ΤΟ Τίμημα

Επιτέλους, ας πέσουν οι μάσκες. Τι αθλητισμό θέλουμε; Επιθυμούμε μεγάλα ρεκόρ και εντυπωσιακά άλματα; Μας γοητεύουν οι δυσθεώρητες ρίψεις; Μας συγκινεί το υπεράνθρωπο, το εξωπραγματικό; Ναι, παραδεχθείτε το! Αν ο Μπολτ ή ο Μάικλ Τζόνσον δεν είχαν πετύχει τα ρεκόρ που έχουν γράψει Ιστορία, θα ήταν κιτρινισμένες σελίδες στο αλμανάκ των «δεύτερων». Αν ο Μπούμπκα, η Ισινμπάγεβα, η Βλάσιτς, ο Σοτομαγιόρ, ο Εντουαρτς, ο Πάουελ δεν έφταναν τόσο ψηλά, τόσο μακριά, ούτε ο νονός που τους βάφτισε δεν θα θυμόταν τα ονόματά τους. Μας γοητεύει ο στίβος όταν ξεπερνά τα όρια του πιθανού και δυστυχώς αυτά τα όρια σπάνε με βοηθήματα, είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε είτε όχι. Αλλωστε, όλοι αυτοί που κάνουν πρωταθλητισμό είναι ενήλικοι και υπεύθυνοι των πράξεών τους. Οσοι δήθεν εντυπωσιάστηκαν από την έκθεση της WADA για τους ρώσους αθλητές κατοικούν στον πλανήτη των πιθήκων. Τα μεγάλα ρεκόρ κρύβουν πίσω τους μικρές αμαρτίες και οι μικρές αμαρτίες μεγάλα συμφέροντα. Ξεκαθαρίστε τι θέλετε: στίβο χλιαρό και άνοστο σαν φιδέ στο Σισμανόγλειο ή νόστιμο σαν τον γκουρμέ αστακό στην Μπόμπενα; Και πριν αποφασίσετε, ρωτήστε και τις εταιρείες αθλητικών ειδών που πληρώνουν τα πάντα τι θέλουν κι αυτές και αποφασίζετε στο τέλος μαζί. Εεετσι!