[Θεωρείο] Θέμα στυλ

Η καταγγελία του Γιάννη Πανούση έχει μια τέτοια πολιτική διάσταση ώστε ο πολιτικός της σχολιασμός είναι αναγκαίος. Αλλά εάν το καλύτερο πολιτικό σχόλιο που έχουν να κάνουν ο υπουργός Δικαιοσύνης και ο αντιπρόεδρος της Βουλής είναι η πλήρης απαξίωση της καταγγελίας, τότε ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει δίκιο να φοβάται. Ο Νίκος Παρασκευόπουλος είπε περίπου ότι οι απειλές είναι μέρος της δουλειάς και ότι σε αντίθεση με τον πρώην συνάδελφό του εκείνος τις δέχεται ατρόμητα. Ο Γιώργος Βαρεμένος συνέκρινε την καταγγελία με τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ.

Και στις δύο τοποθετήσεις το υπονοούμενο είναι ότι ο Πανούσης υπερβάλλει. Οτι κάτι ανάμεσα σε έναν υπερβάλλοντα ζήλο και έναν υπερβάλλοντα φόβο και μια κρίση φαντασιοπληξίας κάνει τον πρώην υπουργό να συμπεριφέρεται ακατανόητα. Αν χρησιμοποιούσαν πιο αγοραία γλώσσα, τη χύμα γλώσσα των τηλεοπτικών παραθύρων ας πούμε, ο ένας θα έλεγε «έλα μωρέ, τι να πούμε κι εμείς» και ο άλλος «σιγά μην τον κυνηγάει και ο Κάρλος το Τσακάλι». Κι αν ο Βαρεμένος, που ξέρει από πρωινάδικα και τηλεοπτική κλωτσοπατινάδα, δεν μίλησε πιο χύμα οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι παρακολουθεί την κινηματογραφική επικαιρότητα. Από αυτήν την άποψη, μας έσωσε ο Τζέιμς Μποντ που βγαίνει στις αίθουσες μεθαύριο. Οσο και αν τον τσαλακώσει ο Ντάνιελ Κρεγκ, ο πράκτορας 007 παραμένει ένα σύμβολο κομψότητας και στυλ.

Η διατύπωση, πάντως, δεν αλλάζει την ουσία των σχολίων. Ούτε και την ουσία της στάσης της κυβέρνησης που απλώς παρέπεμψε στη Δικαιοσύνη έναν πρώην υπουργό της, ο οποίος υποστηρίζει ότι έχει ενημερώσει το Μαξίμου εδώ και τέσσερις μήνες και ότι μέρος των στοιχείων του προέρχονται από την ίδια την ΕΥΠ. Πιθανότατα ένα άλλο κράτος θα είχε σπεύσει να προστατεύσει τον εαυτό του – όχι από τις καταγγελίες ενός πρώην υπουργού, αλλά από τις πάσης φύσεως απειλές που δέχονται πρώην και νυν αξιωματούχοι του. Οχι όμως αυτό το κράτος. Γιατί όπως θα ‘λεγε και ο Βαρεμένος, σε αυτό το κράτος τέτοιου τύπου αντιδράσεις τις βλέπεις μόνο στο σινεμά.