[Στίγμα] Σαΐτες

Η γεωγραφία δεν λέω πως είναι και το δημοφιλέστερο μάθημα στα σχολεία, αν και εμένα μου άρεσε τρελά – άσος ήμουν (ίσως γιατί διαβάζοντας για πόλεις, χώρες, βουνά και θάλασσες έμαθα να «ταξιδεύω»). Πώς ήμουν εγώ μαθητής με τη γεωγραφία; Ο πρόεδρος Αλέξης καμία σχέση! Στόκος. Και δεν αναφέρομαι στα πιο εξειδικευμένα, επιπέδου ερωτήσεων στο «Hot seat» του Ζουγανέλη – του είδους ποια είναι η πρωτεύουσα της Αλάσκας ή πού βρίσκεται το Μούρμανσκ, η Γη του Πυρός, σε ποια ήπειρο ανήκει το Περθ. Οχι. Μιλάμε για τα βασικά. Τα νησιά της Ελλάδας, ας πούμε.

Χθες μάθαμε, διά στόματος Πρωθυπουργού – του πολυμαθέστατου Αλέξη – ότι η Μυτιλήνη και η Λέσβος είναι δύο… διαφορετικά νησιά! Εκστόμισε συγκεκριμένα, και δεν δέχομαι διαψεύσεις, το ακόλουθο δείγμα των… αδιανόητων γνώσεων που κουβαλάει μέσα του:

«Ηρθαμε σήμερα (στη Μυτιλήνη, μαζί με τον Μάρτιν Σουλτς) σε μια δύσκολη μέρα, αλλά δεν θέλαμε να κρύψουμε τίποτα. Θέλαμε να δούμε την πραγματική, σκληρή εικόνα που αντιμετωπίζει καθημερινά η Μυτιλήνη, η Λέσβος και τα άλλα νησιά της Ελλάδος».

Και γιατί όλο αυτό; Επειδή, προφανώς, το αριστερό μου αγόρι την ώρα που τα άλλα παιδάκια στο σχολείο έκαναν γεωγραφία αυτός έφτιαχνε σαΐτες και τις πετούσε στους συμμαθητές του. Τόσο απλά…

Εγκυκλοπαιδικές γνώσεις

Επειδή όμως ποτέ δεν είναι αργά να μάθει κάτι, τον πληροφορώ ότι Μυτιλήνη και Λέσβος είναι ένα και το αυτό. Και διευρύνω τις γνώσεις του ενημερώνοντάς τον ότι το νησί πήρε το όνομα Λέσβος στους προϊστορικούς χρόνους, όταν κατοικήθηκε από Θεσσαλούς  εποίκους της φυλής των Λαπιθών, των οποίων ο βασιλιάς ονομαζόταν Λέσβος – εξού συνάγω και το σημερινό accent του φίλου μου Χιώτη και άλλων διαφόρων Μυτιληνιών που γνωρίζω, το οποίο ομοιάζει καταπληκτικά με αυτό των λαρισαίων προγόνων τους!

Αργότερα, τον 7ο αιώνα π.Χ., οι κάτοικοι του νησιού ταυτίστηκαν με την ονομασία μιας από τις πέντε μεγάλες πόλεις του, της Μυτιλήνης (οι άλλες τέσσερις ήταν η Μήθυμνα, η Αντισσα, η Πύρρα και η Ερεσός).  

Μάθε παιδί μου γράμματα, επιτέλους…

Ελιγμοί

Και ύστερα από αυτό το μικρό μάθημα γεωγραφίας και ιστορίας στον μαθητή Αλέξιο Τσίπρα του Παύλου, εισηγούμαι να μεταφερθούμε στα της επίσκεψης Μάρτιν Σουλτς  στο νησί Λέσβος (στη Μυτιλήνη, θα πάμε άλλη φορά!..), διότι ο δικός μας ισχυρίστηκε ότι δεν έκρυψε τίποτε από τον Σουλτς, αλλά η αλήθεια είναι τελείως, μα τελείως, διαφορετική.

Οπως όμως γνωρίζει όλη η Μυτιλήνη και μου περιέγραψε χθες το βράδυ ένας φίλος μου, οι  άνθρωποι της κυβέρνησης που είχαν επωμιστεί το βάρος του προγράμματος επέλεξαν να οδηγήσουν τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου σε ένα κέντρο καταγραφής (τη Μόρια) μέσω… Λαμίας και όχι μέσω του παραλιακού δρόμου που περνάει από το λιμάνι, να δει πραγματικά ο άνθρωπος τι συμβαίνει.

Υπολογίζεται ότι εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην περιοχή πάνω από 10.000 πρόσφυγες, οι οποίοι έκοβαν πάνω κάτω βόλτες, περιμένοντας πότε θα φανεί ένα καράβι να τους πάρει από εκεί. Νηστικοί, ταλαιπωρημένοι, χωρίς ένα μέρος να κάνουν την ανάγκη τους.

Ειλικρινά διερωτώμαι ποιος είχε τη βλακώδη ιδέα να εξωραΐσει την εικόνα του Προσφυγικού στον Σουλτς. Αντί να τον πάνε στο λιμάνι, τον πήγαν εκεί όπου όλα (ή σχεδόν όλα) ήταν τακτοποιημένα. Τι να πεις…

Αφαντοι

Το άλλο που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι ενώ όλα τα φώτα έχουν πέσει στο δράμα των προσφύγων στη Μυτιλήνη, ουδείς ασχολείται με την τραγωδία που εξελίσσεται στο μικρό νησί της Λέρου, όπου σχεδόν 5.000 πρόσφυγες περιφέρονται εδώ κι εκεί, πεινασμένοι και άστεγοι, δεδομένου ότι το νησί αδυνατεί να τους θρέψει. Παρά τις εξαντλητικά φιλότιμες προσπάθειες του δήμου του νησιού, αλλά και των εθελοντών, η κατάσταση είναι επιεικώς απελπιστική και η Πολιτεία που-θε-νά!

Ακούει κανείς αρμόδιος, άραγε;

Κανείς άλλος;

Παραμένω στα «σκληρά» της πολιτικής πραγματικότητας, όπως αυτή συνίσταται από μεγάλες παραδοχές του καιρού μας, που είναι ας πούμε το μείζον πρόβλημα της χώρας σήμερα: το 1914 έγινε ή όχι Γενοκτονία των Ποντίων.

Διαβεβαιώνω εγκύρως τους «ποντιολογούντες» ότι, πρώτον, δεν τίθεται θέμα αποπομπής του υπουργού Φίλη από την κυβέρνηση – τον στηρίζει ο  πρόεδρος Αλέξης (με διαβεβαίωσε ο άνθρωπός μου στο Μαξίμου). Και δεύτερον, ούτε ο ίδιος ο Φίλης δεν προτίθεται να παραιτηθεί, διότι δεν βλέπει να υφίσταται λόγος. Μεταξύ μας, ούτε και εγώ βλέπω, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αντιθέτως αυτό που εμένα με «κεντρίζει» είναι ότι επί του θέματος παίρνει θέση ο κάθε πικραμένος, καταδικάζοντας φυσικά τον Φίλη. Και δεν αναφέρομαι στον Καμμένο (κυβερνητικός εταίρος είναι, καλά κάνει και τοποθετείται). Αλλά και ο… Ιβάν Σαββίδης; Ο ποδοσφαιροπαράγοντας; Ελεος, πια…

Κρυφτό

Αναφέρθηκα προηγουμένως στην πηγή μου, περί μη παραίτησης Φίλη, που είναι ο «άνθρωπός μου στο Μέγαρο Μαξίμου», τον οποίο για λόγους ευνόητους δεν πρόκειται να κατονομάσω – κρίμα είναι ο άνθρωπος. Επιθυμώ όμως να διευκρινίσω ότι αυτός ΔΕΝ είναι ο φίλος μου Θόδωρος Μιχόπουλος, τον οποίο διάφοροι διαδικτυακοί κουκουλοφόροι σπεύδουν να υποδείξουν, εμμέσως πλην σαφώς, ως πηγή μου.

Αντιλαμβάνομαι ότι το έργο είναι «διά χειρός» του γνωστού υπουργού πίσω από την κουρτίνα και του συνεργάτη του διευθυντή – το γνωστό «παρεάκι» που κάνει τα κουμάντα στο Μαξίμου αυτή την περίοδο. Αλλά αυτοί γνωρίζουν (το «πώς» το γνωρίζουν δεν χρειάζεται να το περιγράψω, ε;) ότι ο Μιχόπουλος ελάχιστες φορές υπήρξε συνομιλητής μου. Απλώς τον εκτιμώ. Επίσης τους ενημερώνω ότι η πηγή μου δεν είναι ούτε ο Μουλόπουλος, τον οποίο «καθάρισαν» πρόωρα, λόγω ακριβώς της σχέσης του με τον ΔΟΛ και κάτι… καθάρματα, όπως η αφεντιά μου!..

Ψάξτε, ψάξτε, δεν θα το βρείτε…

(Παιδικό παιχνίδι με αντικείμενο της αναζήτησης ένα δαχτυλίδι…)

Τώρα όμως!

Στο μεταξύ, έξαλλος έχω γίνει με τη νέα υπόθεση παιδοφιλίας σε σχολείο. Απευθύνομαι λοιπόν στον υπουργό Φίλη, την υπουργό Σία (Αναγνωστοπούλου) και όσους άλλους παίζουν πεντόβολα στο κτίριο της Καλογρέζας όπου στεγάζεται το ευαγές ίδρυμα υπό την επωνυμία «Υπουργείο Παιδείας», και ερωτώ: τι θα κάνουν με αυτά τα ελεεινά υποκείμενα, τους παιδόφιλους που εξακολουθούν να υπηρετούν στα ελληνικά σχολεία;

Το τελευταίο κρούσμα με τον παιδόφιλο δάσκαλο της Θεσσαλονίκης δεν επιτρέπει κανενός είδους ανεκτικότητα. Ούτε να ανέχονται να τους τραβούν από το μανίκι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, των δασκάλων και των καθηγητών, για να μη διωχθούν αυτά τα αποβράσματα από τα σχολεία, διότι τάχα μου πρέπει να περιφρουρηθεί το τεκμήριο της αθωότητας! Εξω όλοι τώ-ρα!

Πιείτε άφοβα

Το έλεγα, δεν το έλεγα ότι τελικά θα βρεθεί λύση για τις ελληνικές μπίρες; Φίλος μου υπουργός, πολύ μέσα στα πράγματα μιλάμε, μου δήλωσε ότι βρέθηκε η λύση για να άρουν οι καμμένοι βουλευτές τις αντιρρήσεις τους επί του άρθρου που προβλέπει αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στις μπίρες: θα δοθεί επαρκής χρόνος ώς την πρώτη εφαρμογή της διάταξης και θα χαμηλώσει αρκετά ο ειδικός φόρος κατανάλωσης για τις μικρές ζυθοποιίες.

Και πίνω μπίρες, πίνω μπίρες, πίνω μπίρες…