[Αγιογραφίες] Λόμπι

Δεν περίμενε κανείς τον ψυχρό σαρκασμό του Νίκου Παρασκευόπουλου για τις μυθιστορηματικές ανησυχίες του Γιάννη Πανούση για να μάθει ότι οι δύο άνδρες δεν αγαπήθηκαν ποτέ. Ηδη από την πρότερη συμβίωσή τους στην κυβέρνηση ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είχε μορφή παρασκηνιακής βεντέτας.

Ο Παρασκευόπουλος πάντως κάθε άλλο παρά αμφισβήτησε ότι μπορεί ο Πανούσης να απειλήθηκε. Θεώρησε απλώς υπερβολική την αντίδραση του πρώην υπουργού. Οι απειλές είναι για τον Παρασκευόπουλο μέρος της δουλειάς. Γι’ αυτό και ο ίδιος τις υποδέχεται ατάραχος.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης ανήκει σε εκείνους που ποτέ δεν έκρυψαν ότι η Πολιτεία πρέπει να είναι διατεθειμένη να ακούει τα αιτήματα ακόμη και εκείνων που δηλώνουν ότι σκοπός τους είναι να την καταλύσουν. Εκεί φαίνεται να διαφέρει από τον Πανούση. Αυτό που ο ένας καταγγέλλει ως παράνομη απειλή, ο άλλος το αναγνωρίζει ως θεμιτή πίεση μιας ζωηρής μειοψηφίας. Ως την πίεση ενός ακόμη λόμπι – και μάλιστα λόμπι αγνού, μη κερδοσκοπικού.

Το πού καταλήγει αυτή η τακτική το μαρτυρεί το παράδειγμα του ίδιου του Παρασκευόπουλου. Ο ίδιος, παρότι ικανοποίησε αιτήματα ομάδων κρατουμένων και αλληλέγγυων, δεν κατάφερε να αποφύγει να στοχοποιηθεί σαν να ήταν πολιτικός τους αντίπαλος. Κάποια λόμπι δεν είναι χορτοφάγα.

Το χαρτοφυλάκιο του Παρασκευόπουλου δεν έχει μόνο ιδεολογική αξία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και ατμομηχανή του «παράλληλου προγράμματος» – της ατζέντας με τις μη μνημονιακές πολιτικές που προορίζονται να διαφυλάξουν την αριστερή ταυτότητα του κόμματος.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια είναι η αρχή. Εκεί η συμπολίτευση θα διχαστεί. Αλλά θα διχαστεί ευτυχισμένα. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ θα αποκολληθεί για λίγο από τον εταίρο του, δίνοντας στους βουλευτές του την ευκαιρία για αριστερό ξεχαρμάνιασμα. Οι δε ΑΝΕΛ θα αναβαπτιστούν στην ταυτότητα ενός κόμματος που δεν περιορίζει την ομοφοβία του στο twitter, αλλά την υπερασπίζεται κοινοβουλευτικά, σαν παράσημο κοινωνικού συντηρητισμού. Κι όλα αυτά ανώδυνα – χάρη στις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.

Τα οφέλη αυτής της χημείας για τον Παρασκευόπουλο και τους συντρόφους του δεν χρειάζονται ανάλυση: μπορούν θαυμάσια να είναι υπουργοί με τις ψήφους των ΑΝΕΛ. Και Αριστεροί με τις ψήφους των άλλων.