ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ, ΑΛΕΞΗ
Αξιοπρόσεκτη ήταν η επίθεση Τσίπρα στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο - ή μάλλον η αποκήρυξή του, όπως θα σημείωναν εκείνοι που παρακολουθούσαν τα προηγούμενα χρόνια τη σχέση κατανόησης που είχε ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ με τις ποικιλώνυμες αναρχικές ομάδες.
Αξιοπρόσεκτη ήταν η επίθεση Τσίπρα στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο – ή μάλλον η αποκήρυξή του, όπως θα σημείωναν εκείνοι που παρακολουθούσαν τα προηγούμενα χρόνια τη σχέση κατανόησης που είχε ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ με τις ποικιλώνυμες αναρχικές ομάδες.
Προφανώς η εξουσία δεν φθείρει μόνον, διδάσκει κιόλας. Και ο Πρωθυπουργός γνωρίζει πλέον πολύ καλά ότι οι «γνωστοί άγνωστοι», οι κουκουλοφόροι, αυτοί που κατά καιρούς καταγγέλλονται – ειδικά από την Αριστερά – ως «μακρύ χέρι της εξουσίας» είχαν και έχουν τη δική τους ατζέντα.
Παρ’ όλ’ αυτά η φραστική αποκήρυξη των «αναρχοαυτόνομων» δεν έχει την πολιτική σημασία που θα είχε μια έμπρακτη καταδίκη των παρακρατικών μηχανισμών – οι οποίοι φάνηκε να λειτουργούν στην υπόθεση Πανούση.
Οι καταγγελίες του πρώην υπουργού – στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ – αντιμετωπίζονται προς το παρόν από την κυβέρνηση μέσω μηνύσεων κατ’ αγνώστων, σαν να έχει μεγαλύτερη σημασία η «διαρροή» μιας νόμιμης υποκλοπής από το ίδιο το περιεχόμενό της. Ειρήσθω εν παρόδω ότι, στο παρασκήνιο, καταγράφεται σφοδρή δυσαρέσκεια του Μαξίμου κατά του διοικητή της ΕΥΠ.
Η κυβέρνηση επιλέγει αυτή την τακτική παρά το γεγονός ότι οι καταδικασμένοι για τρομοκρατία συνομιλητές στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσαν δημοσίως και σε «πανηγυρικό» τόνο τις καταγγελίες Πανούση ότι αποτελεί στόχο τους.
Κάποια στιγμή οι κυβερνώντες πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους – με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν: και πρέπει να το πράξουν ρίχνοντας άπλετο φως σε αυτή την υπόθεση, που μόνο μυθιστόρημα δεν είναι…