημοσίευμα της στήλης σχετικά με τα όσα απίθανα – όπως κατ’ επανάληψιν σημείωνα – ανέφερε σε ερώτησή του ο βουλευτής Ηρακλείου Κρήτης Ε. Αυγενάκης. Οι δύο υπουργοί, αφού εμπλέκουν, επιεικώς θα αναφέρω… το γάλα με την Καβάλα, όπως ας πούμε τον ανηλεή αγώνα που διεξάγουν νυχθημερόν κατά της διαπλοκής και άλλα ηχηρά παρόμοια, απειλούν να εφαρμόσουν κατ’ εμού υποθέτω την προσφιλή… τακτική Καμμένου: ήτοι, προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

Φυσικά μπορούν να το πράξουν άνευ ετέρας. Αλλά τους διαφεύγει κάτι. Οτι λάθος πόρτα χτυπούν αν πιστεύουν ότι δι’ αυτού του τρόπου θα αποφύγουν τον έλεγχο. Σε ό,τι δε με αφορά, «σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ»…