[Γεωπολιτικά] «Ντοπάρισμα» των συνδρόμων

Η ετυμηγορία των τουρκικών καλπών δεν επανανέδειξε απλώς το κόμμα του Ερντογάν, εδραιώνοντας και τον ίδιο αλλά ενταφίασε δυνάμει και τελεσίδικα το κεμαλικό ιδεολόγημα του νεοτουρκισμού. Τελικά προέκυψε θρίαμβος. Οχι μεν σε βαθμό απόλυτα σαρωτικό, αλλ’ οπωσδήποτε σε τέτοιο, που δημιουργεί προϋποθέσεις, αφενός επιβολής πολιτικών αναδομήσεων εντός. Με ανάλογες αποδομήσεις. Και αφετέρου εθνικιστικών στρατηγικών επιδιώξεων εκτός. Ως ουσία ενός εκδηλωμένου μεγαλοϊδεατισμού.

Κι αυτό ακριβώς το δεύτερο αφορά κατ’ άμεσο τρόπο τον Ελληνισμό. Και τους δυο του – υπό τις σημερινές ιστορικές συνθήκες – κρατικούς πυλώνες: Αθήνα και Λευκωσία. Οι εν προκειμένω προθέσεις είναι δεδομένες. Και περνούν:

1. Ως προς μεν το Κυπριακό, μέσα από σαφώς προσαρτησιακές βλέψεις. Με μεθόδευση εκβιαστικών ρυθμίσεων, στη βάση της εμπεδούμενης γεωπολιτικής διαιρέσεως. Προκειμένου η Αγκυρα να νομιμοποιήσει τη στρατηγική της παρουσία και να οριστικοποιήσει τον κηδεμονευτικό της ρόλο σε αυτήν τη γεωγραφία. Με ουσιαστική επικυριαρχία στη σύνολη Κύπρο, μέσω του τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κρατιδίου» μιας κατ’ όνομα ομοσπονδίας.

2. Ως προς τα ελληνοτουρκικά (και σε απόλυτη συνάρτηση με το προηγούμενο) μέσα από προαγωγή: α) Νέων κι εκτεταμένων αμφισβητήσεων όσον αφορά τα όρια σε συγκεκριμένες θαλάσσιες ζώνες. β) Επιβολής τετελεσμένου σε ζητήματα που σχετίζονται με ανακήρυξη ΑΟΖ, πέραν των αιγαιωτικών περιοχών. γ) Προκλήσεως κρίσεων και περισπασμών, με άξονα τα μειονοτικά θέματα. Και στη Θράκη, αλλά και στα Δωδεκάνησα, με το Καστελλόριζο στο επίκεντρο.

Οσον αφορά το πρώτο: καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι ο Νταβούτογλου ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την κατεχόμενη Κύπρο. Το ανακοίνωσε ήδη. Και το ταξίδι του δεν έχει απλώς συμβολικό χαρακτήρα. Ενέχει ουσιαστική σημασία. Καθώς θ’ αποτελέσει το «εναρκτήριο λάκτισμα» των τελικών μεθοδεύσεων: είτε για προδιαγεγραμμένη λύση με συναίνεση και των Ελληνοκυπρίων είτε για προαγωγή των σχεδίων αναβαθμίσεως του κατοχικού μορφώματος. Εχοντας «στην τσέπη» τις υποσχέσεις κάποιων χωρών. Με πρώτο το Πακιστάν. Κι από κοντά το Αζερμπαϊτζάν. Κι εδώ ακριβώς πρέπει ν’ αναφέρουμε ότι έχουμε υπόψη κάποιες ενδιαφέρουσες απόρρητες διπλωματικές εκθέσεις που αξιολογούνται από το κυπριακό ΥΠΕΞ.

Οσον αφορά το δεύτερο: ο Ερντογάν είναι (και το εκδηλώνει) εξοργισμένος με τη μέσω Κύπρου ελληνοαιγυπτιακή στρατηγική σύγκλιση. Που σε δεδομένη στιγμή θα οδηγήσει σε αμοιβαία χάραξη των ορίων ΑΟΖ νοτίως του Καστελλορίζου. Εάν όμως τελικά η Τουρκία προλάβει να επιβάλει τετελεσμένο στην περιοχή, αυτομάτως θα έχει συν άλλοις διασπάσει τον ενιαίο χώρο μεταξύ Κύπρου – Αιγαίου. Και οι συνέπειες θα είναι έως και μοιραίες.

Η καθαρή νίκη του Ερντογάν τού λύνει τα χέρια. Ταυτόχρονα τον υποχρεώνει να προχωρήσει: α) Σε ό,τι επικυρώνει τον σαφώς νεοοθωμανικό ρόλο που ο ίδιος φρόντισε να διασκευάσει ως ιστορική του αποστολή. β) Σ’ αυτά που αποτελούν τα κυρίαρχα ηγεμονικά του σύνδρομα.

Τα μάτια μας λοιπόν, εάν όχι δεκατέσσερα, τουλάχιστον ανοιχτά!

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής