[Ενστάσεις] Καλή βία δεν υπάρχει

«Ο αποκλεισμός ομάδων ή ατόμων λόγω φυλής, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού, κ.λπ., από συσσίτια ή άλλες παροχές, θα συνιστά πλέον προσβολή της τιμής του ατόμου που θίγεται και θα διώκεται σε βαθμό πλημμελήματος». Με αυτή τη διατύπωση, την οποία συμπεριέλαβε το υπουργείο Δικαιοσύνης στο νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, η Χρυσή Αυγή, λέει η κυβέρνηση, θα χάσει τη δυνατότητα να ασκεί ρατσιστικό φιλανθρωπικό έργο.

Είναι χρήσιμος ο νόμος; Πιθανόν. Θυμίζω όμως ότι ο δήμαρχος Αθηναίων κατάφερε, με το ήδη υπάρχον οπλοστάσιο, να απαγορεύσει το συσσίτιο μίσους «μόνο για Ελληνες» τις παραμονές του Πάσχα του 2013, εκθέτοντας και εξευτελίζοντας τη ρατσιστική πρόταση της ριζοσπαστικής ακροδεξιάς οργάνωσης. Μάλιστα ο χρυσαυγίτης Γερμενής, που επιχείρησε να επιτεθεί με όπλο στον Γιώργο Καμίνη, αφοπλίστηκε από τους άνδρες της ασφάλειας και σήμερα είναι νομικά υπόλογος. Για να αποδειχθεί ότι δεν αρκεί η ύπαρξη νόμων, χρειάζεται και η πολιτική βούληση για να πολεμηθεί ο εξτρεμισμός – που, καθώς φαίνεται και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δεν εκφράζεται μόνο στην περιοχή της Ακρας Δεξιάς. Και βέβαια, η νόμιμη βία – η βία του κράτους δικαίου.

Περιέργως, και ενώ η κυβέρνηση κυοφορούσε την προαναφερθείσα διάταξη, ένα βίαιο περιστατικό στη Θεσσαλονίκη αποδεικνύει ότι η νόμιμη βία δεν είναι πια στην αποκλειστική δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους. Ως γνωστόν, στη διαδήλωση ποντιακών σωματείων της Θεσσαλονίκης, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στην Αθήνα, εντοπίστηκαν και εδάρησαν άγρια στελέχη της Χρυσής Αυγής. Ο ξυλοδαρμός τους μάλιστα περιφέρθηκε ως απόδειξη της «δημοκρατικότητας» των διοργανωτών. Και φυσικά έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες, αφού θεωρήθηκε φυσικό να δαρούν χρυσαυγίτες από πολίτες, η βία των οποίων συγχωρείται επειδή εμφορούνται από «ανώτερα ιδανικά».

Χρειάζεται να το ξαναπούμε. Καλή και κακή βία εκ μέρους ατόμων ή ομάδων δεν υπάρχει. Ας το θυμόμαστε σε μια εποχή που το μίσος, ακόμα μία φορά, διεκδικεί αξία επιχειρήματος στον δημόσιο διάλογο.